Goeie tips van Ira Glass

Ira Glass bewonder ik al jaren. Via zijn This American Life radioprogramma/podcast heb ik veel verhalen gehoord die mijn kijk op het leven een wending gaven.

In de video hierboven geeft Ira ons wat tips. Tips voor makers van reportages en documentaires. Storytellers. Zijn belangrijkste boodschap is misschien nog wel dat je geluk moet hebben. Veel interviews die hij doet gooit ‘ie later weg. 4 van de 6 gaan zo de prullenbak in. Geen interessant verhaal, geen interessante quotes. Niets, nada, zilch. Kortom: je gaat aan de slag totdat je iets tegenkomt dat echt helemaal te gek is. En je zet een streep door middelmatigheid.

Foute muziek versus foute muziekjournalisten

Deze muziek ken je vast wel:

De muziek werd gecomponeerd door James Last. Het werd in mijn jeugd bestempeld als foute muziek. Geen popjournalist van muziekkrant OOR of welk ander krantje dan ook schreef ooit iets positiefs over de man. Alles van James Last was fout, want voorzien van te sentimentele melodieën en teveel violen.

George Zamfir werd ook helemaal als fout bestempeld. Alleen al vanwege het feit dat ‘ie op een panfluit speelde. Dit nummer, Thema De Verlaten Mijn, was trouwens een kleine hit in Nederland.

Totdat Quentin Tarantino die muziek ging gebruiken in zijn film Kill Bill. Ineens kon het. En was het nog stoer ook! James Last werd een soort van Ennio Morricone.

Muziekjournalisten, echt verstand van muziek hebben ze zelden.

Die wolk in mijn hoofd

Ik las bij Heide haar existentiële vragen. Welke vragen had ik ook alweer?

Een mens kan zichzelf behoorlijk bevragen. Maar als het antwoord niet vanzelf komt dan is het alsof Google stuk is. Je interverbinding eruit ligt. Een zandloper die maar blijft doorlopen.

Vaak zijn het de verkeerde vragen. Is het niet gewoon angst dat me ergens van weerhoudt?

Ik ben slecht in knopen doorhakken. Bij het aanschaffen van iets nieuws, een laptop of wat anders is er twijfel. Heb ik het wel nodig? Wat zal ik kopen dan? Is dat andere apparaat niet beter?

Ook twijfel ik vaak aan mijn eigen kunnen. Is het niet goed genoeg. Kan het beter. Is Miles Davis beter. Schrijft Todd Rundgren betere liedjes dan ik ooit zal kunnen verzinnen. Wat zit ik hier toch te klootviolen!

Muziek is een verschrikkelijk lastig vak. Zei Jan Akkerman laatst ook nog op Facebook. En ik hoor het ook bij hem. Terwijl hij meesterlijk gitaar speelt. Ik hoor het gevaar, het ontsporen. Het net missen van een noot. Het gevecht met het instrument.

Het verhaal gaat dat er wonderkinderen zijn. Die vanaf een jaar of 3 jaar aan de piano gaan zitten en gelijk rete goed zijn.

Fuck them!

Soms zou ik die gitaar stuk willen slaan. De laptop uit het raam willen gooien. Mijn helden willen vervloeken. Maar ik doe het maar niet. De meeste van mijn helden zijn dood. Die kunnen niet meer leveren. Ik wel.

Soms is het gruwelijk goed wat ik doe. Ontroert mijn eigen muziek mij. Mijn muziek staat sowieso los van al die zielloze meuk die ik veel te vaak hoor. En als je mij arrogant noemt, prima. So be it. Ik haat gewoon muziek die gemaakt is door idioten waarvoor de liefde voor muziek niet centraal staat maar de bijpassende sterrenstatus hun enige doel is. Ik heb een zuiver geweten.

Die ongrijpbare wolk in m’n hoofd, muziek, die heeft ooit bezit van mij genomen en zal me nooit meer verlaten. Ook al ben ik er soms doodsbang voor. Maar ik doe het. Uit liefde.

Holy Cow Lisa

De meest basale vorm van video is wanneer het beeld en geluid synchroon lopen, zonder dat er iets aan wordt toegevoegd. Geen voice-over, geen muziek, geen aanvullende beelden en geen teksten die in een overlay getoond worden.

