in grabbelton

Muziek heeft een verhaal nodig

lama

Er is al zoveel muziek en er komt nog eens zoveel muziek elke minuut bij, het is simpelweg teveel. Simpelweg teveel om het allemaal te kunnen beluisteren. Simpelweg teveel om ervan te kunnen houden.

De meeste muziek valt onder de radar. Niet zozeer omdat het niet goed zou zijn – goed is relatief – maar meestal omdat het aan een goed verhaal ontbreekt rondom die muziek.

Memorabele muziek heeft een goed verhaal nodig om op te vallen en om de tijdgeest te overleven. Verhalen die vaak niet eens waar zijn en geheel een eigen leven gaan leiden.

  • Miles Davis en zijn band zou de soundtrack van de film Ascenseur Pour L’Echafaud totaal geïmproviseerd hebben terwijl de film in de studio geprojecteerd werd. Een leugen want Miles had een week voor opname alle thema’s bij elkander lopen te componeren.
  • De duizenden verhalen die je over The Beatles de ronde doen. Zoals de drugslink met “Lucy in the Sky with Diamonds” wat op het woord LSD zou duiden. Puur gelul want het hele nummer zou toch echt gebaseerd zijn op een tekening van Julian Lennon.
  • De Rolling Stones die keer op keer bij de release van een nieuw album een verhaal verzinnen om alle journalisten uit hun winterslaap te halen. Keith heeft als junk natuurlijk nog maar even te leven. Bowie en Jagger hadden ooit een liefdesaffaire. En Keith heeft wat as van zijn vader opgesnoven.
  • Tijdens de 1e uitvoering van Le Sacre du Printemps van Stravinsky zou het publiek met mekaar op de vuist zijn gegaan puur vanwege de radicale muziek en dansvoorstelling.

Drugsverhalen doen het altijd goed, met name in de popmuziek. Dat Kurt Cobain zichzelf naar de kloten geholpen heeft maakt hem voor velen juist legendarisch. Als een moderne Jezus het leed van anderen dragen, dat blijft een goed verhaal. Puur gelul natuurlijk want het was alleen zijn eigen leed en een zeer naargeestig en triest verhaal. Hetzelfde geldt voor Amy Winehouse. En maar inzoomen op dat drugs- en drankgebruik van haar door De Media. Die hele Club van 27 is sowieso een verschrikkelijke club! Mag je er trots op zijn als je toegelaten wordt tot die club omdat je op je 27e al de pijp bent uitgegaan? De nieuwe Jezussen van 27 jaar. Het zal je kind maar zijn…

Zonder een goed verhaal is muziek slechts muziek en kunnen de meeste journalisten er geen zinnig woord over vertellen. Daarom gaan muziekverhalen zelden over muziek maar vrijwel altijd over de randverschijnselen.

Omslagfoto: Michael ‘wacko’ Jackson met zijn lama

Onze urban verkenningstocht door Berlijn

yaam

Swingend op teenslippers liepen we Schiphol binnen. Helaas werd onze opgewektheid al snel door het douanepersoneel bedorven. Reizen per vliegtuig is afzien. Zelfs wanneer je ervoor kiest om met KLM te vliegen. Het kwam ons duur te staan aangezien we 2 koffers voor elk 20 euro per stuk moesten inchecken. En bij het inchecken voor de terugvlucht bleek dat bedrag zelfs opgelopen te zijn naar 30 euro per koffer. 100 euro in totaal dus. Vakantieman, gezellig he? Om door de douane te komen moesten mijn dochter en ik ook nog eens voor 30 euro aan cremes, parfums, haarmiddelen en dergelijke weggooien. We konden geen kant op want de koffers waren al ingecheckt en dus gaven we alles aan het douane-mannetje die het vervolgens respectloos in een grote afvalbak pleurde. Doodsbang voor terroristen vinden zij ons en iedereen en alles verdacht. Maar hoe je met een flesje Spa een heel vliegtuig kunt opblazen is mij een raadsel. Genoeg gekankerd want in het vliegtuig kon ik toch maar mooi naar het toilet zonder eerst gefouilleerd te hoeven worden.

