Propellerhead Reason toegetreden tot TEC Hall of Fame

Waar zouden we zijn zonder muziekinstrumenten en opnameapparatuur? Nergens. Zodoende kwam in 2004 de TECnology Hall of Fame voor deze spullen tot stand. Ook dit jaar zijn tijdens de NAMM (grootste wereldwijde vakbeurs voor muziek/geluids-producten), die een week geleden plaatsvond, diverse innovatieve producten ingewijd.

Een van die innovatieve producten is de muzieksoftware Reason van de firma Propellerhead waarvoor ik honderden geluiden en samples heb gemaakt die meegeleverd worden met het pakket. Reason is het aller jongste product van de TECnology Hall of Fame.

Naast Propellerhead Reason werden dit jaar ondermeer ook de Otari MTR-90 24-sporenrecorder, de ARP 2600 synthesizer en de Fender Rhodes elektrische piano ingewijd (zie de volledige lijst). Alle eer gaat natuurlijk naar mijn Zweedse collega’s van Propellerhead Software. En natuurlijk ben ook ik hier enorm trots op want ook een deel van mijn ziel zit in Reason.

Birdman swingt!

Het jaar is nog maar net begonnen of ik heb alweer de beste film van het jaar gezien: Birdman. Geregisseerd door Alejandro G. Iñárritu die je moet kennen van films zoals Babel en Biutiful. Hij is ook mede verantwoordelijk voor het geweldige script. Met een Michael Keaton in de hoofdrol die misschien wel zichzelf speelt als de super onzekere -ex Superheld-filmster (Birdman) die zijn geluk op Broadway probeert te vinden.

Maar wat is geluk als je dochter (geweldig gespeeld door Emma Stone) je een sukkel vindt en je vrouw van je gescheiden is?

Het is een complexe film die breekt met de vele clichés die in de filmindustrie gelden. Zo loopt de film in 1 shot door, continu, alsof het theater is. Natuurlijk is de film weg degelijk in delen opgenomen (een kritisch oog zal daar op letten en zal het zien). Het verhaal en het script zitten uitstekend in elkaar en het acteerwerk is van het hoogste niveau. Ook acteur Edward Norton speelt hier een topklasse rol. Maar de man die de schow echt compleet steelt is Michael Keaton. Zijn oscar staat al klaar, da’s een ding dat zeker is.

Maar het meest opvallende nog wel, althans voor mij, is de score/soundtrack. Alejandro G. Iñárritu kiest altijd voor unieke muziek. Vaak werkt hij met gitaristen, wat weinig filmmakers doen (lees: durven, want violen zijn nog altijd *zucht* heilig in Hollywood). De score van Birdman is zijn meest radicale tot nu toe. Deze bestaat namelijk uit louter drums. En het werkt wonderwel fantastisch! Antonio Sanchez, de drummer die ondermeer met guitarist Pat Metheny speelt, is hier verantwoordelijk voor. Het is zijn eerste score, ook dat nog. De drums klinken heerlijk. Antonio heeft diverse lagen over elkaar gelegd, gelayered als een soort collage van ritmische elementen, waardoor de drums soms heel subtiel en soms weer heel fel en rijk klinken.

Eindelijk weer eens een film zonder het pathetische gedoe van druktemaker Hans Zimmer. Een film die swingt!

De heren op beleidsniveau van afdeling Corporate Communicatie

Ruim een jaar terug ontstond er bij mij een plannetje nadat ik een van de directeuren van een van de grootste organisaties van Nederland had geïnterviewd. Naar aanleiding van dat plannetje werd ik uitgenodigd voor een gesprek op afdeling Corporate Communicatie van deze organisatie. Het plannetje was inmiddels uitgemond tot een concreet plan. Ik had er zelfs al een begroting voor gemaakt en ingediend. De documentairemaker in mij leefde er helemaal van op.

De directeur had tijdens het interview verteld dat de organisatie in 2014 stapsgewijs de fysieke post wilde gaan afschaffen. Het gaat hier om nogal een grote organisatie die letterlijk miljoenen poststukken per jaar verstuurt. Ik vond (en vind) dat we met die overgang van papier naar digitaal iets moesten gaan doen. Het zou een uitgelezen kans zijn om het gehele Nederlandse publiek op een grootse manier afscheid te laten nemen van het papier en de enveloppen van de onderneming. Daarom verzon ik een groot plan vol verrassende verhalen (lees, hippe term: storytelling!) over de oude tijd van de fysieke post en de nieuwe digitale tijd. Aan de hand van 12 verhalen, elke maand 1, zou het grote publiek kunnen gaan wennen aan de overgang Van Papier Naar Digitaal. En ik had al een lijstje met leuke mensen, waaronder Jules Deelder. Ik zag het helemaal voor me!

