Menu ☰

Tekst op het scherm

Het web zet alles op zijn kop. Of is het haar kop? Onze koppen?

webcamgirls

Door de verstrengeling van ons doen en laten online met dat van anderen zoeken we naar nieuwe woorden en definities om te kunnen bepalen waar ons eigen handelen ophoudt en dat van een ander begint. Hoewel we op dit moment nog niet eens zeker zijn of dat wel mogelijk is. Maar we gaan er gemakshalve wel vanuit. Dat jij niet mij bent en dat jouw handelen dus ook niet mijn handelen kan zijn. Iets begint en eindigt ergens. Ook online. Elke bit of byte aan data moet een oorsprong hebben. Of niet soms?

Je kunt je afvragen waar dit stuk dat ik nu schrijf (of beter: intyp) mee begonnen is. Wat hieraan vooraf ging. Een vorige blogpost? Ja, maar het is er geen vervolg op.

Waarom typ ik dit dan? Als een gift aan mijn lezers wellicht? Zodat hij of zij er iets aan heeft? Grote kans dat menig lezer de schouders zal ophalen. Een echte gift is het daarom niet als de lezers het niet als zodanig opvatten. En voor menig blogger is het precies die reden om ermee op te houden.

Voor wie doe ik het eigenlijk?

“Voor de reacties”, is een veelgehoord antwoord op het waarom-bloggen-vraagstuk. Maar wordt daarmee ook de mogelijkheid tot een dialoog via het blog geboden? Is een blog daartoe in staat? In principe wel maar veelal is er hooguit sprake van wat reacties uit het publiek waar de blogger eventueel ook op zal reageren. Van een echte dialoog tussen 2 personen is er zelden sprake. Bovendien kan er tussen de reacties vaak nog een behoorlijke tijd zitten want het web is geduldig. Ook kan men reageren op een blog van een overleden blogger gewoon alsof deze er nog is.

Voor een dialoog zijn 2 partijen nodig die met mekaar praten. En een gift is speciaal gekozen voor een bepaalde persoon. Tussen 2 mensen. Als een nul en een één terwijl de massa het aanziet.

Auteur Marco Raaphorst • Categorie opmerkelijk • 22 juli 2011

7 reacties op “Tekst op het scherm”

  1. Rob zegt:

    Ik heb altijd geblogd met het idee dat te schrijven wat ik zelf interessant zou vinden om te lezen. Dat heb ik ‘lang’ gedaan, vanaf ergens in 2002 tot vorige week.

    Ik mis het nu al, moet ik zeggen maar ik begin er niet meer aan. Het drong ineens tot me door dat ik eigenlijk voor mezelf schrijf, fotografeer, muziek maak, omdat ík het leuk vind en omdat ík het moet. En natuurlijk wil je dan weleens weten wat anderen van je maaksels vinden, dus dan stuur je het aan een vriend of zo.

    Mijn vader was een hobbyfotograaf. Als hij weer eens een film had ontwikkeld en afgedrukt, ging hij echt niet meteen met enveloppen en postzegels aan de slag om ze aan allerlei mensen op te sturen. Nee, wij (zijn familie) kregen ze te zien en als er wat vrienden of bekenden op bezoek kwamen, dan die ook. Maar dat was het dan ook wel.

    Ben wel blij dat ik ze nog heb.

  2. Gisteren stuitte ik op een interessante site, themavenist.org:

    Two people, preferably friends, collaborate on a blog post by being available to one another. One begins by sharing something interesting, then commenting on it. This begins a dialogue. The second person then reciprocates with something they like which follows the thought-path of the previous item. The two go back-and-forth ten times and see where the flow of the conversation takes them.

    Een gesprek tussen twee personen over een interessant onderwerp online delen. Ik vind het een geweldig idee. Tenminste voor die twee mensen had het nut.

  3. karin r. zegt:

    ik schrijf omdat ik schrijven wil. daarnaast is het fijn als mensen reageren. dat het reageren al lang niet meer zo is zoals ‘vroeger’ dat is maar zo. dan nog, schrijf ik voor mezelf.

    (klantenwerving is weer een ander ding…)

Geef een reactie