De Kluizenaar van Mink Hollow Road

Hallo ik ben het, de kluizenaar van 29 jaar. De kluizenaar van de studio van Mink Hollow Road, Woodstock, New York. Mijn langdurige relatie is net gesneuveld en ik werk aan nieuwe songs. Ze zijn heel persoonlijk. Ik doe alles zelf: ik schrijf de songs, ik speel alle instrumenten, ik doe de opnametechniek, ik verzorg het gehele productieproces. Ik druk op record en speel en zing net zolang tot alles klopt.

Hier in mijn geïsoleerde ruimte, ik sluit mijn ogen en schuif de faders van mijn mengtafel omhoog. Ik omring me met fijne geluidsgolven. De controlekamer zit boven en de opnameruimte beneden, dus telkens wanneer ik iets moet opnemen, en bij elke fout, loop ik de trappen op en af om de bandrecorder te bedienen of een kanaal op de mengtafel open te zetten. Maar ik klaag niet omdat dat wat hier aan het ontstaan is, hier op deze plek, deze heilige plek, mijn utopie is. Hier heel ik mezelf met mijn songs.

Het komt allemaal ergens vandaan, op een bepaald moment in de tijd, ergens. Het gebeurde toen Miles Davis zijn Kind of Blue in de Columbia’s 30th Street Studio in New York opnam. Het gebeurde toen Donald Fagen zijn Nightfly in Soundworks Digital in New York City en in Village Recorders in Los Angeles opnam. Het gebeurde toen The Beatles in Abbey Road in Londen hun geweldige album Revolver opnamen.

En dat gebeurt nu hier.

Inside Abbey Road (by Google)

Dit is een historisch moment. Met Inside Abbey Road bewijst Google dat internet het meest te gekke medium allertijden is. Multimediaal. Vanavond hebben ze het hierover op De Wereld Draait Door, zo niet dan lopen ze zwaar achter de feiten aan.

Stop met werken en surf naar insideabbeyroad.withgoogle.com/en

inside-abbey-road

P.S. En de site is zelfs prima met mijn Samsung S4 smartphone te bekijken!

Melodiefabriek 12 jaar!

Mijn eigen bedrijf, mijn toko, mijn Melodiefabriek, mijn soulful company for super sonic stuff bestaat vandaag 12 jaar!

  • Mijn muziek en geluiden reizen de hele wereld over.
  • Ik verkoop geluiden via mijn webshop aan klanten wereldwijd.
  • Sinds een paar maanden kan ik mijzelf labelen als soundartist/geluidskunstenaar omdat mijn muziek voor de expositie Momentum maanden lang in het San Jose Museum of Art te beluisteren was.
  • Mijn muziek wordt in enorm veel video’s gebruikt.
  • Mijn album KlankBeeld is inmiddels meer dan 53.000 keer gedownload.
  • Mijn geluiden voor Propellerhead Reason software worden door vele muzikanten wereldwijd gebruikt.
  • Ik krijg veel complimenten van vakbroeders en geïnteresseerden.
  • Op het moment van schrijven ben ik bezig aan 2 hele toffe muziekopdrachten.
  • En zo kan ik nog even doorgaan.

Ik ben vastberaden en tevreden.

Dit is precies wat ik wil. Ik draai heel lekker.

Roxanne als Bossa

Het was gisteren op een terrasje op Scheveningen. Uit de boxen klonk Roxanne van The Police in een lome Bossa Nova uitvoering.

Vandaag  stuitte ik op de documentaire ‘Can’t Stand Losing You: Surviving the Police’ die gebaseerd is op de autobiografie ‘One Train Later’ van gitarist Andy Summers. En voor ik het wist zat ik op Vimeo naar een korte video te kijken over de ontstaansgeschiedenis van de song Roxanne. Deze hit werd door Sting ooit als Bossa geschreven:

Mede door Andy Summers ben ik op mijn 12e met gitaarspelen begonnen. En net als Andy hou ik van het schieten van footootjes.