klm

En eenmaal in Berlijn

Berlijn heeft echt wel een paar lessen geleerd van die gestoorde periode toen het Westen en het Oosten van elkaar gescheiden waren door een muur. Een tijd waarin de Stasi al haar inwoners schaduwde. Toen de muur eenmaal gevallen was, claimde het volk de stad volledig terug. Berlijn is een grote stedelijke speeltuin waarin de bewoners het straatbeeld bepalen. Een groot urban museum. Niet zo gek dus dat Berlijn een gewilde plek is voor creatieve geesten, kunstenaars, muzikanten en creatieve ondernemers. SoundCloud, van origine een Zweeds bedrijf, is er gevestigd. En ook het bedrijf van de muzieksoftware waar ik zo dol op ben, Ableton is er gevestigd. Vrijheid, creativiteit en een liberale levensstijl voeren hier zichtbaar de boventoon.

Geen stad dus voor mensen die bij de eerste de beste roestige lantarenpaal al een aanval van smetvrees krijgen. Deze stad grossiert in ouwe aftandse stadsattributen die middels street art opgeleukt worden. Men stort een beetje zand, zet een paar strandstoelen neer en voilà: we hebben een beach. Na het vallen van die pleuris muur viert men hier dag en nacht overduidelijk feest.
beachbabe

Geen bejaarden

Op de warmste dag van ons verblijf bezochten we Badeschiff. Een beach met een drijvend zwembad in de Berlijnse river de Spree. We moesten er wel 2 uur voor in de rij staan terwijl het 34 graden heet in onze nek stond te branden. Gelukkig bood de neveldouche verkoeling tijdens het wachten. neveldouche Eenmaal binnen gaf de verkoelende duik in het 2 meter diepe bad een zware klap in het gezicht. Er zat niets anders op dan je eraan over te geven. Onder het *kuch* genot van de mechanische Duitse Techno die over het terrein bonkte. En bij het aanzien van hipsters met wc-baarden en pilotenbrillen die quasi-nonchalant naar de Duitse schonen lagen te loeren. badeschiff Op onze slotavond bezochten we de wijk Kreuzberg. Hier kun je goedkoop en lekkâh eten en drinken. Bejaarden zul je hier niet aantreffen. Bij Vöner, een top vega-restaurantje, vraten we onze vingers op. Daarna brak het onweer volledig los. Goed voor een veldopname.

Een dag of wat eerder maakte ik ook al een veldopname, ditmaal van een ander natuurverschijnsel. Muziek van de bejaardenband The Stones doet het nog altijd goed.

Hey hey hey, that’s what I say!

Genoeg geluld. Bekijk de foto’s maar:

Berlin 2015

De New York Times laat het zien: zo bouwden Skrillex, Diplo en Justin Bieber de track ‘Where Are Ü Now’

still-nyt-skrillex

Geweldig om te zien hoe de New York Times de track ‘Where Are Ü Now’ van Skrillex, Diplo en Justin Bieber analyseert. Muziektechnische taal wordt voor de verandering nu eens niet vermeden en ook worden de geluidstechnische behandelingen, de editing, uitvoerig beschreven. Wat we sounddesign noemen, mijn specialisatie. Het is deze klankvormgeving die de track karakter, dynamiek en kleur geeft. Een specialisatie die in de loop van de jaren een steeds grotere rol heeft gekregen. Niet alleen in popmuziek en dancemuziek, maar ook in films, radio en televisiedocumentaires en podcasts. Dankzij moderne audiosoftware kun je het geluid tegenwoordig met ongekende precieze sounddesignen (zie ook mijn post Met een ijsklontje muziek maken).

De track ‘Where Are Ü Now’ wordt in tekst, audio en op beeld geanalyseerd. Ik wil je adviseren om als eerste het stuk The Inside History of ‘Where Are Ü Now’ op de NYT-site te lezen. In dit artikel zul je ook een podcast/audio-onderdeel aantreffen dat specifiek op de samenwerking tussen het drietal ingaat. Het fraaiste onderdeel van de totaalanalyse is de speciale video die de NYT van de track heeft gemaakt. In de video worden de 3 heren geïnterviewd, leggen zij precies uit hoe de track werd opgebouwd door het te laten zien en horen.

Voor mij is het ook geweldig om te zien hoe Skrillex op zijn laptop (MacBook Pro die ik zelf ook gebruik) met Ableton Live (software die ik zelf ook sinds 2001 gebruik) werkt want zo werk ik namelijk zelf ook. Vroeger had je een grote studio nodig, een technicus die de knoppen bediende en een groep muzikanten. Tegenwoordig kun je die dingen allemaal in je eentje doen, zoals ik ze meestal doe. Of, zoals deze heren, met zijn drietjes. Met een hele vette hit als resultaat.

