Mijn naam gecomponeerd op de Gentse beiaard

image_TRACKGent is een kunstzinniger stad dan alle Nederlandse steden bij elkaar opgeteld. Gelukkig kunnen jij en ik virtueel afreizen naar die creatieve plaats. Bijvoorbeeld door deel te nemen aan het 42ste kunstwerk van TRACK. Via jouw voor- en achternaam kun je namelijk een compositie genereren. Check daarvoor c.track.be/Nl. En op basis van de mooiste en leukste naam-composities componeert de Gentse stadscomponist An Pierlé een originele beiaardcompositie.

Een heel leuk project om aandacht te trekken voor track.be/nl/. Ondertussen ga ik me maar weer eens schamen voor mijn Nederlanderschap en het feit dat wij hier in ons kikkerlandje zo neerkijken op kunst en cultuur.

P.S. Mijn naam klinkt trouwens zo (lang niet gek!): c.track.be/hERI1n

Passie

(mijn bijdrage aan de Write On Thursday, de #WOT)

Passie [onbekend woordtype, zelfstandig naamwoord] * groot verlangen naar iets, of grote liefde voor iets

Mijn eerste werkgever was Novib. Tegenwoordig heten ze Oxfam Novib. Daar leerde ik voor het eerst hoe je in een bedrijf met collega’s samenwerkt. Ik zat daar omdat ik geld moest verdienen. Als dat niet het geval was zat ik wellicht vaak in het zwembad waar in vanuit mijn werkkamer op uitkeek. Of zat ik op het strand, of op een terras. Logisch. Iedereen zou dat doen.

Al vrij snel merkte ik dat sommige processen niet goed liepen. Ik werkte in het begin bij de debiteurenafdeling en had dus met de giftgevers van Novib te maken. Op het gebied van automatisering zag ik regelmatig mogelijkheden om de boel verder te automatiseren zodat ons handwerk verlicht werd. Voor mijn baas rekende ik uit hoeveel tientallen guldens dat op jaarbasis uitspaarde. Dat leverde mij dan meestal een loonsverhoging op. Ik vond het een kick.

Passie is voor mij het gevoel ergens compleet voor durven te gaan. Je wordt erdoor aangetrokken en je hebt er lef voor nodig. En als je mazzel hebt slaat dat gevoel ook op anderen over en geven ze je die kans, en helpen ze jou om je passie te volgen.

Toch is het helaas zo dat bij veel bedrijven passie als iets engs wordt geschouwd. De sterk gepassioneerde medewerker wordt eerder tegengewerkt dan gestimuleerd. Medewerkers moeten voldoen aan de regels, zijn of haar gedrag moet meetbaar zijn. Passie wordt vaak gezien als te ongrijpbaar en grillig. Maar regels swingen niet, en passie wel. Regels moeten daarom naar mijn idee altijd met tenminste 1 opgetrokken wenkbrauw beschouwd worden. En vaak spookt er in mijn hoofd de vraag welke dorpsgek die regels verzonnen heeft.

Natuurlijk nodigt menig bedrijf maar wat graag een René van der Gijp uit voor een gepassioneerde peptalk tijdens een bedrijfsuitje. En natuurlijk zit men dan even vol verlangen naar hem te kijken. Heel even krijgen zij ook dat gevoel. Voelen zij zijn passie. Dat gedrevene. Maar René zal het allemaal scherp zien als hij voor die lui staat. Hij ziet het in hun ogen. Aan hun lichaamstaal. Aan hun kledingwijze. Passie, geen.

Laf je schouders ophalen, met een stapel papier naar het bureau lopen en op de kalender het aantal dagen tot de vakantie aftellen. Het aantal jaren en dagen tot je pensioen komt daar nog bij. De mantra van het werkzame volk. Hoe de economie zo kan blijven bestaan, ik vind het een wonder.

Lezing van Laurie Anderson over kunst en creativiteit

Hij was al te zien op diverse sites van de interwebs. Ik had hem dus al hier en daar aangeklikt. Inmiddels heb ik hem helemaal bekekenen. En omdat jij dat ook zou kunnen doen, heb ik er een blogberichtje voor gereserveerd: de lezing van Laurie Anderson voor The School of Visual Arts 2012.

Ze vertelt daarin wijze verhalen over waarom creativiteit en kunst in het bijzonder zo noodzakelijk zijn en wat de voorwaarden ervoor zijn. Lummelen bijvoorbeeld. Net als ik is ze een groot fan van het boek How to be Idle (zie mijn blogpost erover). Maar goeds, kijk en luister zelf maar: