Mijn eigen bloggeschiedenis

blog

2000, ontdekt Blogger

In het jaar 2000 kwam ik in aanraking met weblogs. Ik werkte bij multi-mediabedrijf Madocke als programmeur en audio designer toen ik Blogger ontdekte. In die tijd volgde ik met name Amerikaanse blogs op het gebied van webtechniek. Bijvoorbeeld die van Jeffrey Zeldman. Blogger stelde iedereen in staat om hetzelfde te doen. Geweldig vond ik het en dus begon ik direct met bloggen.

In die tijd bouwde ik mee aan grote CMS-systemen. Zo was ik zelf onder andere verantwoordelijk voor het bouwen van een forum en database-koppelingen met Flash (dat was nogal wat). Functionaliteiten om plaatjes te uploaden en dergelijke bouwden wij ook in. CMS was het toverwoord. Over blogsoftware had nog geen klant het. Ik vond bloggen toen al direct leuk. Maar ook bij mij ging het kwartje (nog) niet vallen om dat ook zakelijk voor onze klanten in te zetten.

De directeur vroeg zich een keer af of ik misschien tijdens werktijd mijn blog zat te updaten. Hij las mijn blog en constateerde vreemde tijdstippen waarop ik iets postte.

Van die oude collega’s ken ik overigens niemand die ook is gaan bloggen, met uitzondering van Stefan.
Lees verder

Geld is niet het belangrijkste (de Digitale Revolutie)

Natuurlijk is geld is niet het belangrijkste. Dat weten we allemaal. Gezondheid is veel belangrijker. Geluk en liefde ook. Vrijheid ook. En nog een heleboel dingen.

Maar daar wil ik het niet over hebben. Ik wil het gaan hebben over internet. En geld.

Op internet kosten dingen namelijk vrijwel niets. Ongeveer net zoveel als in de buitenlucht op je fietsje een liedje fluiten.

Toegegeven, een beetje geld heb je nodig. Voor een eigen website op een eigen domein. En misschien maak je veel foto’s, veel video’s, veel muziek. Dan ben je wat meer geld kwijt voor de pro-accounts. Maar heel veel geld is dat ook weer niet.

Op internet kun je niet pronken met veel geld. Tenminste ik zou niet weten hoe. Het enige dat op internet respect afdwingt is de dingen die je doet. Dingen die je maakt, je actieve deelname aan oplossingen voor zaken, jouw kennis, jouw hulp. Politici discussiëren zich rot op tv, maar geen woord wordt aan het kostenbesparende internet besteed. Politici missen de digitale visie volledig.

In het boek Bloghelden lees ik dat menig weblogger van het eerste uur stopte met bloggen omdat het blog geen geld opleverde. Maar misschien hoeft dat ook helemaal niet. Punt blijft, dat als het waarde heeft voor jou en je lezers, je iets gecreëerd hebt dat waardevol is. Of misschien kun je er indirect juist wel iets aan verdienen. En misschien moet dat juist geen geld zijn.

We staan aan de voet van de Digitale Revolutie. Een revolutie veroorzaakt door het internet. Een netwerksysteem dat niet werkt op basis van geld als bindmiddel, maar iets anders. Iets dat eerst gecreëerd moet worden uit het niets. Iets nieuws in plaats van het steeds maar weer herkauwen van het verleden. Iets dat zich niet laat kopen met geld. Iets dat zich niet laat omkopen met geld. Iets dat je niet kunt laten maken voor geld. Iets dat er gewoon ineens is omdat iemand besloot het te maken, op te schrijven, te componeren, te editen. Iets waaraan elke wereldburger zijn steentje kan bijdragen. Iets waar geen industrie meer voor nodig is. Iets waarvoor het niet uitmaakt of je zwart, geel of wit bent. Iets waarvoor het niet uitmaakt of je om de hoek woont of 4500 kilometer verderop.

Simpel gezegd: zonder geld kun je het maken. Zonder geld kun je ervan genieten. Een revolutie.

Het iets dat content heet. Digitale Content.

P.S. In Verkiezingsprogramma 2010 van GroenLinks lees ik wel het uitgebreide onderdeel ‘Digitale Vrijheid’. GroenLinks is onder andere tegen het downloadverbod. Ik quote:

Het web moet vrij blijven.

Muziek A-Z: L

Elke zaterdagavond een letter uit mijn muzikale ABC.

Luister!

Om muziek te kunnen maken moet je heel goed kunnen luisteren. Net zoals je voor het maken van een foto goed moet kunnen kijken. Net zoals je als schrijver goed moet kunnen lezen. Alle details moeten bij je binnenkomen.

Ik heb regelmatig met mensen achter een mengpaneel gezeten die een slecht gehoor hadden. Die misten allerlei details. Jammer, want het genieten zit vaak juist in details en niet in mokerslagen. The devil’s in the details.

Luisteren heeft alles te maken met afzonderlijke onderdelen van het geluid te kunnen duiden. Een klein kind heeft een heel gevoelig gehoor maar alles zal als een grote brij bij het kleintje binnenkomen. Door bepaalde geluiden, klanken, een naam te geven worden ze pas herkend. Stiltes, hard en zacht, laag en hoog.

Iemand die muziek leert spelen leert eerst te herkennen hoe muziek is opgebouwd. De tempi (tempo’s, ritme) in muziek, toonhoogtes en hoe toonhoogtes zich met elkaar verhouden. Luisteren is dus een kwestie van de diepte, de lagen in de muziek te kunnen duiden.

Het leren luisteren blijft, als het goed is, bij mensen in ontwikkeling. Je leert als het ware steeds dieper te luisteren. Onze westerse oren zijn nogal geconditioneerd als het aankomt op rijke harmonieën en ritmes. In andere culturen staan daar de oren veel meer voor open. Maar ik voorspel dat onze muziek ook die kant op zal gaan. Met name dankzij alle kleurrijke culturen die steeds meer een vaste plek binnen Nederland gaan krijgen en zo onze muziek cultuur beïnvloeden.

Iemand die zelf muziek maakt luistert naar zichzelf. Speelt hij of zij in een ensemble dan zal er ook naar de andere leden geluisterd moeten worden. Geen noot kan geproduceerd worden zonder er niet direct naar te luisteren. Vanaf de eerst aanslag, het is de musicus die luistert.

Zo werk ik (1): VPRO Metropolis TV – Nieuw in de stad – Bogota

Begin vorig jaar kreeg ik een idee voor een audioboek waar ik de muziek voor zou maken. Met een eenvoudige memorecorder legde ik vluchtig het thema vast:

Vervolgens werd dat project in de ijskast gezet. Echter, een paar maanden later vroeg de VPRO mij om de muziek voor de Metropolis TV uitzending “Nieuw in de stad” te componeren. Een project met een stevige deadline. De opdracht kwam binnen terwijl ik midden in de hectiek rondom het Blog-Art festival zat. En direct na het festival zou ik op vakantie gaan. Kortom, ik had slechts een dag of 3 de tijd voor deze documentaire van dik 45 minuten. Gelukkig zat het mee en verliep het creatieve proces heel vlot.

In een fragment van nog geen minuut besloot ik de track Domingo een kleine Spaghetti Western achtige toevoeging te geven. Ook knipte ik in de audio om qua lengte beter uit te komen. En dus werd het dit:

In de documentaire ziet dat er uiteindelijk zo uit:

De hele documentaire is overigens een van de eerste Publieke Omroep producties die in zijn geheel onder een open Creative Commons licentie gratis te downloaden is. Zie VPRO Eeuw van de stad.

Blog or Die! (10) – blog versus Twitter

In het kader van mijn lezing Blog or Die! een serie artikelen over het fenomeen blogs.

Twitter is een soort van moderne radio of tv. Live, vergankelijk, heel erg nu. Geen mens gaat tweets van een dag of 2 geleden nog teruglezen.

En een blog is een soort van album. Een verzameling. Verleden en heden tezamen. Een blog heeft geduld. Een blog is een archief. Als een boek. Als een tentoonstelling. Als een museum.

Twitter is absoluut een aanrader voor iedereen. Maar een blog, dat is pure noodzaak. Daarom nam ik ‘ik ga niet bloggen’ dan ook niet in mijn dogma op.

Discussie 'Een uitzondering voor UGC in het auteursrecht?' op LinkedIn

Ronald van den Hoff wees me op de interessante discussie op LinkedIn ‘Een uitzondering voor UGC in het auteursrecht?’.

Met UGC wordt User Generated content genoemd, maar ik denk dat dat duidelijk is. Wikipedia is daar een goed voorbeeld van. Content waar het publiek zelf een bijdrage aan levert.

Internet zou geen internet zijn zonder dat principe te hanteren. Internet = User Generated Content. Dat zie je op YouTube ook heel sterk. Het publiek maakt veel meer filmpjes dan de MTV’s en Hollywoods van deze wereld kunnen produceren.

Maar het gaat mis op moment dat mijn dochter een dansje doet op een nummer van Lady Gaga. Want dat mag niet volgens dat stelletjes paar zeikerds die 3 paarden en een schele zanger in dienst hebben om De Rechten van de artiesten te bewaken (lees; geld in hun eigen zakken willen stoppen – voor de liefhebbers, lees ook mijn financieel onderbouwde kritiek op de BUMA deze blogpost van mij).

Het interessante is dat deze discussie-group door het Ministerie van Economische Zaken gestart is. Doe mee aan de discussie: http://www.linkedin.com/groups?home=&gid=3059761

Ik lees nu … bloghelden!

Een belangrijke afspraak bij het Haagse Strijkijzer ging voor. Helaas kon ik daardoor niet bij de presentatie van Frank Meeuwsen’s boek Bloghelden aanwezig zijn, vanmiddag. Gelukkig heb ik het boek wel ff tussendoor kunnen scoren.

Ik ben erg benieuwd naar dat boek. Vooral ook omdat ik de geschiedenis van het bloggen in Nederland compleet gemist heb. Het was 2005 toen ik in het Nederlands begon te bloggen, daarvoor was dat altijd in het Engels. Vanwege internationale muzikale avonturen.

Ergens tussen 1995-1997 ging ik voor het eerst op internet. In 2000 ontdekte ik Blogger. Toen ik nog bij Madocke werkte. Een multi-media bedrijf. Een van onze medewerkers ging toen een jaar lang op fietsvakantie en we deden haar en haar man een Blogger-account cadeau. Logisch. Toch las ik in die tijd zelden een Nederlands blog. Ik denk zelfs geen een. Hoewel ik me nog wel de Nederlandse URL http://kijkmeaanalsikklaar.com herinneren. Dat terzijde.

Ik heb altijd van het leftoontje van de vrije bloggert gehouden. Op je eigen domein dat helemaal van jou is. Je schrijft alles op zoals het in je opkomt. Zonder rem, zonder doelgroep, zonder rekening te houden met stemmetjes in je hoofd. Schijt aan alles en gaan. Blind.

Vanavond zag ik het Songfestival op tv. Zelden zulke slechte muziek gehoord. Zelden zo’n grote groep imbecielen in rare flutjurken gezien. Zelden zulke achterlijke dansjes gezien. En ineens vinden we mensen uit Mongolië leuk. Zingen we die klote liedjes met teksten als “come a little bit closer my princess”. Van die lui die vanaf de stoeprand een Vodka-fles omarmen terwijl ze de buurjongen toeroepen dat zijn moeder een hoer is. En dan voor 1 keer per jaar ff 3 dagen van de drank af omdat ze zo nodig met hun schijnheilige muilen een kutliedje op het Eurovisie Songfestival moeten doen.

Kijk zonder een blog zou ik dat allemaal moeten opkroppen. Is niet goed. Krijg je hele enge ziektes van.

Zonder zak met de BUMA

Ik ontving een mailtje:

Jan zonder Achternaam hier (verleden jaar bonje met Buma en sinds dit jaar bij hun uitgeschreven)

Over een maand komt er een cd van mij uit en daar staan 2 potentiële hits op.

Ik wil echter liever geen zak meer met Buma te maken hebben.

Heb jij tips als ervaring deskundige?

Lees verder