Volgende stap voor blogs: integratie van style en scripts in blogpost

Zoals je zelf kunt zien met je ogen, ziet mijn blog, tenminste op dit moment, vandaag 31 januari 2011, er zeer kenmerkend bloggerig uit. Dat wil zeggen: een serie berichten met aan de rechterkant een sidebar voor de hoofdnavigatie. Is dat bewust zo gedaan? Ja, dat heb ik bewust zo gemaakt.

Gisteren ‘ontdekte’ ik een gaaf blog dat er helemaal niet bloggerig uitziet: VPRO Dorst. Gruwelijk gaaf gedaan. Elke blogpost wordt uniek vormgegeven waardoor het een eigen smoel krijgt. Elke blogpost staat geheel op zichzelf.

Tot nu toe was de gedachte achter een blog dat je vormgeving nooit opslaat in je blogpost. Het is not-done om bijvoorbeeld de gebruikte fonts in je blogpost op te slaan. Hierdoor kunt je later altijd de typografie en vormgeving aanpassen van het gehele blog. En met 1 muisklik.

Het ligt een beetje aan het type blog dat je hebt, informatieve bloggers zullen hier weinig behoefte aan hebben, maar voor bloggers die denken in de richting van Glossy 2.0 of Album 2.0, lijkt mij de integratie van inhoud met vormgeving ideaal. VPRO Dorst is het beste voorbeeld dat ik ken.

Door inhoud en vormgeving te integreren in 1 blogpost kun je deze tonen alsof het een magazine is, een album, een plakboek, eventueel voorzien van aanvullende javascripts voor extra functionaliteit. De mogelijkheden van het blog worden hierdoor enorm vergroot, visueel maar ook functioneel. Naar mijn idee is het de noodzakelijke stap in de evolutie van het webloggen.

Polaroids van Julian Schnabel

Met een polaroid-camera fotograferen wordt gezien als de meest pure vorm van fotograferen omdat je tijdens het ontwikkelen niets meer aan de foto kunt verbeteren; hij rolt eruit zoals ‘ie gemaakt is. Vandaag zag ik een expositie van polaroids van Julian Schnabel in het Haags Fotomuseum.

Hij maakte ze met een handgemaakte polaroid-camera ter grootte van een koelkast (!). De foto’s zijn dan ook 60 x 50 cm groot.

Julian maakte foto’s van vrienden zoals Lou Reed, Mickey Rourke en Christopher Walken, maar ook fotografeerde hij foto’s van geesteszieken van eind 19e eeuw. Toch heb je door de polaroid-techniek nauwelijks nog grip op de tijd waarin deze foto’s gemaakt kunnen zijn. Ze zien er oud uit maar zijn juist heel recent gemaakt. Julian heeft ze namelijk tussen 2002-2006 geschoten.

Een spel met de tijd. In Julian zijn woorden:

Tradionally, photography is supposed to capture an event that has passed; but that is not what I’m looking for. Photography brings the past into the present when you look at it …

De vertelvorm voor documentaires wordt interactief

De computer is een interactief apparaat. Als je hem gebruikt ben jij degene die bepaalt wat er gebeurt. Dit in tegenstelling tot TV, radio of het lezen van een boek (tenzij je de hoofdstukken in eigen volgorde leest). De computer brengt al die media tezamen en daagt jouw uit te kiezen. En boeit iets je niet dan kies je iets anders.

Heel lang naar een video op de computer kijken zal ons bijna niet lukken of we moeten de computer ver van ons afzetten, in de fullscreen-modus met alle alerts uit. En dan nog, de behoefte op te staan en iets anders te toen komt alweer snel. Herkenbaar?

Het heeft impact op de manier hoe we online verhalen kunnen vertellen middels video, geluid of tekst. Onze aandachtsfocus is met de computer laag, omdat je weet dat er online nog meer moois te bekijken valt. Met name documentaire-makers en filmmakers moeten daar wat mee gaan doen vind ik.

Verleiding door interactie

De bezoeker moet simpelweg verleid worden om te blijven kijken. Dat kunnen we alleen doen door een rol voor de bezoeker actiever te maken. Vergeet het inactief consumeren maar daag de bezoekers uit juist te klikken, keuzes te maken. Het gevoel: jij bent aan de macht. Toonaangevend op dit vlak vind ik NFB/interactive. Zij maken documentaires die online te bekijken zijn op je eigen tempo. En zonder het gevoel te hebben dat je naar iets kijkt dat statisch is. Iets waar je geen invloed op hebt. De computer heeft jou macht gegeven en die macht wil je ook houden. Jij wilt bepalen.