(omslagfoto: still uit video NYT)

Corporate blogging is een must

Noot: Corporate blogging is geen Nederlandse term maar zoals voor zoveel moderne begrippen geldt voelt niemand zich in Nederland geroepen om de term naar het Nederlands te vertalen. Hetzelfde geldt voor de term content marketing. We doen het er maar mee.

Inmiddels is het blog voor veel corporaties een zeer effectief middel gebleken. Met name voor het onder de aandacht brengen van de expertise van het bedrijf. Het merk en de producten en diensten kunnen op een rechtstreekse wijze gepromoot worden zonder dat daarvoor duur advertentiegeld betaald hoeft te worden.

Hierin verschilt een corporate blog overigens niet eens zoveel van een privé-blog. De privé-blogger wil natuurlijk ook zijn expertise laten zien ook al heeft hij geen product te verkopen.

De sleutel in onze online wereld is: originele content. En dat is lastig. Je moet immers een goed verhaal hebben wil je opvallen. En je moet dat verhaal ook goed kunnen verwoorden, vaak voorzien van originele fotografie, video en/of audio. Het is een kwestie van moeten want het publiek zit er namelijk op te wachten. Wij mensen willen immers telkens iets nieuws horen, zien of lezen. Het is onze nieuwsgierigheid, niets te willen missen, een honger die gevoed moet worden. Het is een uitgelezen kans voor de blogger om die honger te stillen.

Investeren in het ontwikkelen van goeie content is wat je moet doen. Ik durf zelfs te beweren dat je beter geld kunt stoppen in het ontwikkelen van kwaliteitcontent dan het te besteden aan advertenties. Grote kans dat mensen interesse in een product of dienst krijgen nadat ze er een blog over lazen. En wie kan nou beter dat blog schrijven dan het bedrijf achter het product of dienst? Middels een blog kun je die expertise laten zien.

Naar corporate blogs werd onlangs onderzoek gedaan door het PR-blog Lewis. Van de 245 onderzochte bedrijven bleek dat 38% heden ten dage actief een corporate blog bijhoudt. In 2007 lag dat percentage nog op slechts 5%.

Ik blog zelf sinds het jaar 2000 en kan me nog goed herinneren hoe het voelde toen ik het ontdekte. In 1 klap besefte ik dat het blog een distributiesysteem, publicatieplatform en communicatietool ineen is. Ik voelde direct aan dat de diensten van derden door blogs enorm onder druk zouden komen te staan. Tv en radio-programma’s, platenlabels, uitgeverijen, kranten, zij zouden het moeilijk gaan krijgen want wat zij deden konden wij bloggers nu zelf gaan doen. Het viel te voorspellen. Wij bloggers hebben gelijk gekregen.

Distribueren en publiceren is zo verschrikkelijk simpel geworden dankzij blogtools zoals WordPress waar ik al sinds 2005 mee werk. Het enige dat lastig blijft is de content zelf. Daar zal in geïnvesteerd moeten worden. Met de nadruk op moeten. Geen bedrijf kan namelijk nog langer zonder een blog. Tenzij je jezelf in de voet wilt schieten.

Nederland onderzocht mogelijkheid om onder het Verdrag voor de Rechten van de Mens uit te komen

Gisteren was ik aanwezig bij de debatavond over de toekomst van de Nederlandse geheime diensten, georganiseerd door Bits of Freedom met Amnesty Internationaal. Een voor mij onbekend en zeer onfris nieuwsfeitje uit de vaderlandse geschiedenis kwam voorbij:

Voor de nieuwe verkiezingen en het ontstaan van kabinet-Rutte I in 2010 werd de mogelijkheid dat Wilders zou gaan meeregeren gewogen. Daarop volgend heeft de staat besloten onderzoek laten doen of Nederland onder het Verdrag voor de Rechten van de Mens kon uitkomen.

Kortom: de realiteit is nog altijd vele malen krankzinniger dan fictie!

Bird

bird

De naam Charlie Parker is een blijvertje. Met geen mogelijkheid krijg je hem uit de muziekgeschiedenisboeken gewist. In zijn eentje verzon hij een nieuw idioom voor elke saxofonist die na hem zou komen. En tot op de dag van vandaag is elke jazzmusicus schatplichtig aan die knaap met de bijnaam Bird die helaas zo vroeg overleden is. Hij werd 34 jaar.