Een afspraak bij de heren op beleidsniveau van afdeling Corporate Communicatie werd gemaakt.

Door een medewerker van de organisatie werd ik bij de receptie opgehaald en maakte ik een korte wandeltocht door het Utrechtse pand. In elke kamer zat een groepje mensen te vergaderen. Het lulde heel wat af daar bij die organisatie, zo oogde het. Een organisatie die trouwens geheel van onze belastingcenten betaald wordt.

Samen met 2 man en 1 vrouw nam ik plaats aan de vergadertafel onder een systeemplafond in een kamer met de bekende minimalistische kantoor look-and-feel. Er zal vast over nagedacht zijn. Dat het rust geeft tijdens vergaderingen of zo.

De vrouw, die op een andere afdeling van de organisatie werkt, kende ik van een vorig klusje, met overigens een rare afloop. Dat zou dit klusje ook krijgen.

Nadat ik een tapje koffie uit de machine had gekregen, begon ik direct opgewonden mijn idee uiteen te zetten. De man die het dichtst bij mij zat had geen koffie. Hij dronk uit een felgekleurde kinderbeker. Het was waarschijnlijk een soort yoghurtdrank want hij had zichtbaar moeite met drinken. Ondertussen mompelde hij iets van “sshhmm, ja, sshhmm uhuh” mijn kant op ter bevestiging dat hij niet met volledige aandacht voor de kinderbeker bezig was maar toch echt ook naar mijn verhaal luisterde. Ondertussen praatte ik door alsof ik niets gezien had. Vervolgens zag en hoorde ik hoe de man hoorbaar de bodem van de kinderbeker aan het bereiken was. De man had de kinderbeker rechtop gezet met het hoofd naar achteren om er zo het laatste restje yoghurt uit te krijgen. Vervolgens maakte ‘ie met 1 vinger het bovenste randje van de kinderbeker schoon. En verdween de vinger in de mond van de man.

Hij voelde zich er helemaal thuis, daar onder dat systeemplafond.

Het verhaal van de directeur werd tijdens het gesprek weerlegd. Het was helemaal niet zeker of dat de fysieke post zou worden afgeschaft, laat staan al in 2014. Inmiddels is het nieuwe jaar 2015 aangebroken en ontvang ik nog steeds fysieke post van deze organisatie. Men vergadert er vast en zeker nog over.

Met mij werd afgesproken dat ik van de heren een reactie op mijn plan zou krijgen. Ik moest wel even geduld hebben want er moest nog over vergaderd worden.

Ik heb niets meer van de heren vernomen. Zelfs niet na een poging van de vrouw. In een email aan de heren sloot ze af met de mededeling:

Mogelijk is het aan jullie aandacht ontsnapt.

Mogelijk dat ik die aandacht nu wel heb.

Soeboer

Door de regen fiets ik naar cafe De Paas. De bierspecialist van Den Haag. Van de hoeveelheid bier die ze op de tap hebben krijg je keuzestress. Ik kies voor een Brand UP en maak mijn bril schoon. Vriend Stuyv komt binnen en begint erover dat ‘ie een trompet gekregen heeft van zijn Poolse klusjesman. Ik vraag hem wat die knoppen op een trompet precies doen. “Weet ik ook niet”, antwoord Stuyv. Volgens hem kan je zonder je vingers te bewegen alle noten spelen puur door je lippen te veranderen. “Hele octaven.” Stuyv zit zo avonden lang met de tv mee te spelen.

Mijn buurman Erik die pal tegenover ons woont en voor TV West documentaires maakt, valt ook binnen en begroet Stuyv en mij. Den Haag is een dorp.

Stuyv herkent aan de bar een echte trompetist. Zijn naam is mij alweer ontschoten. Ik vraag hem hoe je de noten op een trompet vormt. Hij legt uit dat een trompet een opgevouwen trombone is. De knoppen dienen ervoor om de lengte van het gangenstelsel waar de lucht doorheen stroomt te verkleinen. Hij tuit zijn lippen, zet 2 vingers aan beide uiteinden van zijn mond en blaast. “Dat moet je trainen”, zegt de trompettist. Ik zie zijn vingers op en neer gaan. Altijd gedacht dat je je lippen moet zien te harden, heb ik van Miles Davis, maar de trompettist zegt van nee:  “ze moeten juist soepel zijn”.

