Architect Robert Winkel gaat Creative Commons

Niet alleen musici kunnen zich opstellen als halfgoden, nee ook architecten doen dat maar wat graag. Bouwen een gebouw voor een boel geld en bepalen vervolgens wat er wel en niet met ‘hun’ gebouw mag gebeuren. Veel architecten beschouwen het gebouw zelfs als ‘hun’ eigendom. Ook al is dat gebouw met onze belastingcenten betaald.

Zo hebben we in Den Haag het Ijspaleis, het witte stadhuis ontworpen door Richard Meier. Ik begreep dat Richard Meier liet vastleggen dat het Ijspaleis wit moet blijven. Dus even wat oranje zonwering ophangen zou niet mogen. Toch is het opvallend dat er tijdens Todays Art allerlei mooie kleurrijke grafics op de gebouwen geprojecteerd worden. Hoewel, projecties vallen wellicht buiten de spelregels omdat het geen fysieke aantasting van het gebouw zelf is. Maar zal Richard er blij mee zijn?

Yeah baby, let’s play God!

Het is zondag even na vijven. Ik zit op de bank en consumeer De Kunst, het NPS televisie programma over kunst. Gisteren ging het over ‘Architectuur & het Beste Gebouw van het Jaar’. Robert Winkel zat aan tafel en vertelde over copyright. Hij wil dit jaar voor het eerst Creative Commons licenties gaan inzetten zodat een gebouw geremixt kan worden; hervormd kan worden door de bewoners van het pand.

Ik ben zeer benieuwd naar het complete verhaal van Robert Winkel over zijn keuze voor Creative Commons. Misschien dat ik hem maar eens een mailtje moet sturen. Muziek – mijn ding – en architectuur hebben weinig overeenkomsten, maar dankzij het bindmiddel Creative Commons kwamen die twee werelden gisteren heel duidelijk bij elkaar.

Slechte audio performance met MacBook Pro

New MacBook Pro versus old PC

Ongeveer een week geleden kocht ik de nieuwste MacBook Pro. 2.5 gHz processor met 4 gig RAM. Dat moet een kanon zijn, zo dacht ik. Zekers, het ding draait lekker, applicaties starten vlot, het ding ‘voelt’ heerlijk aan. Maar zodra ik met audio aan de slag ga valt het me op dat de performance niet geweldig is. Zo veroorzaken de demosongs van Propellerhead Reason evenveel CPU load als onder mijn 5 jaar oude Sony met XP waar megaveel programma’s en drivers op staan (zie foto boven). Een 5 jaar oude laptop met slechts een single processor van 1.5 gHz en 1 gig RAM. Ik schok me de tandjes toen ik daar achter kwam!

Wat er precies aan de hand is weet niemand. Heel veel Mac experts hebben me tips gegeven maar niets verbetert de performance. Ik ben bezig om via Ableton Live, mijn favoriete audio pakket, het systeem kritsich op performance te testen en te vergelijken met andere MacBook Pros en en PC’s met XP. Het blijkt dat XP veel beter presteert. Ook is het opmerkelijk dat programma’s onder XP veel minder opslagruimte vergen en veel minder geheugen nodig hebben.

Toegegeven: performance is 1 ding, gebruikersgemak iets anders. OSX werkt heerlijk moet ik zeggen en ziet er gelikt uit. Een voordeel ten opzichte van XP met zijn suffe en trage start menu navigatie. Maar toch geeft de performance mij kopzorgen. Ik liep met mijn oude Sony tegen een performance grens aan bij een aantal projecten die ik afgelopen jaar heb gedaan. Dus heb ik een laptop nodig die veel sneller is dan die ouwe, want anders loop ik zo weer tegen die grens aan.

De hardware van de MacBook Pro is top. Mocht ik performance problemen blijven houden dan zet ik er XP op. Maar ik hoop dan wel dat Apple echt iets aan dit soort issues gaat doen in plaats van iedereen vertellen dat ze beter zijn dan Microsoft. XP is sneller en stabieler (OSX geeft soms foutmeldingen en loopt een hele enkele keer zelfs vast – XP loopt bij goeie hardware niet vast, mega stabiel). OSX is duidelijk nog niet uitontwikkeld, maar belooft veel goeds, voelt heerlijk aan en ziet er prachtig uit. Nu de performance nog op het niveau van XP zien te krijgen en de stabiliteit verhogen en we zijn klaar.