Zo link je dus je hele leven aan mekaar. (hallo Andy!)

Geluidsdetective: Voor Ik Vergeet van Spinvis en het Reason-loopje

coverOp zijn eerste album maakt Spinvis dankbaar gebruik van Propellerhead Reason software. Ook Stromae is een grootgebruiker van dat geweldige muziekpakket. En net als ik (noot: ik heb zelfs honderden geluiden voor het pakket ontwikkeld – zie portfolio).

Dat eerste en geweldige album van Spinvis is een lollig album voor een geluidsdetective die bekend is met Reason. Waarvan akte en daarom het volgende.

Luister naar de korte montage die ik van de track Voor Ik Vergeet gemaakt heb. Hierin gebruikt Erik de Jong de Reason-loop 090_WhineRhodes_mLp_eLAB.rx2 op herhaling in de achtergrond grotendeels het hele nummer door. Om een en ander duidelijk te maken heb ik een paar kruislingse overgangen gemaakt tussen het origineel en de loop kaal uit Reason.

Analyse in Video

Analyse in Audio

Wie volgt

Sommigen volgen Jezus, God, Maria, Mohammed.
Vrijwel iedereen volgt het nieuws.
En elke poep en scheet die familielid, vriend of kennis op Facebook laat.

Iemand gaat je volgen en je peinst: moet ik die terug gaan volgen?
Maar natuurlijk, want volgers volgen volgers die gevolgd worden door volgers.

De vrije wil is een kwestie van niet kiezen.

Gezien: Hollands Deep en 1-2-3-4 van Anton Corbijn

Het leek ons (samen met Karin) vandaag een goed idee om de combinatie-exposities van Anton Corbijn in zowel het Haags Gemeentemuseum als het Haags Fotomuseum te gaan zien. Anton is niet vies van een goed potje symboliek. Wel zo toepasselijk dus voor een Goede Vrijdag.

Met Hollands Deep wil Anton zijn werk als kunst tonen, vandaar de keuze voor het Gemeentemuseum. In het Fotomuseum ligt de focus geheel op bands en muzikanten met ondersteuning van goeie 1-2-3-4 popmuziek die uit de boxen klinkt.

(klik op bovenstaande foto’s om er doorheen te bladeren)

Anton Corbijn, de beeldvervormer

De beeldvorming van de popmuziek werd in de 80-er en 90-er jaren gevormd door Anton Corbijn. Je pikte zijn foto’s er zo uit in de OOR. Het harde contrast, de grove korrel, de symboliek en de humor, het zat er allemaal al vrij vroeg in. Eigenheid.

Popmuziek kan niet zonder beeldvorming. En Anton weet elke band het juiste cachet te geven. De 1-2-3-4 expositie laat het zien. Breekbare musici die een imago krijgen, verheven, abstract en symbolisch. Anton haalt het allemaal naar boven.

Door met Anton te werken komt Depeche Mode van haar popimago af en wordt ze serieus genomen. De foto’s van Anton zijn rauw en soms zelfs onscherp. Anton is dol op onscherp. Meestal laten ze een kant van de persoon zien die we nog niet eerder van hem of haar zagen. Een breekbare Miles die je aandachtig aankijkt. Clint Eastwood die met zijn vingers een fictief pistool op ons richt. Mick Jagger in een jurk met oorbellen in en lippenstift op.

De vlucht

Het verschil tussen de Hollands Deep en de 1-2-3-4 expositie is niet zo heel groot. Beide exposities zijn grotendeels zwart-wit collecties. En in beide collecties stikt het van foto’s van muzikanten. Maar er zijn verschillen, de 1-2-3-4 expositie laat de impact van de fotografie op het imago van bands en muzikanten zien. Het is een muzikanten-expositie. De Hollands Deep expositie daarentegen laat een kant van Anton zien die de kunstzinnige mogelijkheden van de fotografie verkent.