Met deze ervaring rijker besluiten Stuyv en ik richting Soeboer te fietsen alwaar we vriend Kees zullen treffen voor een gezamenlijke maaltijd. Kees zit er al. We bestellen een Daging smoor, 2 soorten Saté, een Gado Gado, Ajam Roedjak, witte, gebakken rijst en om in de woorden van Kees te spreken: “een moeilijk soja gerecht met een ei-laagje en taugé.” En 3 frisse Freddy’s. Die heerlijke maaltijd en de eenvoudige ambiance van het etablissement vormen een goeie basis om tot goeie gesprekken te komen. Kees begint over goeie literatuur. We opperen wat namen. Peter Buwalda, Tommy Wieringa, Michel van Egmond? “Allemaal geen literatuur”, zegt Kees. Goed kunnen schrijven is 1, een goed verhaal hebben is 100, zo is de gedachte.

Ik opper “Nikita” maar schiet gelijk in de lach. Lolita bedoel ik natuurlijk. Tja een taboe-onderwerp is natuurlijk een makkelijke one-way-ticket to stardom. Hoewel ik Vladimir Nabokov daarmee ongetwijfeld te kort doe. Ook Céline komt ter sprake. Die gekke ouwe anti-semiet. Zijn boek ‘Reis naar het einde van de nacht’ heb ik nooit getrokken, laat staan uitgelezen. Ik opper Marcellus Emants die in mijn ogen een groter schrijver is dan Louis Couperus (*). ‘Een nagelaten bekentenis’ van Emants is een juweeltje. Hij doet mij een beetje denken aan Frans Pointl. De heren Stuyv en Kees kijken mij glazig aan.

Kwaliteit is in tegenstelling tot kwantiteit relatief.

Nadat onze maagies heerlijk gevuld zijn besluiten we nog even polshoogte te nemen op de Grote Markt. Het wordt De Boterwaag. En het is er druk. Ook Fabio is er. Ik ken hem via de Flickr-groep Haags Bakkie die ik in 2007 samen met Akbar en nog wat anderen heb opgericht als samenscholingsactie voor Haagse fotografen.

Met Stuyv en Kees bestel ik nog een paar biertjes. Kees kakt in maar komt weer tot leven als een nummer van The Stones door de bijzondere boxen van HIFI-specialist Rik Stoet schalt, zet zijn handen in z’n zij en begint Mick Jagger na te doen. Verder valt er weinig opvallends te melden. Het bekende gekeuvel over vrouwen, relaties, gedoe op ‘t werk, advocaten, kinderen en terroristen. Van die dingen dus.

* Louis Couperus, eerste Haagse pokeraar: “Louis, coupeer es!” – ouwe grap van Karel Kanits

Update: Matthijs, een oude schoolmaat uit de MEAO-tijd, liet me via Facebook weten: “Voordat Erik jouw buurman werd was hij de mijne. Hij woonde tegenover Soeboer

30 minuten muziek

Kinderen die een grote operatie moeten ondergaan, hebben minder kans op pijn als ze eerst dertig minuten naar muziek luisteren. — nu.nl

Deze zin nam ik op met de microfoon van mijn laptop. Ik speelde er een basje en wat gitaartjes bij. Haalde de stemopnames door wat vervormers. En arrangeerde het tot een kort geheel.

(omslagfoto onder CC BY: woodleywonderworks)

P.S. Eigenlijk was het mijn bijdrage voor de Disquiet Junto van deze week, waarvan ik de spelregels helaas niet goed had gelezen…

De ware pioniers van de drummachine

Toen ik vorige jaar mijn audiodocumentarie over Marvin Gaye in Oostende maakte, Oostende Healing, stelde ik mijzelf en anderen steevast de vraag: waarom koos Marvin daar in België voor een drumcomputer in plaats van een echte drummer? Mijn metgezel Tom America zei vanaf het begin: “vanwege budgetredenen, omdat die TR-808 betaalbaar was.” Het werd door iedereen die ik interviewde bevestigd. Marvin had inderdaad in Oostende geen cent te makken en een drumcomputer bleek een veel goedkopere optie dan zijn drummer uit America over te laten komen.

Het beviel Marvin wel, die Roland TR-808. Technicus Mike Butcher (technicus van het legendarische album Midnight Love en werkte 9 maanden met Marvin samen) die ik erover in Brussel interviewde vertelde me dat voor de track My Love Is Waiting er een klein experiment met echte drums werd gedaan. Toen Marvin de mix daarvan beluisterde hoorde Mike hem iets mompelen van “mmm, ok”. Marvin was not impressed en de versie van het nummer dat de plaat Midnight Love haalde was net als alle andere nummers van dat album voorzien van de TR-808 drummachine. Zodoende werd een door praktische redenen ingegeven beslissing uiteindelijk toch nog een duidelijke creatieve keuze.

En omdat het internet geen geheimen kent, hierbij de versie met echte drums:

En dit is de versie die het officiële album haalde:

Marvin was overigens niet de eerste die met een drumcomputer experimenteerde. De grootmeester van de funk, Sly Stone, begon al 1970 te experimenteren met een Maestro Rhythm King MRK-2 drummachine. De resultaten hiervan kun je horen op het geweldige album There’s a Riot Goin’ On. Zoals in de geniale hit single Family Affair:

De reden waarom oompie Sly voor een drumcomputer koos lijkt simpel te verklaren. En net zoals bij Marvin lijkt daar niet zozeer een creatieve maar een praktisch gegeven aan ten grondslag te liggen. Zo las ik onlangs op Medium het verhaal dat drummer Gregg Errico het drugsgebruik van Sly een beetje zat was, waarop Sly hem inruilde voor die inmiddels legendarische drummachine. Op de Wikipedia-pagina van het beroemde album valt verder te lezen dat Sly het album grotendeels in zijn eentje opgenomen heeft. Hier en daar zelfs liggend vanuit een bed dat in een studio stond!

Als we naar de vrolijke kleurtjes kijken van de drummachine die Sly gebruikte dan weten we waar Roland de mosterd vandaan heeft gehaald ter inspiratie van de TR-808 machine.

Maestro Rhythm King MRK-2

Vergis je niet, in hetzelfde jaar dat There’s a Riot Goin’ On uitkwam, 1971, kwam J.J. Gale met zijn album Naturally uit waarop ook hij experimenteerde met een drumcomputer. Een artiest waarvan je niet zou verwachten dat hij met een ritmecomputer zou werken. Laat staan in die tijd.

Maar de man die te boek staat als eerste muzikant die een drummachine op plaat heeft gezet, is de koorknaap met de te strakke onderbroek: Robin Gibb. In zijn lied Saved by the Bell uit 1969 slaat een machine het ritme:

Een eenvoudige vraag borrelt bij mij op: welke drummer had op dit nummer willen drummen? En voor je het weet ben je dus een echte pionier…

Colombiaanse leger stuurde via popsong verborgen boodschap naar gijzelaars

Waar zijn toch die protestliederen gebleven? Er is genoeg reden om ons druk te maken maar we lijken slechts geïnteresseerd te zijn in 1 ding: geldverdienen. Is muziek echt tot niets meer in staat dan het leveren van een kortstondig oppervlakkig stukje amusement?

Niet geheel zonder toeval stuitte ik op een bijzonder verhaal. Een verhaal over hoe het Colombiaanse leger met behulp van een verborgen morsecode in een poplied gijzelaars informatie kon geven om zo te ontsnappen.

Gijzelaars die gevangen waren genomen door de ideologische guerrillabeweging FARC kregen deze boodschap te horen via het lied. Een lied dat werd opgenomen met behulp van de software Reason van de firma Propellerhead waar ik zelf al sinds 2001 mee werk en honderden geluiden voor gemaakt heb die met het pakket worden meegeleverd.

Luister naar het lied:

1e moment dat de morse-code klinkt is op 1:31 en te herkennen aan de ritmisch klinkende pianopartij.

Voor het hele verhaal, een LongRead, zie ‘The code: A declassified and unbelievable hostage rescue story’ op The Verge.

Je Suis Charlie: discussie tussen moslim en atheist [audio]

Vanavond na afloop van de Je Suis Charlie manifestatie in Den Haag raakten een moslim en atheist met elkaar in discussie.

De manifestatie vond om 18 uur op het Plein plaats met een paar toespraken van ondermeer burgemeester Jozias van Aartsen. Daarna werd een stille tocht werd ingezet. Via de Lange Poten, waar bij internationaal perscentrum Nieuwspoort een bloemenkrans gelegd werd, werd er gelopen naar het Spuiplein alwaar ik het gesprek met de heren opnam.

“Je suis Charlie” (both “I am Charlie” and “I follow Charlie”) is a statement used by supporters of free speech against the 7 January 2015 massacre in which 12 people were killed at the offices of the satirical newspaper Charlie Hebdo in Paris. The statement identifies the speaker with those who were killed at the Charlie Hebdo shooting, and by extension for freedom of speech and resistance to armed threats. Some journalists embraced the expression as a rallying cry for the freedom of self-expression. Wikipedia

#JeSuisCharlie bloemenkrans bij Nieuwspoort