Het zijn documentaires waar je juist je muis bij moet gebruiken, je wordt uitgedaagd keuzes te maken. Zo raak je betrokken en bepaal je zelf het verloop van jouw ‘sessie’. In plaats van lineair een documentaire voorgeschoteld te krijgen, kun je nu zelf bepalen waar je wilt beginnen, welke onderdelen je wilt skippen, of nog leuker: welke dingen je nu wilt bekijken zodat je een volgende keer weer andere dingen kunt bekijken.

Flash of HTML5?

Deze manier van interactief documenteren hoeft zelfs nooit helemaal af te zijn. Ook dat is juist internet, niet waar? Je zou bijvoorbeeld een stad kunnen documenteren waar dagelijks verhalen aan toegevoegd worden. Het enige dat hierbij nog spannend is, is de techniek. NFB/interactive maakt gebruik van Flash dat door Apple producten zoals de iPhone en de iPad in het geheel niet ondersteund worden. En helaas, HTML5 biedt op dit vlak nog te weinig mogelijkheden om een volledige vervanger van Flash te zijn.

Ik ken (nog) geen interactieve documentaires die van HTML5 gebruik maken. Maar zou ik er een maken, dan zou ik het wel geheel via HTML5 doen, met het oog op de toekomst. En ik zou het gaan koppelen, bijvoorbeeld aan Google Maps, en aan Flickr. Dat in combinatie met muziek en stemmen die een verhaal vertellen. Geen statisch verhaal, maar een interactief verhaal. Een verhaal dat tot leven komt dankzij de interactie met de gebruiker.

Om mee te beginnen, check deze interacieve NFB docu’s:

Final Cut is cut!

Sommige programma’s werken zo op een vooroorlogse manier, onwaarschijnlijk!

Ik gebruik al jaren Ableton Live voor al mijn audio editing. Het speelt vrijwel alle formaten af en alles kun je real-time uitvoeren. Niets renderen en wachten zoals met dat ProTools, nee gewoon werken.

Apple Final Cut is een video-editor waar alle professionals bij zweren. Dat zal wel. Mijn collega’s zweren ook bij ProTools en ik niet! Zelfs iMovie werkt real-time terwijl ik bij Final Cut altijd alles eerst moet renderen om geen gehik en gestotter te zien bij het previewen van mijn video. Het programma ziet er uit alsof het voor Windows 95 gemaakt is. Ik heb de Express versie, ooit gekocht bij mijn MacBook Pro.

Het allersnelste programma om video mee te editen is voor mij met afstand Ableton Live. En dat terwijl het er niet eens voor bedoeld is! Als ik er een AVI in slinger en ik speel het fullscreen af dan kan ik er zelfs nog krankzinnig complexe audio kanalen naast zetten. Meedere video-kanalen? Geen probleem. Of een paar JPG’s voor wat teksten er tussendoor, voor de credits enzo? Ook geen probleem. Ik kan alles in Live bewerken. Heel gaaf. Ok, ik kan geen overgangen doen, heb geen video-filters tot mijn beschikking, ik kan alleen maar hard knippen, maar Live speelt alles zo soepel af, wat een genot! Dit in tegenstelling tot Final Cut die net eens een AVI soepel kan afspelen zonder eerst door de converstiemolen gehaald te zijn. Van Final Cut zijn mensen weer gaan roken. Dat idee.

De toekomst zit natuurlijk in nog veel handigere programma’s. Die worden nu al voor de iPad enzo ontwikkeld. Heel intuïtief kun je dan met 2 vingers in je neus even poepsnel een HD-video monteren. En met 1 klik staat ‘ie op Vimeo. Dat is wat we willen. Tenminste, wat ik wil. Een programma zonder al dat gecut.

Lilian Vieira zong voor Quintus Kessler

Het was zover. Vandaag. Nieuw Eik en Duinen. Zijn crematie.

Lilian Vieira (Zuco 103 en heeft vaak met Quintus gespeeld) zong twee nummers voor Quintus. Niemand vertegenwoordigt in Nederland het muzikale Brazilië beter dan zij. Quintus zou het met een big smile aangehoord hebben.

