Met een opgetrokken wenkbrauw

Is het je eigen twijfel?

Een ander zal het wel beter weten, toch?

Je kunt tenslotte niet overal een expert in zijn.

Je kunt tenslotte niet alles weten.

Maar ondertussen kun je niets en niemand meer vertrouwen.

De overheid niet.

De verzekeringsbedrijven niet.

Het internet niet.

De nieuwsmedia en de journalisten niet.

Er geldt maar 1 ding: de macht van het geld

En dus zul je het zelf moeten doen.

Holly

Het is een van die muzikale weetjes die ik voor mijzelf wilde documenteren. Maar ach wat de fuck, wellicht doe ik ‘r ook een paar mensen van het internet een plezier mee. Daarom het volgende.

Hoewel de meeste mensen in de veronderstelling verkeren dat de zanger van Frankie Goes To Hollywood dus Frankie heet, nee de man heet Holly Johnson. En ja dat is niet zijn echte naam. Hij had zichzelf dus net zo goed Frankie kunnen noemen. Maar goeds, hij noemt zichzelf dus Holly.

Deze naam Holly is afkomstig uit het lied van Lou Reed, ‘Walk on the Wild Side':

Holly came from Miami, F.L.A.
Hitch-hiked her way across the U.S.A.
Plucked her eyebrows on the way
Shaved her legs and then he was a she
She says, “Hey, babe,
Take a walk on the wild side.”
Said, “Hey, honey,
Take a walk on the wild side.”

De Holly die in de tekst genoemd wordt bestaat echt. Het is de vrouw die Andy Warhol in zijn Factory ontmoette en met hem ging samenwerken: Holly Woodlawn. En ook deze Holly heeft haar naam ontleend aan een andere Holly: de heldin uit de film Breakfast at Tiffany’s (1961). De echte naam van Holly Woodlawn is Haroldo Santiago Franceschi Rodriguez Danhakl. Het klopt dat ze uit Miami kwam en al liftend naar New York  kwam.

Dat heeft die ouwe Lou toch maar mooi geflikt. Mensen en verhalen samen laten vallen in een lied.

(omslagfoto onder Creative Commons BY-SA: Angela George)

WordPress 4.1 gebruik ik lekker out of the box

Als je deze blogpost, wat je nu leest, in een feedreader of mailprogramma bekijkt, nok hem dan af en klik door naar marcoraaphorst.nl zodat je mijn blog in de browser bekijkt. Zeg nu zelf: dat ziet er lekker minimalistisch en duidelijk uit toch? Het is WordPress 4.1 dat ik gebruik met het nieuwe standaard thema Twenty Fifteen. Hiermee zal mijn blog vast en zeker op vele andere blogs lijken.

Gaat het toch om de inhoud.

Hoe kut is Facebook? Nou zo kut:

Goed interview van Radio 1 met Krijn Schuurman.

De baas van Facebook, Mark Zuckerberg is een gestoorde gek, dat moge duidelijk zijn. En wie na 1 januari nog op Facebook zit ook. Kom op mensen, voel je niet machteloos en afhankelijk. Gewoon opheffen die teringzooi!

Update: ik ga binnenkort toetsen of bovenstaande onderbuikstuk echt past bij die aanpassingen van het privacybeleid van Facebook. Kortom: in plaats van de opinie van anderen te geloven ga ik het zelf maar eens goed onderzoeken.

De podcast als luistermarathon

Het was een gesprekje in de winkel. Twee dames hadden het over de streaming videodienst Netflix.

“Heb jij ook Netflix? Vaak kijk ik urenlang achter elkaar, bijvoorbeeld naar House Of Cards. Ik kijk nooit meer naar RTL of zo. Om de 15 minuten van die stomme reclames. Met Netflix heb je dat niet.”

In Amerika hebben ze er een woord voor: Binge, het achter elkaar bekijken of beluisteren van een serie. Een term die steeds vaker valt de laatste tijd. Zo lees ik hem ook regelmatig op sites die het over succesvolle podcasts hebben. Zoals in dit lijstje dat The Atlantic maakte.