Voor Anton vormde muziek en fotografie een vlucht uit zijn zwaar christelijke opvoeding. In een interview vertelde hij ooit dat hij zich tijdens de doop van zijn jongere zusje zich realiseerde hoe hij met haar in zijn armen over de graven van de doden in de kerk naar voren liep. In huize Corbijn was de dood het gesprek van de dag. Vader was dominee en over gevoelens werd niet gesproken.

Anton emigreerde naar Engeland, eind jaren 80 in de nawee van de Punk. Het is in deze periode dat Anton de beroemde foto van Ian Curtis van Joy Division maakt. In een metrotunnel kijkt Ian achterom terwijl de rest doorloopt. Een lucky shot. En een foto die wordt bezegeld met de zelfmoord van Ian, kort daarna.

De dood een hak zetten

Anton toont in beide exposities foto’s van mensen die allang zijn gaan hemelen. Toch zijn het geen kerkhoven, deze exposities. Op de foto’s is iedereen nog altijd springlevend. Het is Anton zijn spel met de dood.

Halverwege de wandeling vroeg ik me plotseling wel af waarom Keith Richards eyeliner gebruikt. Grote kans dat Anton het antwoord weet. Maar goeds, dat terzijde.

(bovenstaande foto’s staan ook in een set onder mijn Flickr account)

Johan Verstreken vertelt over de vriendschap tussen Marvin Gaye en Prins Karel

Prins Karel, Freddy Cousaert en Marvin Gaye
Prins Karel, Freddy Cousaert en Marvin Gaye

Toen ik vorig jaar voor mijn audiodocumentaire Oostende Healing allerlei personen interviewde die Marvin Gaye gekend hebben, wist ik dat er een flink aantal van die verhalen gingen afvallen. Waaronder het gesprek met de bekende Vlaamse presentator en parlementslid Johan Verstreken dat ik samen met Tom America, mijn chauffeur en klankbord, opnam.

Het is een verhaal dat geheel op zichzelf staat en een eigen plek verdient. Marvin Gaye had vandaag 76 jaar moeten worden, ware het niet dat hij 31 jaar geleden precies 1 dag voor zijn 45e verjaardag werd doorgeschoten door zijn eigen vader. Ter ere van zijn verjaardag kom ik met het verborgen verhaal over de vriendschap tussen Prins Karel en Marvin Gaye die samen pintjes dronken tussen de vissers.

Luister naar mijn reportage met Johan Verstreken en Tom America over die wonderlijke vriendschap:

De editing en muziek heb ik natuurlijk zelf gedaan. Zie ook oostendehealing.nl →

(fotograaf omslagfoto: Massimo America)

De impact van de globalisering: nul Nederlandse klanten!

Ok, de titel is wat gechargeerd. Mijn eigen klanten, bijvoorbeeld mijn muzikale-opdrachtgevers, zijn zeker vaak gezellige Nederlanders. Maar opvallend is toch dat ik via mijn webshop melodiefabriek.com/shop/ geen enkele Nederlandse klant heb gehad over het afgelopen kwartaal. Nul, nada!

Het bevestigt voor mij opnieuw dat ik me met name op de internationale markt zal moeten richten. Voor mijn huidige Nederlandse muziek/geluid-klanten zal dit geen probleem zijn, muziek en geluid is immers een universele taal. En de Engelse taal is in dat wereldje allang dé taal die gesproken en geschreven wordt.

Ik moet zeggen dat ik sinds de start van mijn eigen onderneming Melodiefabriek (April 2003) internationaal handel met landen als Duitsland, Hongarije, Zweden, Amerika en Verenigd Koninkrijk. Dankzij mijn webshop zijn daar nu ook landen als Frankrijk, Italië en Portugal bijgekomen. En dat voelt te gek.

Mijn muziek en geluiden gaan de hele wereld over. Meer dan 50.000 internationale downloads op één album heb ik op mijn naam weten te zetten. En mijn muziek wordt regelmatig in internationale videoproducties gebruikt. Mijn werk is zelfs in buitenlandse musea te horen.

De impact van dit alles op marcoraaphorst.nl is natuurlijk groot. Maar hoe precies, daar ga ik over nadenken…