Maar wat nu als je de set-noise (het geluid dat werd opgenomen gelijktijdig met de video) helemaal uitzet? En je een voice-over het complete verhaal laat doen? Ook zonder beeld blijft het verhaal dan nog overeind want de voice-over, de audio vormt de basis. Jaren geleden hebben we dat met Flick Radio, waar ik aan meewerkte, ook zo gedaan. De radiodocumentaire vormde de basis. Op die manier kon Flick Radio en op de radio en op televisie uitgezonden worden.

En dat kan dus ook zo:

(via Transom.org)

Slechtste idee van 2012: alle popmuziek hetzelfde laten klinken

DJ David Guetta

Take a four-four house beat, add some auto-tuned vocals and top with a rousing ‘woah-oh-hoah’. Congratulations! You have a hit on your hands

DJ David Guetta doet niets anders. En verdient zich de tiefus. Hij drukt niet eens op het playknopje tijdens liveconcerten maar dat doet zijn technicus voor hem. Kan meneer net doen of ‘ie wat knopjes opendraait en met z’n handen wuiven naar die zaal vol idioten die het geloven. Kijk hem daar staan die dominee achter zijn altaar.

Het is altijd zo geweest. De massa is gek. Maar voor nu, men hoort te lezen: Worst ideas of 2012: making all pop sound the same

(foto onder CC BY-SA: Eva Rinaldi)

2 manifestos

The Holstee Manifesto

This is your life. Do what you love, and do it often.
If you don’t like something, change it.
If you don’t like your job, quit.
If you don’t have enough time, stop watching TV.
If you are looking for the love of your life, stop; they will be waiting for you when you start doing things you love.
Stop over-analyzing, life is simple. All emotions are beautiful.
When you eat, appreciate every last bite.
Open your mind, arms, and heart to new things and people, we are united in our differences.
Ask the next person you see what their passion is, and share your inspiring dream with them.
TRAVEL OFTEN; getting lost will help you find yourself.
Some opportunities come only once; seize them.
Life is about the people you meet, and the things you create with them, so go out and start creating.
Life is short. Live your dream and wear your passion.

meer informatie over Holstee


The AMS Manifesto : Rules To Live By

Laugh as often as you can, the more you laugh the funnier life becomes.
Laugh at bad jokes and laugh at yourself, life is far too short to take yourself too seriously and it’s better to be ridiculous than to be boring.
Never assume that the people you love know how you feel, tell them, show them, convince them and prove it to them every day.
Listen first, then talk.
Defend your point of view but accept when you are wrong.
Learn to apologize, to admit your mistakes and learn to accept compliments.
Take care, take your time and take risks.
Make decisions, make mistakes, make fun of yourself and make friends of strangers.
Be modest but not invisible and always give credit were credit’s due.
Don’t be too quick to judge, first impressions are just that, impressions.
Be patient, be positive, and be vulnerable.
Be happy, be sad and above all be yourself.
Surround yourself with people you admire and never be ashamed to ask for help.
Embrace your flaws, perfection is boring.
Do things that you are passionate about, and you will soon realise that your life is full of things that you love.
Don’t be afraid to get your hands dirty, life is messy, get stuck in.
Don’t be a victim, be a survivor.
Learn to bask in the sunshine and dance in the rain.
Remember that youth isn’t wasted on the young, youth is just matter of perspective. Stop complaining about your age, in ten years you’ll wish you were the age you are now.
Never settle, never give up and never let go of your dreams, regret is far worse than failure.
Whatever happens, at the end of every day step back, take a deep breath and smile.

meer over Rules To Live By

The Wire over de impact van elektriciteit op muziek

CBC produceerde ruim 7 jaar geleden een geweldige radioserie The Wire genaamd. Een van de makers Paolo Pietropaolo reageerde vandaag op mijn tweet daarover.

Paulo is een avontuurlijke maker die gesprekken op een spannende manier monteert en voorziet van fraaie aanvullende geluiden en muziek. Ook bij The Wire is dat het geval waardoor het geheel een genot is om naar te luisteren.

De naam slaat op “The impact of electricity on music”, met dank aan het elektriciteitssnoer dus. In 8 delen van ruim 52 minuten elk (>7 uur totaal) worden alle denkbare onderwerpen behandeld.

Lees verder