Raak

Waarvan akte:

Mooi. Volg je hart, altijd.

Veel tijd gaat zitten in perfectioneren. Heb ik soms veel last van. Terwijl ik weet dat het er niet veel toe doet als het basisidee goed is. Een paar hele goeie noten komen dwars door de ruis en het getik van een plaat ook wel door.

Vorig jaar werd ik gevraagd om muziek te maken bij een serie video's over kunst. Ze lieten me de eerste montage zien. Een man stapte van zijn fiets, zo begon elke video. Ik vertelde dat ik er een licht fluitend melodietje bij hoorde. Goeie zin. We vangen aan. Dat idee. Een paar maanden later leverde ik mijn muziek af waaronder de leader. Het was inderdaad een fluitend melodietje geworden. De editor vond het helemaal te gek. Ikke blij.

Dat melodietje schoot me ineens te binnen. Ik legde het vast op mijn mobiele telefoon en nam het vervolgens super primitief op in een kamer waar de verhuisdozen nog stonden. Nee sterker nog: de gitaar nam ik in de slaapkamer op zonder metronome, gewoon uit den losse pols. In de provisorische studio annex kantoor floot ik er vervolgens een melodietje bij. En ook nam ik een soort jazzdrum met brushes op. Zonder trommel, ik speelde op een van de verhuisdozen. Het is niet perfect getimed, niet super zuiver (ik ben geen meesterfluiter *duh*) maar het was compleet onbevangen en ik zag een mannetje op een fiets voor me. Hollandia vermuzikaliceerd. Pakken ze me niet meer af, dat idee.

En op verzoek van de editor, we besloten het intro ook als outro te gebruiken voor de 10 video's, maakte ik een paar varianten van het thema, luister maar:

Het Zeker Weten. Pats. Raak.

Jij bent de expert Henk-Jan. Ga daarvoor. Eis die ruimte op. Jouw terrein is jouw terrein. En dan dat er soms een dag voorbij komt dat je een traan moet laten omdat het echt werkt. Raak.

Tot vrijdag!

Contrastrijk

selfie

Het is niet erg als een bepaald geluid wat doffig klinkt.
Het is niet erg als er soms teveel galm klinkt.
Het is niet erg als een bepaalde partij niet zo soepel grooved.
Het is niet erg als er wat vervorming op de bas zit.
Het is niet erg als een patroon gecomputeriseerd klinkt.
Het is niet erg als de gitaar wat ruist en bromt.
Het is niet erg als het ene kanaal wat harder klinkt.
Het is niet erg als de zang niet loepzuiver is.

Waar het om gaat is dat de muziek contrastrijk is.
Met contrasten tussen hard en zacht.
Tussen warm en koud.
Tussen diep en helder.
Tussen schoon en vervormd.
Tussen spaning en ontspanning.

Het blog is een mixed format!

Iets waar ik me kapot aan erger is dat veel bloggers tot op de dag van vandaag het blog beschouwen als een text-only format. Sure in den beginne van het web was het web inderdaad text-only maar NU ALLANG NIET MEER!

Daarom, repeat after me:

Het blog is een mixed format!
Het blog is een mixed format!
Het blog is een mixed format!
Het blog is een mixed format!
Het blog is een mixed format!
Het blog is een mixed format!
Het blog is een mixed format!
Het blog is een mixed format!
Het blog is een mixed format!
Het blog is een mixed format!
Het blog is een mixed format!
Het blog is een mixed format!
Potdomme hé!
Het blog is een mixed format!
Het blog is een mixed format!
Het blog is een mixed format!
Het blog is een mixed format!
Het blog is een mixed format!
Het blog is een mixed format!

Of voor de complete nitwits, in dummy style:

Tekst (lees: wat nu je leest!)
Hallo break, testing 1, 2, 3

Foto (lees: stilstaand beeld)
voetjes van de vloer

Audio (lees: alles wat er klinkt, dus muziek en geluid)

(of beluister op SoundCloud)

Video (lees: bewegende beelden met/zonder audio)

(of bekijk op Vimeo)

This Wild Idea: 365 persoonlijke portretten in foto’s en audio

Theron Humphrey was jarenlang fotograaf in een commerciële fotostudio totdat ‘ie besefte dat het inhoudsloos werk was. Waarom zou je iets alleen maar voor de poen doen terwijl je zoveel meer uit jezelf halen kunt? Hij fotografeerde zijn opa tijdens een kerstmist en kwam er bij thuiskomst achter dat de man overleden was. Hij besefte hoe waardevol die foto’s zijn, want wat nu als hij bijvoorbeeld kinderen krijgt? Dan zou hij ze de foto’s van opa kunnen laten zien.

Theron besloot door Amerika te gaan reizen en in 365 dagen elke dag een serie foto’s en een audio-interview te maken van een persoon die hij toevallig ontmoette. Hij stelde ze vragen over waar ze geboren waren, over hun werk en meer van dat soort persoonlijke vragen. En hij maakte foto’s met details van het huis waarin ze wonen, de koelkast open, het bed niet opgemaakt.

