Het hoekje aan de rechterkant is knullig gelijmd. Door mijzelf. Is al zo’n 26 jaar zo.
De kop van de gitaar van mijn gitaarleraar Ferry Robers sloeg het stukje van mijn kop af. “Gewoon met een beetje lijm kun je het lijmen”, zei Ferry nog. En dat klopte wel. Volgens mij maakte het mij niet zoveel uit. Dacht ik toen al dat het memorabel was. Een herinnering.
De gitaar is in de loop der jaren 2 keer herfret. En sinds een jaar of 10 zitten er nieuwe elementen op. Een Seth E. Lover bij de neck en een Gibson Classic bij de brug. Een criminele combinatie. Ja, Ferr, mijn duivelse gitaar.
