De computer mag niet als een computer klinken. Of toch wel?

how many?Iemand uit de zaal stelde een vraag: “welke software instrumenten gebruik jij?”. Ik antwoordde dat het mij niet zozeer gaat om vet klinkende synths of zo. Dat ik vooral Reason gebruik. En dat ik sowieso hou van een oud geluid. Noem het lofi. “De uitdaging is om het niet als computermuziek te laten klinken”.

Later dacht ik erover na.

Muziek die je op de computer maakt is andere muziek dan die een live band produceert. Je kunt het proberen na te bootsen, maar het zal toch altijd anders blijven klinken. In je eentje werken resulteert in andere muziek dan muziek die je als team produceert.

En eigenlijk laat ik soms de computer juist wel als computer klinken. Gewoon daarom. Vooral in combinatie met losjes gespeelde partijen of echte basjes en gitaartjes en wat echte percussie erbij werkt het prettig. Het contrast dus.

Zo’n statisch repeterend loopje in combinatie met live ingespeelde partijen. Of een lekker los ingespeeld nummer met hier en daar een duidelijk hoorbare bijna kinderlijk lullig klinkende sample. Dat werkt soms goed. Maakt het minder perfect, losser, kinderlijker, menselijker.

Want het draait tenslotte allemaal om het contrast. Of noem het dynamiek.

Foto (CC) Marco Raaphorst

Gastcollege Noordelijke Hogeschool Leeuwarden

Gisteren gaf ik een gastcollege op de Noordelijke Hogeschool Leeuwarden (mijn 2e keer voor deze hogeschool). Ditmaal samen met Lykle de Vries en Andreas Creten. Een leuke middag met een goeie club studenten die er lekker op los vroegen.

Mijn college ging over de web-tools die ik inzet voor mijn werk, onder de noemer Web2.04me. Hiervoor heb ik een nieuwe presentatie opgezet, zie de slideshare versie hierboven. Qua tijd kwam ik precies uit en de reacties waren erg goed. Dus zal ik komende tijd naast mijn Masterclass On Tour ‘The Art of Sampling’ ook presentaties gaan geven over authenticiteit en hoe ik daarvoor Web2.0 tools gebruik. Meer info hierover binnenkort!

Het was wel flink treinen geblazen, maar gelukkig kon ik op de terugreis met Andreas Creten van gedachten wisselen. Een gelijkgestemd gesprek met alleen onze leeftijden als opvallend verschil. Hij, ongeveer de helft jonger dan ik. Beiden zijn we van de Generation Slash.

Geweldige spreker met een leuk verhaal over zijn muziek op het web. Wat een visie!

BUMA verbrand geld, Hendrix verbrandde zijn gitaren; zoek de verschillen!

Interview met mij in Trouw over BUMA-CC pilot (31 aug '07)

Van de in totaal ruim euro 140 mln geïnde auteursrechten wordt 10,4% ingehouden om er kosten en beleggingsverliezen mee te compenseren. Over 2007 werd slechts 1,2% ingehouden om kosten te dekken.

(bron)

Nu ligt dat bedrag voor de meeste artiesten nog wat hoger aangezien een groot aantal van de aangesloten artiesten helemaal niets via de BUMA verdienen. En op school hebben we geleerd dat 10% van helemaal niets, helemaal niets blijft. Die miljoenen verlies zullen dus afgerekend worden op artiesten die wel wat centjes uit het potje van de BUMA krijgen. En wellicht dat de progressieve ladder toegepast wordt. Dus dat de grootverdieners – Ilse de Lange enzo – minder hoeven in te leveren dan De Arme Muzikanten – Ome Dirk Met Zijn Zingende Zaag enzo.

Leuk zo’n auteursorganisatie (not! ) die jouw geld beheert en er zo slordig mee omspringt. De BUMA springt nogal raar om met haar inkomsten, lees daarom ook mijn oude blogpost ‘Commercieel gebruik – deel2: horeca Nederland’ die nog immer bijzonder relevant is.

Recentelijk liep ik een paar van die BUMA lieden tegen het lijf. Aardige gasten. Proper gekleed ook. Je kunt zien dat ze niet slecht verdienen bij die club. En binnenkort zit ik met hen aan tafel als jarenlang succesvol niet-BUMA-lid. Ik zal daar nog over bloggen.

Tot slot een originele Raaphorst tip: een van de beste vormen van beleggen voor muzikanten is het investeren in instrumenten. Die stijgen in waarde enorm. Zelfs de Strats die Hendrix in de fik stak leverden nog enorme bedragen op. Dus koop wat goeie instrumenten en speel er maar lekker op. Dat levert heel veel op, nu op dit moment en later.

(Schnauzer Orchestra en Hay Kranen bedankt!)

RiP: A remix manifesto – Disney

Al eerder liet ik een stukje zien uit de documentaire RiP: A remix manifesto. De hele docu is inmiddels online te bekijken. Een absolute aanrader!

Voor het gemak heb ik een klein stukje uit deze docu geknipt. Het gaat over Disney. En hoewel je via het natekenen van Mickey Mouse een rechtzaak van Disney aan je broek krijgt, zal onderstaande video aantonen dat Disney gewoon verhalen en tekeningen uit het publieke domein hergebruikte (in geval van Steamboat Willie was dat 2 jaar na Steamboat Bill, plagiaat dus!). Tegenwoordig kan dat niet meer want ons publieke domein wordt niet aangevuld met nieuwe werken aangezien de copyright-termijn telkens verlengd wordt. En wie daarvoor verantwoordelijk is? Juist, datzelfde Disney.

als het ophoudt met ruisen gaan we naar huis!