Samen met Thelonious Monk en Dizzy Gillespie vond de man een geheel nieuw genre uit: de Bebop. Vrijwel alle muziekjournalisten wilden Charlie en zijn makkers uit de muziekgeschiedenisboeken houden omdat het zwarten waren. Charlie in het bijzonder want die was ook nog eens zwaar verslaafd aan de heroïne.

Er is nog een belangrijk punt dat ik wil maken. Wie de verhalen van De Wonderkinderen gelooft moet daar maar eens mee ophouden. Want het zijn leugens. Je bent niet automatisch goed, je moet er keihard voor knokken. Zo ook Charlie Parker. Aan het begin van zijn carrière speelde Charlie maar vrij matig saxofoon. Hij moest een cruciale beslissing nemen: òf ik stop met saxofoon spelen òf ik ga net zo lang oefenen totdat ik kan vliegen. Door zich vervolgens jarenlang af te zonderen en 15 uur per dag te studeren werd hij onnavolgbaar.

Oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Dat is dus de les van Bird.

Opdracht aan Nederland: toon mij menselijkheid

stofzuiger

Dat het persoonlijke vandaag de dag voorop staat lijkt mij logisch. Social media werkt nu eenmaal van persoon tot persoon, 1 op 1. Een blog werkt precies zo. Overigens is dit niets nieuws want blogs bestaan inmiddels alweer zo’n 20 jaar. Maar ok, toegegeven, het duurt even voordat de hele wereld die omslag maakt. Met name in Nederland zijn de meeste bedrijven en organisaties nog lang niet zover. Zij schuwen menselijkheid in de manier waarop ze communiceren.

In Amerika hebben ze allang het licht gezien. Daar blogt elke CEO al jaar en dag op persoonlijke titel. Het moet je opgevallen zijn hoezeer Obama zijn menselijke kant laat zien en zich werkelijk op alle sociale media manifesteert. Tot aan een Tumblr-blog toe.

Bedrijven en organisaties die vandaag de dag nog denken dat mensen geïnteresseerd zijn in zoetsappige verhalen zonder enige vorm van menselijkheid zijn ten dode opgeschreven. Deze bedrijven en organisaties denken dat het normaal is om je te verschuilen achter een team. Om niet vanuit de 1e persoon enkelvoud te schrijven maar vanuit de meervoudsvorm. Maar dat doe je in een normaal gesprek toch ook niet?

“Wij van Wc-eend adviseren Wc-eend”

De meervoudsvorm komt misschien krachtiger en machtiger over, wij versus jij, maar het maakt de communicatie wel in 1 klap ongelijkwaardig. En dat vreten we niet langer. Met ongelijkwaardigheid, daar vegen we de bips mee af!

Het is niet effectief als je niet op persoonlijke titel kunt communiceren. Als je de menselijke kant achterwege laat. Het is verdacht, niet open en niet transparant. Met wie we te maken hebben, dat blijft vaag.

Mensen geven om mensen maar geven vrijwel geen ene fuck om bedrijven en merken. We switchen net zo gemakkelijk. 1 muisklik en weg zijn we. Overstappen van iPhone naar Android? Geen enkel probleem. Van Windows naar Mac, Facebook eruit, van Whatsapp naar Telegram, het is allemaal doodeenvoudig. Sterker nog: we doen het dag in dag uit.

Een bedrijf, een organisatie, een product of dienst, het zijn kille dingen. Maar de mensen erachter, die wil ik horen, want zonder hen is er niets. Dus wil ik hun visie horen, hun zoektocht naar betere kwaliteit, hun keuzes en afwegingen.

Kortom: wees niet een bedrijf. Wees niet een product. Wees niet een dienst. Maar wees een mens! Schrijf en spreek in jouw woorden. Met al je imperfecties. Met al je slechte dagen. En al je dromen. Maar schrijf en spreek eerlijk, zodat ik kan meevoelen. Toon mij menselijkheid.

Dit is mijn opdracht aan de Nederlander.