Ik ga dus nog wat testen, met experts praten, misschien Apple bellen, want ik hoop dat mijn problemen serieus genomen worden. Apple, leest u misschien mee? Vertel me dan maar wat ik moet doen!

Wordt vervolgd…

Melodiefabriek bestaat vandaag 5 jaar

Melodiefabriek 5 jaar!

Waar ik was en wat ik deed weet ik niet meer. Het gevoel was ineens in mij gekropen: ik ga voor mijzelf beginnen! Mijn dochter Puck was nog geen 1. Elke dag reisde ik in het donker per trein richting het hoofdkantoor van Getronics, Amsterdam. Ik was Global Webmaster, verantwoordelijk voor een dikke 15 internationale Getronics websites, had een goed salaris en een bonus regeling in de broekzak. En ik was het spuugzat allemaal. Die gore medewerkers die alles wat krom was recht zaten te lullen want, oh, oh, oh, die bonus wilden ze niet missen, dus desnoods ten koste van een ander maar doorprutsen en kromlullen. En ik was die baasjes zat. Van die baasjes die geen ene enkele foking ruk begrepen van techniek. De baas van mijn baas had 3 huizen wereldwijd. En een zwembad met opwindbare visjes. Ik was er helemaal klaar mee. Met die wereld had ik helemaal niets.

Dus startte ik op 15 april 2003 mijn eigen zaak, Melodiefabriek. Het was een prachtige dag, 5 jaar geleden, net zo’n dag als vandaag. De zon scheen en ik reed naar de Kamer Van Koophandel. De naam Melodiefabriek kon ik gebruiken, ook het domein www.melodiefabriek.nl was nog vrij. Mooi, bingo, doen, gaan!

In de opstartfase kon ik rustig van het mooie weer genieten, al dan niet lopend achter een wandelwagen met een glimlachende dochter. Puck had een papa nodig waar ze trots op kon zijn. Eentje die echt iets van zijn leven probeerde te maken. Die risico’s durfde te nemen. Niet dat iedereen het met papa eens zou zijn of zijn muziek goed zou vinden. Papa is kieskeurig en verwacht dat anderen dat ook zijn.

Als werknemer was ik zeker niet altijd makkelijk om mee samen te werken. Ik was, en ben nog steeds, super kritisch. En als ik vond dat iets stom was, dan zei ik dat. Ook wilde ik altijd de grenzen opzoeken. The devil is in the details. Regelmatig was ik knetter gemotiveerd maar werd vervolgens door baasjes afgeremd. En dat voelde als een ontkenning van wie ik was en wat ik kon. Mijn passie werd in de kiem gesmoord.

Terugkijkend ben ik altijd een vrije vogel geweest. Niet om stoer te doen hoor, maar zonder mijn nek uit te steken kom ik niet verder, ben ik niet gelukkig en worden anderen die mijn hulp nodig hebben ook niet gelukkig. Ik volg mijn passie. Dat ben ik aan mijn dochter verplicht. En hoewel ze nu op school zit voel ik haar nu bij mij, omdat ik dit schrijf. En misschien zal ze het jaren later nog eens lezen en het begrijpen. Ik denk het wel. We zijn uit hetzelfde hout gesneden.

‘Doe maar normaal dan doe je al gek genoeg’. Ik kan er helemaal niets mee. Normaal of niet, ik wil doen wat ik wil doen. Omdat ik er kippenvel van krijg, tranen in mijn ogen, een warm gevoel, opwinding. Het leven moet bruisen. Een dynamisch leven!

De afgelopen 5 jaar zijn snel gegaan. Ik heb fantastische dingen kunnen doen en ben iedereen die mij daarbij geholpen heeft zeer dankbaar. Maar het verleden geeft geen garanties voor de toekomst. En eigenlijk interesseert die toekomst mij helemaal niet. Ik hoop dat ik en mijn dochter gezond blijven en veel lol blijven hebben met elkaar. En ondertussen probeer ik dan mooie muziek te maken, geluiden te ontwikkelen voor specifieke toepassingen en draag ik mijn kennis over via het geven van advies, lezingen en colleges.