“dan blijft Bert nog even bij ons”, zei Jaap Vermeer.
Niet dat Bert dood aan het gaan was. Of van plan was überhaupt ergens anders naartoe te gaan.

Met Jaap was ik bezig aan het hoorspel Flick Radio. En technicus Jaap bedoelde dat door gaten op te vullen met ruis, het bleef klinken alsof Bert aan het woord was en bleef. We hadden wat in zijn zinnen geknipt, waardoor de boel werd opgerekt. Dat doe je al snel als je een hoorspel, een radiodrama, maakt. Als je een stem iets wil laten vertellen. Met meer witjes ertussen is het voor de luisteraar beter te volgen. Iets meer de tijd nemen. Rust. Voordat die volgende zin uitgesproken wordt.

In de jaren 90 raakte men allergisch van ruis. Alles moest stil gemaakt worden. Dus klapte er een gate dicht zodra het geluidssignaal te zwak werd. Ook op gitaren werd het toegepast. Niet alleen werd daarmee de ruis verminderd, ook werd zo de brom onderdrukt. Toch klonk het er niet beter op. Veel platen uit de jaren 90 klinken voor geen meter. Ze klinken doods en klinisch. Leg er maar eens Lay It Down, Al Green’s comeback album van vorig jaar, naast. Dat klinkt. En in elk nummer hoor je de versterker van de gitarist ruisen. Net als alle microfoons.

Ruis hoort bij muziek. Haal je het totaal weg dan mis je iets. Hoewel sommige audiofielen – ik was er vroeger ook een – het meest realistische geluid nastreven, denk ik dat dat helemaal niet interessant is. Hetzelfde geldt voor televisie. Stel je voor dat het beeld perfect zou zijn, dat je denkt echt te kijken naar een echt gezicht met een zwart-lijstje er omheen. En een stem die echt in de kamer spreekt. 100% realistisch. Dat zou gewoon eng zijn.

Teveel ruis is storend, maar een beetje ruis is wellicht een belangrijke schakel voor een lekker muzikaal geluid.

mag je 4'33" van John Cage coveren?

Het leek mij een goeie grap. Ik vertelde het mijn vriendin. Die riep nog: ‘kijk maar uit’.

Het mag dus niet.

4’33” van John Cage coveren zonder eerst toestemming te hebben gekregen.

Voor wie het stuk niet kent: 4’33” bestaat voor 4 minuten en 33 seconden uit stilte.

Stilte blijkt beschermd te zijn onder volledig copyright. Mike Batt kreeg met zijn stuk “One Minute Silence” een boete van honderduizende Engelse ponden. Dit is geen grap.

The title “One Minute Silence” was given by Mike Batt and his musical group, the Planets, to one track of silence on the CD Classical Graffiti, released in 2002. A legal problem arose from this silence when the copyright holders of the works of the American avant-garde composer John Cage, whose 4’33” is perhaps the most famous work of silence, claimed that Cage’s estate had exclusive rights over such a performance of silence.

(bron)

Dit soort horrorverhalen komen natuurlijk in mijn nieuwe Masterclass The Art of Sampling voorbij.

Hier een uitvoering die wonder boven wonder niet van YouTube verwijderd is:

naast de bank

guitar & amp pr0n

Die Marshall is mijn eerste buizenversterker die ik ooit kocht. Klinkt nog steeds onwaarschijnlijk te gek. Bijvoorbeeld in combinatie met mijn Fender Voodoo Strat.

Het spul staat binnen handbereik.

Creative Commons BY-SA wordt de licentie voor Wikipedia

Creative Common BY-SA

Ik gebruik sinds een tijdje de Creative Commons BY-SA licentie (naamsvermelding – gelijk delen). Daarvoor was het jarenlang BY-NC, maar de vaagheid rondom de term NC/Niet-Commercieel dwong mij toch een andere keuze te maken.

Vandaag werd het nieuws bekend gemaakt dat ook Wikipedia over gaat stappen op deze BY-SA licentie. Een logische keuze omdat de licentie al en tijd lang voor de meeste foto’s op Wikipedia gold (Wikipedia gebruikt met name Flickr foto’s die onder een Creative Commons BY-SA licentie of Creative Commons BY licentie uitgegeven worden).

Dus wil je ervoor zorgen dat jouw content ook Wikipedia proof is, dan is er maar 1 weg: maak het beschikbaar onder de Creative Commons BY-SA licentie. Of een nog lagere licentie natuurlijk, zoals CC BY alleen of de nieuwe CC0 licentie.

Check het weblog bericht van Creative Commons America voor meer informatie over deze belangrijke wereldwijde verandering.

Flick Radio vandaag op Ned 2 te zien; de 1e Nederlandse TV-uitzending die geheel onder een Creative Commons licentie valt en ik maakte de muziek!

We schrijven geschiedenis.

Vandaag is de film Flick Radio op Nederland 2 te zien om 0:20 uur. Met mijn muziek dus. Gaat dat zien!

Flick Radio wordt daarmee de eerste TV-uitzending ooit die geheel onder een Creative Commons licentie valt.

Het werpt zijn vruchten af, al die jaren dat ik mijn nek ervoor uitsteek. Een fijn gevoel. Ik ben er trots op!

Flick Radio op Ned 2 Flick Radio op Ned 2