Gootsteenontstopper op Waterpop 2015

fotograaf: Marco Raaphorst (Creative Commons BY-NC)

Waterpop is een festival dat qua leeftijd precies tussen Parkpop (35 jaar) en North Sea Jazz (40) in ligt met haar 37 jaar. Een festival dat plaats vindt in het dorp Wateringen, tegen het westelijke deel van Den Haag aan waar ik mijn  jeugd heb doorgebracht. Wij woonden destijds aan de Zwaardvegersgaarde.

Zo kwam ik vroegâh als jongeman regelmatig in de Wateringse fietswinkel van de firma Vis. Gekleed in een zeemleren broek met water in de benen en gevoelloze ballen als resultaat van een stevig fietstochtje. Wielrennen was toen een aangenaam stukje tijdverdrijf voor mijzelve en die ouwe van mij. Regelmatig deden we ’s avonds De Ronde Van Den Haag Naar Wassenaar En Weer Terug. Via de duinen. Een enkele keer kwamen we tijdens zo’n fietstocht op ‘T Eiland van Ome Nick terecht. Legendarische plekken, dat snap je wel.

Vanaf de wijk waar ik nu woon, Stroom Der Verademing, is het een half uur fietsen naar Waterpop, zo bleek gisteren. Het was als vanouds gezellig en heerlijk qua temperatuur. Ik denk dat ik er in 1982 voor het eerst ben geweest. VandenBerg heb ik volgens mij toen gezien maar of ik Herman Brood and his Wild Romance en The Comsat Angels, die er toen ook speelden, ook heb gezien, daar twijfel ik nog over. The Nits en Time Bandits zag ik in ’84. Ricky & the Frog en Het Klein Orkest in ’85. Defunkt (ik was groot fan!) en Arno Hintjens in ’86. I’ve got the Bullets en een presentatie van Jango Edwards in ’87. The Scene,  De Raggende Manne, De Dijk, Powerplay, Daryll-Ann, Claw Boys Claw, dEUS, Slagerij van Kampen (met mijn band MAM veel mee samengespeeld), Faithless, Osdorp Posse, Bettie Serveert, Urban Dance Squad,The Pilgrims, Radiohead, zZz, Jeugd van Tegenwoordig, en nog heel veel andere bands, ik zag ze allemaal daar.

Bij Food & Fruit had mijn vriendin twee Belgische wafels gekocht waar in plaats van suiker een of ander chemisch schoonmaakmiddel overheen gestrooid was. Ik voelde het brandend zo mijn slokdarm ingaan. Het domme wicht dat achter de toonbank stond was te jong en te dom om open te staan voor mijn kritiek. Het was er eentje van het kaliber ‘2 hijskranen op drijvers in Alphen aan de Rijn en het dan vreemd vinden dat het misgaat.’ Ja, hoe had dat nou toch kunnen gebeuren?!?!

De Staat stond. En wij ook, ondanks die 2 gram gootsteenontstopper. Godskolere zeg! Food & Fruit is alvast de kuttent van het jaar 2015. Laat hun Fruit maar lekker rotten in de hel!

fotograaf: Marco Raaphorst (Creative Commons BY-NC)

fotograaf: Marco Raaphorst (Creative Commons BY-NC)

De nieuwe prachtfilm van Wim Wenders: The Salt of the Earth

fotograaf: Sebastião Salgado

Er zijn maar weinig filmmakers waar ik gevoelsmatig een klik mee heb. De meesten maken lompe epische meuk waar ik niets mee kan. Zonder oog en oor voor details en zonder die essentiële balans tussen geluid en beeld te willen doorgronden. Het resulteert niet in schoonheid maar in lelijkheid.

Ik haat die lelijkheid. Het cynisme. Je eigen publiek niet serieus willen nemen. Alles puur voor de kijkcijfers doen. De bekende saaie weg nemen. Het ontneemt de kijker de kans om beter te kijken en beter te luisteren. De kijker leert niets maar wordt slechts vermaakt. Ik haat dat.

Wim Wenders vormt hierop een uitzondering. Gisteren zag ik zijn nieuwste film, de documentaire The Salt of the Earth over de Braziliaanse fotograaf Sebastião Salgado. Zijn foto’s vormen een venster naar een wereld die ver van ons af lijkt te liggen. Foto’s waar wij misschien zelf niet graag naar willen kijken. Salgado is begaan met het lot van de mensen die hij fotografeert. Je voelt zijn empathie als je door zijn lens meekijkt. Het zijn mensen die er niet voor kozen op op te groeien in het verkeerde deel van de wereld. Maar hun lot had ook ons lot kunnen zijn. Salgado maakt het invoelbaar en dichtbij.