Het was indrukwekkend. De stroom aan foto’s die in een slideshow gepresenteerd werd, zijn muziek die klonk, de verhalen van zijn broers en vrienden. Quintus was een soort Pieter Pan en Pietje Bel ineen. Hals over kop besloot ‘ie op zijn 19e vanuit de States naar Rio te verhuizen. Omdat ‘ie verliefd was op Brazilië. Bijna geen geld, zonder concreet doel. Brazilië was toen een echt derde wereldland. Quintus kon dat geen reet schelen. Verliefd is verliefd.

Quintus deed volslagen zijn eigen ding.

Ik heb zijn laatste opgeschreven woorden gehoord: liefde, compassie en integriteit. Op het eind accepteerde hij de dood. Door teveel te houden van het leven is het lastig de dood te accepteren, maar het lukte hem.

Sonja Barend was ook bij de rouwplechtigheid aanwezig.

De beelden van Quintus, 49 jaar, met rollator, met rolstoel, ze waren verschrikkelijk om aan te zien maar deden me tegelijkertijd beseffen hoe het echt zit. Geloof in je dromen. Hou van je dromen. En voer je dromen uit. Nu! Want ooit ga je dood.

Hij laat wat achter. Pijn, maar vooral ook hoop. Die dromen.

Slapen en in de kroeg zitten

Even nog ter aanvulling op mijn Masterclass Lummelen.

Slapen is ook een goeie vorm van niets doen.

Lummelen is zonder plan iets niet doen. Maar helemaal niets doen lukt je niet, door je neus ademen bijvoorbeeld. En je moet drinken. Dus in de kroeg zitten kun je ook beschouwen als een vorm van lummelen.

Een beetje lummelaar herken je aan de woorden: “is het alweer zo laat?”. Vervolgens maakt ‘ie z’n fiets los en ouwehoert nog een kwartier na met wat mensen op straat. In principe hoeft de lummelaar niet weg. Hij is namelijk altijd al waar ‘ie zijn wil. Hier, nu, op dit moment.

Gevonden geluid: Is it all a lie?

3 DEMO-tracks die ik samen met Quintus Kessler onder de naam Wouldn’t You? maakte. Hierdoor is in 1991 het contact met zanger/producer Hans Vermeulen ontstaan. Het plan was dat Hans ons eerste album zou gaan produceren. Quintus zingt. Track 1 is door mij gecomponeerd. Track 2 door Quintus. Track 3 geschreven door Quintus en mij. Arrangementen en productie is van ons beiden. Zang is van Quint. Namen van gastmusici ben ik helaas vergeten. Quintus Kessler is helaas op 17 januari 2011 overleden. Hij werd 49 jaar oud.

Is it all a lie?

All we can talk about

Letters without end

Masterclass lummelen

Ik kan lezingen over lummelen gaan geven. Ik, de expert lummelaar. Ik maak geen geintje.

Het valt me steeds vaker op hoeveel mensen het niet kunnen. Niets doen. En niet denken aan de dingen die je eventueel zou moeten doen. Ze kunnen het niet en keuren het alleen daarom af onder het motto van “als iedereen de hele tijd zou lummelen zou de economie stoppen”. Een nogal domme gedachte. De hele dag vergaderen, autorijden, of huizen kopen, dat gaat je ook niet lukken. Of op de WC zitten.

Lummelen is een staat van zijn zonder angst. Gewoon nietsdoen. Ok, als je aan de voet van een berg ligt te chillen en je hoort wat gerommel, kijkt omhoog en constateert dat het een loszittende grote steen is, natuurlijk dat je ff een paar meter opschuift, maar verder? Doe geen moeite. De mooiste dingen gebeuren onverwacht. Daarom zijn ze zo mooi. En ze vinden juist plaats op plekken waar je ze niet verwacht.

De niet-lummelaar zit nooit rustig. Die had eigenlijk iets belangrijkers moeten doen. De niet-lummelaar zit in zijn verrot dure huis met een zwembad – vrouwtje lekker in de bikini – zich toch heel schuldig te voelen. Slaaf van eigen angst. Schuldig, vooral naar zichzelf toe. Presteren. Wat nu is dat blijft niet zo, het is die angst. Vreselijk.

De lummelaar daarentegen is daar vrij van. Die leeft in het nu, kijkt naar de zee en denkt: jeetje. En sluit zijn ogen…