Mozilla Popcorn

Mozilla Popcorn is een set online tools om interactieve documentaires mee te maken. Het maakt gebruikt van een tijdslijn, dus audio en video, en kan in realtime andere online diensten zoals Flickr foto’s of Google Maps via HTML5 en javascript oproepen. Of zoals ze het zelf omschrijven:

At the heart of the Popcorn project is the belief that filmmakers and web developers can work together to build the future of web video. In addition to creating software, our project brings these groups of people together for workshops, to create new work, and to pioneer new modes of storytelling.

Er is al een vrij handige Popcorn Maker beschikbaar. Future looks bright, right?

Voorbeeld (demo van livingdocs.org): http://demo.joluproductions.com

Franse vanille

'l ani man

De vanille in Frankrijk smaakt en ruikt lekkerder dan de onze. En ook lekkerder dan de vanille van de Belgen en van de Duitsers. De Franse vanille is een uniek geval en typisch Frans.

stickEen paar jaar geleden op een dag in Parijs merkte ik dat het behoorlijk guur begon te worden. Ik voelde het aan mijn lippen die ietwat gespannen op de weersomstandigheden regeerden. En dus kocht ik bij de eerste de beste pharmacien een Stick IP20. Buiten op straat haalde ik het dopje eraf en snoof totaal onverwachts de bekende vanille geur op. soin & protection des levres en lichtelijk geestverruimend.

Je doet jaren met zo’n stick, maar mocht ‘ie van mij opraken dan weet ik wat ik moet doen.

P.S. Waarom ik een foto van een Franse groenteboer genomen heb? Omdat ik er geen van de pharmacien gemaakt heb en deze groetenboer wel in dezelfde straat zit. En ik heb er toen ook een video van gemaakt:

Passing Stranger – interactieve auditieve webdocumentaire

eastvillagepoetrywalk

Eerder had ik het over een paar mooie Webdocs, of neem het De Interactieve Documentaire. Wat nu als je verhalen in audio wilt vertellen met aanvullende foto’s die door de gebruiker async opgeroepen kunnen worden? Nou da’s precies wat Passing Stranger doet.

De verhalen worden door filmmaker Jim Jarmusch verteld. Verhalen over poëzie en poëten die aan de hand van een route door East Village, New York, verteld worden. Omdat East Village  bekend staat als een thuishaven voor poëzie. Op de site kun de map van de route en een mp3-bestand van 1 1/2 uur  downloaden mocht je zelf in de gelegenheid zijn om deze route te lopen. Maar ook vanuit Nederland of waar dan ook kunnen we dus dankzij de geweldige website Passing Stranger die route “lopen”.

Wees gewaarschuwd: RSS Subscription Extension doet evil spaminjecties!

Vanmorgen trof ik onderaan mijn Flickr-pagina’s advertenties aan, zoals:

WTF!?!??!

Dat kan niet kloppen want pro-accounts zijn zonder advertenties. Het gebeurde onder Chrome, de browser van Google. Safari en Firefox hadden er geen last van. Maar nog gekker werd het toen bleek dat ook op mijn eigen blog en andere sites deze advertenties ook stonden. Een gevalletje spaminjectie?

Ik ben niet geheel onbekend met dit soort browser/plugin/extensie/javascript ellende. Dus zette ik allereerst alle extensies uit op Chrome, en ja hoor: geen spaminjectie. Volgens zette ik ze weer 1 voor 1 aan zodat ik kon zien welke de boosdoener is. Het bleek om de RSS Subscription Extension te gaan. Een extensie die heel handig een Google Reader icoontje laat zien op het moment dat een RSS-feed wordt aangetroffen. Maar het vreemde daaraan is wel dat deze extensie niet door een derde partij gemaakt is maar nota bene door Google zelf!

Nog goeds, nu weet je het: RSS Subscription Extension NIET gebruiken!

Ennu, Google+ zei u? Echt niet, duidelijk een minpuntje van Google!

Voor jou

Via mijn blog maak ik een verbinding met jou. Je leest wat ik schrijf, je hoort wat ik zeg en je luistert naar de muziek die ik maak.

Je kunt dat anoniem doen, als een soort van TV-kijken. Of zoals je een boek leest. Naar muziek luistert. Maar je kunt je ook zichtbaar maken door bijvoorbeeld een reactie achter te laten of een mailtje te sturen.

Ik weet waarschijnlijk niet wie jij bent. En toch doe dit allemaal voor jou.

Michael Minneboo bedankt!

#kritiek

Gisteren tijdens Picnic ’12 deed ik 2 audio-interviews. Eentje met David Clinch (Storyful) en eentje met Erik van Heeswijk (VPRO).

Het is onderdeel van een middagverslag dat ik voor De Nieuwe Reporter maakte (lezuh hierrrr →).

Maar waar ik het in deze post even over wil hebben zijn de dingen die mij vaak opvallen als ik een interview opneem. En dan met name interviews die wat verder van mij afstaan, waarbij er sprake van enige druk is. Niet een potje voor de vuist weglullen, maar scherp wat vragen stellen. Ik merk dan:

  • dat ik heel slecht ben in het onthouden van namen en functies, dat levert altijd slordige introducties op
  • ik heb de neiging tot stotteren (factchecked door een vriendin ooit die logopediste is)
  • ik ben te weinig kort en bondig in mijn vragen

Mijn redding is:

  • ik ben rete handig in het editen van audio, kan naadloos knippen in de audio en oeverloos geouwehoer eruit rossen
  • ik heb een goed oor voor het verhaal, de boodschap en hoe dat gebracht moet worden

Ik vraag me ook even af wat ik met muziek moet in deze vorm van korte audio. Ergens voegt het weinig toe maar aan de andere kant is dat nu juist wel iets waar ik nog meer het verschil mee zou kunnen maken. Ik wil geen audio maken die op die van anderen lijkt, dus het mag best opvallen, alleen moet ik het nog zien te vinden qua vorm. Het is dus ook een minpuntje wat mij betreft. Maar als ik daar een pluspunt van weet te maken is het meer een kick om dit soort interviews te doen.

Gisteren hadden we het tijdens #blogpraat over het omgaan met kritiek. Wat mij betreft is kritiek, zowel positief als negatief, noodzakelijk om te kunnen groeien. Want dat wil ik namelijk, enorm goed worden in wat ik doe omdat ik dat nu nog lang niet ben. Geef het de suffe term uitdaging, maar zo is het wel. Uitgedaagd worden door je eigen zwakke punten, omdat je weet: ooit ben ik daar waar ik wil zijn.