De foto’s zijn van een ongekende schoonheid en gruwelijk tegelijk. Het is des Hollywoods om dit soort beelden te voorzien van zware pathetische muziek. Grotesk orkestwerk om de diepe eenzaamheid nog meer te benadrukken. Maar het zou deze beelden overschreeuwen en ontsieren. Wim kiest echter voor klein. De rustige muziek van Salt zit de beelden nooit in de weg maar ondersteunt ze subtiel. Veel van de stilstaande beelden, de foto’s zijn voorzien van fonografische geluiden om de beelden auditief wat meer in te kleuren. Ze komen tot leven. Zo hoorde ik het geluid van krekels, een menigte van mensen, het ruisen van de bomen, bij diverse stills.

The Salt of the Earth is van een gevoelige tederheid die je in de cinematografie nog zelden aantreft. Het is een meesterlijke documentaire.

Met Wim zou ik ooit willen werken. Misschien moet ik alles op alles zetten om dat te bereiken. Omdat dit werk me zo diep raakt. Met mijn muziek en geluiden wil ik ook iets wezenlijks raken. Geen plat sentiment of puur vermaak, maar een diepere laag waardoor je meer gaat voelen. Stimuli voor het hart. Mijn antwoord op al die lelijkheid die ik zo haat.

fotograaf: Sebastião Salgado

fotograaf: Sebastião Salgado

Maastricht, aan die ene rivier

Ter ere van mijn 47e verjaardag trok ik vorige week met mijn vriendin een lang weekend naar Maastricht. Ik was er denk ik in geen 10 jaar meer geweest.

Om mee te beginnen trok ik onderweg een Hollandse plaat.

IMG_20150724_121250-w720

En ik luisterde onderweg naar de 747 audiodocu ‘Chet’ over de man van de zijdezachte trompetnoten. Met daarin de belangrijkste boodschap van Chet: het gaat om die ene noot.

In Maastricht aangekomen bleek het toch een heel end warmer te zijn dan in Den Haag dus verruilde ik mijn lange broek voor een korte broek. En na het vinden van de afstandsbediening van de airco werd het nog koel ook op de aangename hotelkamer.

Wij naar buiten.

IMG_20150724_230500-w720

IMG_20150724_230920-w720

Op zoek naar koffie met vlaai sprak een etablissement met de naam Taart tot de verbeelding. Helaas hadden ze alles behalve vlaai. Was hier soms een stille kruistocht tegen de vlaai gaande? De zaak was weliswaar voorzien van grootmoeders’ servies met oude gestoffeerde stoelen, banken met franjes en tafels vol houtversiersels, het personeel bestond uit jonge meiden. Overigens is alles dat riekt naar grootmoeders’ nostalgie een toonbeeld van hipheid tegenwoordig.

Mijn vriendin wilde wel taart.

foto: Karin Ramaker

foto: Karin Ramaker

Even later troffen we in de Dominicanenkerk de bekende winkel van Selexyz aan waar het fenomeen Bloggen zelfs een eigen schap heeft.

IMG_20150724_225843-w720

’s Avonds verzilverden we de 50 euro die we van paps en mams meegekregen hadden voor een lekker maaltje. In de Platielstraat vlakbij het Vrijthof bij La Bodega lieten we heerlijke tapas voor ons neerzetten met o.a. een heerlijk zeebaarsje.

Onderweg terug naar ons hotel klonk muziek uit het muziektentje dat pal naast de Maas opgesteld stond. Het bleek Roze Vrijdag te zijn, een onderdeel van de in Maastricht welbekende Kadefeesten. In het publiek liep een dame met zwart geverfd en uitgegroeid haar met een peuk in de ene hand en een biertje in de andere hand opzichtig te bewegen. Hier en daar bewoog er ook een scootmobiel op de maat van de muziek mee. En dan was er ook nog die oudere jongere die steevast met zijn vuist een gat in de lucht stompte. Daarbij keek hij glimlachend om zich heen op zoek naar soortgenoten die net zo genoten als hij. Aan de muziek kon het niet gelegen hebben, de coverband was niet al te best. Maar misschien zijn we wel te verwend in Den Haag met al die waanzinnige bandjes hier.

Teksten werden opzichtig met gebogen hoofd van de iPads opgelezen.

We hielden het niet droog.  Terwijl de avond viel, barstten de buien los. Romantisch samen onder de paraplu aanschouwden wij het verdere verloop van de klassenavond-acts die ze voor ons nog in petto hadden. Zo stond er zelfs een serie travestie-acts op het programma. Lollies werden het publiek in gegooid. Gezelligheid kent geen tijd.

IMG_20150724_232136-w720

Onderweg naar het hotel zagen we hoe een vrouw een paar traptreden naar beneden rolde. Manlief deed vervolgens half beneveld pogingen om haar weer rechtop te zetten, wat mislukte. Het deed mij denken aan Laurel & Hardy die een piano de trap op proberen te dragen.

De volgende dag werd bij het opdienen van het ontbijt een glaasje bubbels ingeschonken.

IMG_20150726_100415-w720

We hadden pech, buiten was het al begonnen te regenen. Plu mee en niet zeiken. Mijn vriendin kwam met de naam van een tentje aan die geliefd was onder jazzliefhebbers, Take Five. Bleek die tent dé tent te zijn waar ik zo’n 30 jaar geleden met een paar mede-muzikanten van de Stedelijke Muziekschool een workshop van John Scofield had bijgewoond. We bestelden een koffie terwijl de lome jazz uit de boxen droop. Nostalgie is een goed gevoel.

IMG_20150725_115837-w720

Ook goed tegen de regen: een kerk bezoeken. In de Onze Lieve Vrouw “Sterre der Zee” Basiliek stuitte ik in het gastenboek op de tekst van ene Zora die het heel erg vond “wat er in de bijbel is geburt”.

IMG_20150725_135018-w720

Daarna was ik toe aan een kop mosterdsoep met bier. Het moge duidelijk zijn: vrijwel alle gerechten in Limboland zijn voorzien van een of ander alcoholisch goedje. We namen het tot ons in de wijk Wyck, een prima plek dicht bij het station dat in tegenstelling tot het gebied rondom het Vrijthof iets minder riekt naar oude belegen strijkorkesten. Maastricht is een mooie historische stad, de oudste van Nederland, maar van creativiteit of modernismen is weinig te merken. Je treft er vrijwel geen gekleurde wereldburgers aan en men steekt vooral klassiek gekleed de Wilhelminabrug over. De wijk Wyck daarentegen vormt daarop een kleine uitzondering. Hier zitten de wat modernere winkeltjes en gezellige koffietentjes.

IMG_20150725_132735-w720

Wat er ook zit is het Bonnefanten museum. Een fraai museum waar we een paar uur de kunst tot ons namen en hier en daar een kodakje trokken.

IMG_20150725_162346-w720

IMG_20150725_163550-w720

De terugtocht naar ons hotel resulteerde in een doorweekte actie. Gelukkig doet goed föhnen wonderen. En buiten ging de zon al snel weer schijnen. De weer-app bleek weer eens gelijk te krijgen. Een goed moment om de Belg van Maastricht ons de maaltijd te laten voorschuiven: Witloof. Wat een geweldig restaurant bleek. Met een heerlijk schaaltje stoofvlees voor ondergetekende dat, je raadt het al, in een plasje bier had lopen te garen. Het interieur won ooit een Dutch Design Award en de New York Times zette de toko in de lijst van “100 most trendy restaurant concepts in the world”. Kortom: het is geniaal nassen aldaar!

IMG_20150725_193841-w720

Ook op deze avond deden we wederom de Kadefeesten aan. Ditmaal met wèl een goeie coverband: Anderkovver. Opnieuw genoten we van alle Maastrichtenaars die onder het genot van vele glazen wijn en bier lijp met hun reet gingen draaien. Zelfs Haagse Hazûs, Mario Mulder, trad op. Hij sprak de legendarische woorden: “mooi hoor hier zo aan die mooiûh rivier!” Zal het de Waal geweest zijn Mario? Of misschien toch de Rijn?

IMG_20150725_222004-w720

De volgende dag ontbeten we wederom met bubbles. En aan de kade namen we afscheid via een rijstevlaai terwijl de plezierboten aan ons gezichtsveld voorbijtrokken.

IMG_20150726_161523-w720

IMG_20150726_170021-w720

Ons weekend-walsje aan die ene rivier.