Ik kan niet alle namen opnoemen van mensen die mij bijzonder geholpen hebben de afgelopen jaren. Daarom hou ik het bij 3 namen:

Ik maak een diepe buiging voor deze 3 heren.

En ik maak een diepe buiging voor iedereen die dit leest, want mensen die van zich laten horen, die zich durven uit te spreken verdienen respect. Verdienen mijn hart. En zij stimuleren wat ik doe, nu, hier, op dit moment.

(ja, dit is het moment om te ontlurken!)

Dank, dank, dank allen!

Echte vrienden

Bij Rop Gonggrijp lees ik:

I’m really tired of social networking.

Herkenbaar. Ook ik ben een poos geleden gestopt met Hyves, MySpace en Facebook.

Je ziet het overal gebeuren: mensen die als konijntjes vrienden gaan lopen aanklikken. Maar is iemand wel een vriend als je hem in al die netwerken moet toevoegen? Een echte vriend zit toch in je hart? Die is er gewoon en heeft interesse in wat we doen. Die zit in onze gedachten. En die kunnen we bellen of mailen.

De meeste van mijn contacten zijn collega’s. En soms worden dat vrienden wanneer we persoonlijke verhalen met elkaar delen. Blijdschap en verdriet.

Mijn online contacten komen via mijn werk tot stand. Zij helpen mij bij mijn werk en het omgekeerde geldt voor hen. We versterken elkaar.

Arnoud Engelfriet is zo’n online contact. Hij is voor mij de meest interessante juridische expert. Eergisteren liet hij weten dat ‘ie wat anders gaat doen. En dat belooft wat! Arnoud is net als ik een Creative Commons ‘believer’.

Ik ken ook de meer persoonlijke verhalen van Arnoud, die je niet 123 online zult vinden. En dat versterkt de band, omdat er gevoel bij komt kijken. Het geeft Arnoud zijn ware gezicht.

Vroeger vond ik juridische zaken bijzonder saai. Het had totaal mijn interesse niet. Maar noodgedwongen ben ik mij gaan verdiepen in de juridische zaken rondom het online publiceren van muziek, teksten, video’s en foto’s. Omdat het voor mijn werk noodzakelijk is. En ik vind het nog leuk ook. Omdat ik erachter kwam dat door die kennis ineens mijn creatieve mogelijkheden vergroot werden. Bovendien werd ik gedwongen de grenzen op te zoeken van al die regels. En dan wordt het spannend.

Dus Arnoud, succes! Ik ga nog een hoop van je leren!

Ik draai Latin Playboys

Ik hou van Latin Playboys. Hun eerste, gelijknamige, album is mijn favoriete lofi album allertijden. En Dose, hun tweede album, een perfecte tweede.

Het geluid is lofi. Sommige opnames zijn afkomstig van 4-sporen demos die David Hidalgo (je kent hem van Los Lobos) thuis aan de keukentafel opnam. Het klinkt pretentieloos en sfeervol.

En mijn favoriete technicus/producer was erbij betrokken: Tchad Blake (je kent hem van zijn werk met Tom Waits). Hij was een van de eersten die gitaarpedaaltjes gebruikte om drumgeluiden en zelfs de zang mee te vervormen. Ook haalt hij zijn Indiase geluidsinstallatie regelmatig van stal en zet er twee oude microfoons voor om het geheel op te nemen.

Helaas zijn die twee oude CD’s nergens meer te koop. Je doet er beter aan om ze via p2p-netwerken op te zoeken, bijvoorbeeld via het geweldige Soulseek.

Luister maar eens, dit bedoel ik dus met lofi:

KlankBeeld Raaphorst: Beamlab presentatie

Andrew Keen op TV

Deze week de Media Me presentatie die Bert Kommerij en ik eergisteren gaven tijdens de Beamlab bijeenkomst in De Zwijger, Amsterdam.

De presentatie omvat twee asynchrone processen:

  • Foto’s uit de Flickr Media Me groep
  • De audio-presentatie die we speciaal voor Beamlab gemaakt hebben

Om een beetje te ervaren hoe het er in De Zwijger aan toeging, start de Media Me slideshow en start vervolgens de audio-presentatie:

Marco_Raaphorst_en_Bert_Kommerij_-_Beamlab-compleet.mp3

Credits: