Wat heeft mijn muziek de laatste 10 jaar het meest beïnvloed? [muziek en sounddesign]

Zijn het de spullen die mijn muziek de afgelopen 10 jaar het meest beïnvloed hebben? Mijn kennis van arrangeren? De grip op het geluid?

Zoals beloofd blog ik vandaag over mijn vak als muziekcomponist en sounddesigner. Zie mijn eerdere post waarin ik de serie aankondig: een serie over mijn vak [muziek en sounddesign] Zonder regelmaat overigens. Het komt als het komt.

Vandaag een blogpost over uitdagingen. Ik kwam er eigenlijk op omdat ik op een forum de vraag What has changed your music the most in the last 10 years? dropte. Een vraag waar ik zelf ook over na moest denken. Want was het de fantastische software die een nieuw scale aan muzikale en geluidstechnische mogelijkheden heeft geboden de afgelopen 10 jaar? Ben ik beter gitaar gaan spelen? Beter geworden in het arrangeren? Heb ik meer geleerd over geluid?

“Wat heeft mijn muziek de laatste 10 jaar het meest beïnvloed? [muziek en sounddesign]” verder lezen

Jezelf niet vinden

Jezelf vinden

wanneer zou dat moeten gebeuren?

Dat je het plotsklaps op een dag vindt, die Jij.

Hoe oud moet je dan zijn?

En hoe gaat dat dan?

En valt er daarna dan niets meer te vinden aan jezelf?

En noteer je dat dan?

Zo van: dit en dit ben ik.

En ook wat je niet bent?

Vervolgens handel je levenslang naar je die zelfgekozen spelregels?

Totaal onveranderlijk?

Is dat niet heel saai?

Je kunt jezelf toch ook uitvinden?

Telkens opnieuw.

Jij als een veranderlijk geheel in een wereld vol veranderingen.

Want je kunt toch zijn wie je wilt zijn?

Vandaag dit en morgen dat.

Je hoeft niets te zoeken

en ook niet te vinden.

Blijf jezelf uitvinden!

Telkens opnieuw.

Rusland versus de Oekraïne: muzikale oorlog tijdens het Eurovisie Songfestival?

Nadat gisteravond de Oekraïne het Eurovisie Songfestival won kwam er een stroom van kritiek op gang. Politiek zou ten grondslag liggen aan die keuze. Rusland had natuurlijk moeten winnen, zo spraken de russen. Het zou doorgestoken kaart zijn. De NOS en andere nieuwsmedia werden er als een magneet door aangetrokken.

“In een talkshow op de Russische televisie was het oordeel van het publiek dat de vakjury’s politieke motieven hadden om punten aan Oekraïne te geven”, zegt NOS-correspondent David Jan Godfroid.

oekraine

Ik besloot de werkelijke cijfers erbij te pakken en zag wat anders: zowel de vakjury als de publieksjury hebben vooral op hun buurland gestemd. Rusland stemde massaal op de Oekraïne en verse versa. Van muzikale oorlogvoering tussen de twee is geen enkele sprake.

Vergelijk de officiële cijfers Rusland met die van de Oekraine of klik op de screenshots die ik ervan maakte:

De cijfers spreken boekdelen. Muziek verbindt en verbroedert en wie dat niet ziet is simpelweg niet goed geïnformeerd of zo compleet van het padje af omdat zelfs de kracht van muziek in twijfel getrokken wordt… Laten we het niet moeilijker maken: dit toont de kracht van muziek aan! En die is vele malen krachtiger dan politiek.

 

Een serie over mijn vak [muziek en sounddesign]

Verkeerde muziek? Wat is verkeerde muziek?

Zet de verkeerde muziek onder prachtige beelden en iedereen klikt weg. Views, geen. Waar ligt dat dan aan? Verkeerde muziek? Wat is verkeerde muziek?

Deze en ook andere vragen wil ik komende tijd gaan proberen te beantwoorden in de vorm van een serie blogposts over mijn expertise als muziekcomponist en sounddesigner. Met praktische tips voor videomakers, vloggers, bloggers, storytellers, theatermakers, podcasters, filmmakers en ga zo maar verder.

Wie denkt dat muziek en geluid een ondergeschikte rol speelt in bijvoorbeeld videos heeft het mis. Wat je hoort is minstens zo belangrijk als wat je ziet, zo zitten wij mensen nou eenmaal in elkaar. Ons gehoor is van essentieel belang om dingen te kunnen ervaren en alert te zijn op bijvoorbeeld gevaar.

Kortom: muziek en geluid doen iets met onze ervaring. Zet andere muziek en andere geluiden onder dezelfde beelden en de ervaring wordt (totaal) anders.

(wordt vervolgd)

Verveling is een teken

Als het me gaat vervelen dan is dat een glashelder teken.
Stoppen!
Soms komt de behoefte weer terug.
En soms zal wat ik deed een eenmalige aangelegenheid blijken te zijn geweest. Prima hoor. Alles heeft zijn tijd.

Gedreven ergens aan werken is prachtig,
zolang die gedrevenheid er is.
En als die gedrevenheid er niet is dan moet ik stoppen en iets anders gaan doen.