Bekijk de 365 persoonlijke portretten op thiswildidea.com →

Zuiderpark

zuiderpark-katzuiderpark-fluitspeler

Vroeger als kind kwam ik vaak in het Zuiderpark. Opa woonde er namelijk pal tegenover. Volgens mijn moeder wilde ik altijd naar het katachtige beeld kijken aan het begin van het park. Dat gebeurde natuurlijk vanuit de wandelwagen of aan het handje van mama of papa. Opa bleef volgens mij altijd thuis. Van die man kan ik geen beeld meer in de buitenlucht voor me halen. Ik heb wel nog het beeld van de betegelde koude tuin met mos tussen de tegels op mijn netvlies staan. En ik zie nog zo voor me hoe het zonlicht in de kamers scheen. Vooral in de ronde voorkamer waar ook de piano, het harmonium en de violen stonden.

Maar goeds, terug naar het Zuiderpark. Het katachtige beeld vond ik altijd een beetje eng. Het is mij altijd bijgebleven. De fluitspeler aan de vijver gaf geen nare gevoelens. Ik krijg er een soort Efteling-gevoel bij. Alleen dan zonder dat vliegende tapijt.

Tot op de dag van vandaag komen sommige beelden op mij overweldigend over. Gebeeldhouwde beelden, bedoel ik. En dan met name de grote beelden. Bijvoorbeeld als ze hoog op een sokkel staan. Of als er een heel clubje in een groep bij elkaar staan. Zoals bijvoorbeeld bij de Trevifontein in Rome het geval is. Daar kan ik dan ademloos een tijdje naar blijven kijken. Daar straalt echt een soort kracht vanaf. Ook in Parijs enzo heb je er veel van. De duiveltjes op de brugpilaren. De bijzondere dakranden. Ik ben er altijd zwaar van onder de indruk.

Het Zuiderpark ligt in de buurt van waar ik tegenwoordig woon. Het is zelfs te lopen. Dat deden we vandaag niet. Maar goeds we hebben ons nog ff gezond uitgeleefd op de openbare workout toestellen.

zuiderpark-ani-puck

Alleen een cultuur van creatieven kan ons redden van onszelf

As much as our social hierarchies are about limiting and controlling access to wealth, they are also about limiting and controlling access to creativity.

Damien Walter (columnist voor The Guardian, activist lezen en geletterdheid en docent creatief schrijven) pleit voor een wereld waarin we creativiteit voor iedereen voorop stellen. Hij heeft er 3600 woorden voor nodig, maar ik zou die geweldige woorden maar gaan lezen als ik jou was!

Mocht je eerst nog even wat quotes tot je willen nemen voordat je besluit de tekst te gaan lezen, dat kan.

A more equal society will allow everyone the time and freedom to follow their creative passions, without the paralysing question of whether they produce wealth.

Door onze machthebbers wordt de crisis uitgedrukt in koopkracht. We geven het consumentenvertrouwen een cijfer maar beseffen niet dat het een compleet achterhaald concept is. En dat het consumentisme ons beperkt en dat de hang naar kapitalisme ons weerhoudt van onze grootste kracht: creativiteit. Een kracht die diep in ons aller zielen zit. Een kracht die aangespoord dient te worden, juist nu!

The consumerist economic model — itself a set of ad hoc compromises following the death of the industrial model — has reached the end of its useful existence.

Wat ik je blaf: LEES die tekst!!!

Waarom deed ik dit ook alweer?

Of het ooit een bewuste beslissing is geweest om de muziek in te gaan, ik betwijfel het. Als ik om mij heen kijk, kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat je wel knettergek moet zijn om jazzmuzikant te willen worden.

Woorden van saxofonist Tom Beek. En hoewel ik wel een paar maal de keuze voor muziek zeer bewust heb gemaakt, blijft het steeds de vraag of die keuze wel echt vrij is. Muziek heeft bezit van mij genomen op vroege leeftijd en er viel niet aan te ontkomen.

Het is zo ongeveer het meest lastige dat je kunt doen. Hoewel ik een praktiserend lummelaar ben, ik heb er geen dagtaak aan. Gelukkig maar want als je een instrument echt goed wilt leren bespelen dan heb je daar heel veel tijd en geduld voor nodig.

Of zoals Robert Fripp het onlangs zo mooi wist te verwoorden:

Comfortable is death. But a great way to go. My professional life is utterly ratchet. I’m not miserable, I’m not unhappy about it, that’s what it is, but it’s ratchet.

 

I could go home to my wife. I could brew a cappuccino, pull out one of my favorite books, sit in the window.

 

It depends on your vocation. It’s a question of what you feel call to address.

Een paar weken terug trad ik met zangeres Heide Goris op. Het was de tweede keer dat we samenspeelden. Heide zingt en ik begeleid haar op akoestische gitaar. Een gevoelige combinatie waarbij elk foutje of aarzeling te horen valt. Dat is hard werken. En de uitdaging om het echt goed te doen, die lijkt soms ongrijpbaar ver van me af te liggen. Is het mij soms niet gegeven? Ik zwoeg door. Ik geef niet op. Ik mag niet opgeven. En dan plotseling is het er soms ineens, die muziek. En alleen dat, doet ertoe.

Muziek als uitdaging. Dat deze Marco Raaphorst weet wat het is om compleet gegrepen te worden door muziek. En dat deze Marco Raaphorst denkt dat hij muziek uit zijn ziel en vingers kan halen. Omdat deze Marco Raaphorst denkt dat muziek bezit van hem genomen heeft. Omdat muziek hem gekozen heeft en niet andersom.