mijn muziek voor VPRO Metropolis TV onder Creative Commons

Metropolis

Voor VPRO Metropolis TV ga ik muziek componeren zodat de hele productie onder een Creative Commons op internet ter download aangeboden kan worden. Dat is mijn missie en ik ben heel erg blij dat de VPRO daarin meegaat. Metropolis TV is ook nog eens een zeer mooie productie waar ik graag mijn naam aan verbind.

Wordt vervolgd…

Update: compositiewerk inmiddels afgeleverd aan de VPRO, kreeg goeie reactie “we zijn allemaal erg tevreden met de muziek!” En online te bekijken/downloaden.

Inglourious Basterds; Ennio Morricone!

inglourious basterds

Gisteren gezien. Die laatste film van Tarantino. Een soort spaghetti western maar dan anders. Met enorm veel muziek van Ennio Morricone. Tarantino gooide het allemaal in de recyclingmachine.

En wat wordt er toch heerlijk wraak genomen. Onder prima sounddesign terwijl er weer een mof gescalpeerd wordt. Of met een mes in het voorhoofd een SS-teken gekerfd wordt. Lekker hoor.

Negen van de tien speelfilms staan bol van de clichématige filmmuziek. Mijn handen en oren jeuken regelmatig als ik erna kijk. Zelfs mijn vriendin ergert zich regelmatig te pletter.

Filmmuziek moet een spel spelen, niet alleen de beelden versterken. Sterker nog: het moet juist een contrast vormen, de spanning muzikaal verhogen, momenten verrassend en onverwachts maken. De angst en het gevaar voelbaar maken. Liefst met zo min mogelijk violen.

Liefst met een gitaar en een klokkenspel.

Het kantoor

cover het kantoor

De nieuwste Mister Motley gaat over Het Kantoor. Is ook mij bekend.

Haar saaiheid. Hoe handen boven de hoofden van bazen gehouden werden. Het gejaag op bonussen. Is het al lunchtijd? Inkakken daarna.

Op de klok kijken. De klok is heilig.

Vanuit het donker iedere ochtend de trein in. Dezelfde mensen, zonder begroeting. Slaafs op reis naar leegheid.

Uit verveling koffie halen op de gang. Fantaseren over het leven buiten het kantoor. Verlangen naar het weekend. Uitkijken naar de vakanties. De dagen aftellen.

Wat doe ik hier? Waarom doe ik dit?

Een groeiend verlangen tot nooit meer.

Het kantoor. Ik heb het achter me gelaten. Dankzij de verveling.