De populairste podcast op dit moment is zonder twijfel Serial. Deze serie in 12 delen (volgende week is de finale!) spit een moordzaak uit die in 1999 in Baltimore plaatsvond. Hae Min Lee zou door haar 17e-jarige -ex vriend, Adnan Syed, vermoord zijn. Hij kreeg levenslang maar er zijn de nodige twijfels. Hoewel de serie nonfictie is voelt ‘ie soms een beetje als Twin Peaks. Om kort te gaan: je wilt weten hoe het gaat aflopen, wat de conclusie gaat zijn. Zit Adnan terecht levenslang vast? En dus ga je bingen.

Vandaag de dag hoef je nooit meer een aflevering te missen en als je een serie met een paar weken achterstand gaat luisteren dan kun je af en toe een paar afleveringen achter elkaar bingen. Podcasts lenen zich uitstekend voor een luistermarathon en mijn gevoel zegt dat deze nieuwe vorm van radio ook in Nederland steeds meer aan het aanslaan is (ondermeer Nu.nl, De Correspondent en NRC maken zelfgeproduceerde podcasts). Natuurlijk hebben wij door ons kleine taalgebied wat beperkingen. Een serie zoal Serial zie ik hier niet gemaakt worden simpelweg door een te kleine hoeveelheid luisteraars en daardoor een beperkte hoeveelheid geld.

Maar wat ook aardig om te vermelden is, is dat Spotify zeer waarschijnlijk podcasts gaat ondersteunen. Het is daarbij wel zeer de vraag tegen welke prijs Spotify deze lange tracks gaat afrekenen met de producenten (Spotify heeft nu een model dat niet op luistertijd gebaseerd is, wat voor podcasts wel echt een voorwaarde is). Vooralsnog worden de meeste podcasts betaald via adverteerders die aan het begin en op het eind van de podcast genoemd worden. En in het geval van Serial zal dat best een boel geld zijn want er zijn gemiddeld 1,5 miljoen luisteraars per aflevering. Een situatie die niet te vergelijken is met Nederland. En eentje die niet eenvoudig op te lossen is. Maar dat het die kant opgaat, dat podcasten de toekomst heeft, dat is voor mij glashelder. En daar ben ik al best een lange tijd van overtuigd. Voor mij ligt daar misschien mijn documentaire toekomst. Alleen dat geld, dat verdomde geld… hoe ga ik dat oplossen dan?

Update: in dit kader is ook de video van The Verge getiteld ‘Radio of the future: Welcome to the podcast era’ zeer van toepassing:

Chasing Clicks – metriek moet een strategie ondersteunen maar geen strategie op zich zijn

New York Times R&D baas Matt Boggie publiceerde op Medium.com een stuk over de onzinnigheid om je teveel te laten leiden door de metriek van de aantallen. Als voorbeeld geeft hij het megasucces van Seinfeld dat in het begin mocht rekenen op een totaal gebrek aan populariteit. Veel tijd was nodig om het grote publiek bekend te maken met een serie die compleet afweek van de norm (*). Matt betoogt dat we niet in staat zijn om de boel goed te meten, en zeker niet op korte termijn. Hij pleit daarom voor een simpele focus, die zo oud is als de weg naar Rome.

Whether a story is spread through print, websites, mobile applications, or watch-sized glances, it is the quality of the story and the clarity with which it’s told that reaches hearts and changes minds.

Ik ben het grondig met hem eens.

Chasing Clicks →

* FUCK de norm!

Jett Rebel without a cause

In de documentaire Who the fuck is Jett Rebel zien we hoe de verwarring toeslaat tussen Jelte Steven Tuinstra en zijn alter ego Jett Rebel. Achter het podium zit de uitgebluste rebel met de handen in het haar: “hoe kan het toch dat ik me nu zo compleet kut voel terwijl ik me net nog zo lekker voelde?” In plaats dat Jelte Steven stoer en rebels schijt heeft aan de mening van anderen maakt hij er zich compleet afhankelijk van. Jelte Steven is een soort Paniekpiet die buiten het podium zichzelf compleet kwijt is. In de documentaire spreekt hij vaak in de wij-vorm.

Jackson Browne sloeg zijn vrouw, die lekkere zeemeermin uit mijn jeugd, Daryl Hannah. Liefdeloos en met de vlakke hand. Maar denk je dat hij die agressie ook in zijn liedjes stopte, laat staan in zijn teksten? Ben je mal! En hij is niet de enige hoor. Zo heb ik mij behoorlijk verdiept in Marvin Gaye die vooral over liefde en sex zong. Maar liefde en sex lagen voor Marvin nogal complex. De sensuele uitstraling van zijn alter ego leek in de verste verte niet op de echte Marvin die gebukt ging onder zware persoonlijkheidsstoornissen.