Sommigen kunnen dag in dag uit onder een systeemplafonnetje hetzelfde doen. Ik zou er zwaar depressief van raken. En niet omdat dat in mijn aard ligt maar puur omdat wanneer het aan nieuwsgierigheid, creativiteit en opwinding ontbreekt het geen enkele fokking zin heeft om ermee door te gaan. Dan trap ik mijzelf omlaag, negeer ik mijn ware kracht en ondermijn ik mijn toekomst. Kortom: kappen en iets anders gaan doen.

Of ff lummelen en wachten tot het weer komt.

Verveling is een teken. Des te sneller ik het herken, des te volwassener ik mij voel.

(omslagfoto onder CC BY-NC-SA: Maurits Burgers)

Comadansen in het Paard: Prince Tribute

A Weirdo, A True Star?

Gisterenavond hebben we afscheid genomen van de geilneef met het paarse brein: Prince. Kleine Zaal, Paard van Troje, Den Haag, 29 april 2016.

Samen met m’n meisje was ik stipt op tijd om 21 uur naar binnen getreden. Al snel besloot een ieder daar aanwezig de heupen in de strijd te gooien. Wij dus ook. Op het podium verzorgden een DJ en VJ de muziek en beelden. Aan het begin van de avond kwam vooral veel obscuur materiaal voorbij. Toen Prince nog een echte geilneef was en in een tangaslip op hoge hakken het podium beklom. Toen hij nog uitgefloten werd als voorprogramma van de Rolling Stones. Toen de halve wereld nog dacht: wie is die gek?

“Comadansen in het Paard: Prince Tribute” verder lezen

MAM in Poobah Pasadena

mam_ooteDe band MAM, waar ik als gitarist deel van uitmaakte in de jaren 90, had diverse internationale fans. Opvallend want onze teksten waren Nederlandstalig, met uitzondering van wat oude nummers uit de begintijd, begin jaren 80. Onze internationale fans taalden daar klaarblijkelijk niet naar.

Een van die fans was Ron Kane. Hij en zijn toenmalige vrouw Gwen woonden in Long Beach, Californië. Regelmatig kwamen zij naar Nederland om op het Quentin Amsterdam Hotel te passen. Dan konden de eigenaren zelf even op vakantie. Ron had veel contacten in de muziekwereld. Zo was hij betrokken bij de band Dread Zeppelin die Led Zeppelin muziek in reggae uitvoering uitvoerde. Hij heeft ze ooit nog op Parkpop in Den Haag aangekondigd.

“MAM in Poobah Pasadena” verder lezen

Volop kansen

Ik gooide me vandaag in het diepe en dat voelde verdomd goed

“Nu moet ik mijn kans grijpen!”, zei ik in mijn hoogstwaarschijnlijk 1e publieke interview evâh. Opgetekend in het oude Haagse stapperskrantje de Yesbaby. Jaar? Hoogstwaarschijnlijk 1991. In Quintus Kessler herkende ik een muzikale soul brother. Wat jaren eerder had ik hem op de Stedelijke Muziekschool ontmoet vlak nadat hij uit Rio de Janeiro was teruggekeerd. Hij was minstens zo’n grote Steely Dan fan als ik en bezat vele synthesizers en opnamespullen.

Ik zat toentertijd op de HEAO maar voelde in een split second dat ik beter de muzikale verkering met Quintus kon aangaan dan het schijnhuwelijk met de HEAO in stand te houden.

“Volop kansen” verder lezen

Soort van modaal

Over de modale aanpak zoals Miles Davis die gebruikte op zijn baanbrekende meesterwerk Kind Of Blue

Op mijn 13e begon ik met jazzgitaar. Het was het instrument dat ik oppakte nadat ik op de lagere school de blokfluit van voor naar achteren tot mij had genomen. Alle boekjes had uitgespeeld. Ik ging naar de lokale Stedelijke Muziekschool hier in Den Haag en begon aan de jazzgitaar workshop van Ferry Robers. Hij was een gitarist met een geweldige stijl en toon. Helaas veel te jong overleden.

Ik herinner mij mijn eerste les nog goed. De drummer riep mij de akkoorden toe: “A13, Dm7#9, G13-, Cm …”. Hij kende alle akkoorden maar ik niet! Al snel leerde ik ze gelukkig wel, al die complexe jazz akkoorden. Ferry hielp me door de vingerzettingen en posities op de hals van de gitaar te laten zien. Ik was een toegewijde leerling en leerde snel uit het Real Book (lees: de Bijbel onder jazzmusici) te spelen. En met veel plezier!

Maar het volgende frustratiepuntje diende zich al snel aan toen ik wilde gaan soloren over die ingewikkelde akkoordenschema’s. Ik had geen idee hoe dat moest. Wat ik ook deed, het klonk voor geen meter. Het enige dat Ferry me kon vertellen was: “speel de noten uit de akkoorden”. Maar terwijl ik goed luisterde naar wat hij speelde viel het me op dat hij een heleboel noten speelde die niet in de akkoorden zaten. Kwamen deze uit de substituties van de akkoorden? Ferry speelde snelle arpeggio’s, iets wat onmogelijk leek voor mij om te leren. Ik was een tiener met een beperkte hoeveelheid tijd. So what?

“Soort van modaal” verder lezen