Kunstenaars maken het leven mooier dan het is. Peter Buwalda en Herman Brusselmans schrijven fantastische boeken maar hebben menigmaal in interviews gezegd dat ze in werkelijkheid vrijwel geen flikker meemaken. En dus zetten ze die werkelijkheid naar hun hand en vergroten hem uit. Muzikanten schrijven liedjes over de liefde op momenten dat ze na een avondje coke de eerste de beste groupie met het gezicht op het tapijt hebben genaaid. Rock & Roll, weet je wel?

Dat een bakker niet zijn brood is en de slager niet zijn vlees is, dat weten wij allemaal. Maar dat een artiest niet zijn lied is, daar willen de meesten van ons niet aan. Inclusief de artiesten zelf.

(omslagfoto: Oscar Anjewierden / CC BY-ND)

Het geheim van de sound van AM van Arctic Monkeys en Brothers van The Black Keys

Vaste lezers van dit blog weten dat ik een groot liefhebber ben van Tchad Blake. Zijn moderne kijk op geluid heeft mij in grote mate beïnvloed. Tchad stamt net als ik uit het analoge tijdperk maar heeft de mogelijkheden van digitaal met behulp van de computer volledig omarmd.

Tchad is verantwoordelijk voor te gek klinkende Tom Waits producties, maar ook Crowded House, onze Nederlandse Marike Jager, The Pretenders, Los Lobos, Suzanne Vega, Sheryl Crow en ga zo nog maar een poosje door. Recentelijk deed hij de mixage voor AM van Arctic Monkeys en Brothers van The Black Keys. Twee producties die overeenkomsten vertonen door het inzetten van samples voor de drumsounds (met name de bass en snare drum werden vervangen door samples). Productie technisch vertonen deze producties overeenkomsten met hiphop-producties waarin vaak ook loeistrakke drumsounds met losser klinkende partijen gecombineerd worden.

Luister maar:

Het verhaal over de samples vertelde Tchad in een interview op het blog The Black Keys Fan Lounge een paar jaar geleden (bron). En eerder deze maand kwam het in een interview voorbij dat hij samen met zijn oude maatje Mitchell Froom verzorgde voor het geweldige audio-seminar Mix With The Masters.

Het is zeer inspirerend om het illustere duo samen te zien praten over het opnemen en mixen van muziek. Zie (verplicht kijkvoer!):

(omslagfoto: still uit video Q&A Mix With The Masters)

Gezien: Glass van Isabelle Beernaert

Gisteren zag ik met mijn dochter en vriendin de dansvoorstelling Glass van Isabelle Beernaert in het Lucent Danstheater in Den Haag. Een prachtige voorstelling waarin via dans poëtische gevoelens worden overgedragen.

Snap jij welke verhaal hier verteld werd?

Onder het genot van een drankje na afloop borrelde die vraag bij menigeen op. Zo ook bij ons drietjes. In het programmaboekje lazen we dat de teksten die gedurende de voorstelling geprojecteerd werden afkomstig zijn uit de film “The Hours”, een film gebaseerd op het leven van de Engelse schrijfster Virginia Woolf. Een moderne vrouw die te kampen had met diverse psychische handicaps en aan wiens leven een einde kwam door eigen toedoen. Maar die ondanks, of dankzij, dat dus wel hele krachtige teksten heeft geschreven.

Na afloop wilde mijn dochter nog met een paar dansers en danseressen op de foto. Ook actrice Johanna ter Steege werd er gespot. Die zei nog: “goh, je bent de enige die mij herkent!” Daarna vroeg ze aan de bardame om een pen en moest even op haar beurt wachten om ook op de foto met choreograaf Isabelle Beernaert te kunnen. Met een oudere dame sprak Isabelle over de onderliggende boodschap van Glass.

“Transparantie, mensen moeten transparant durven zijn.”

Isabelle vindt dat we ons niet moeten verschuilen. We moeten niet bang zijn voor onze gevoelens, zelfs niet voor onze extremen. We moeten ze zien als een deel van ons leven en durven laten zien wie we echt zijn, door onze gevoelens te laten spreken.

Vandaar die naam, Glass.

Of zal het toch door die muziek van Philip Glass komen?