Paarse Regen van Prince, 30 jaar later

paars

Eerst dacht ik nog dat het 25 jaar geleden was, maar nee hoor: het is alweer 30 jaar geleden dat Purple Rain van Prince uitkwam. Om precies te zijn: gisteren 25 juni, 30 jaar geleden. 1984. Nu heb ik een broertje dood aan cliche’s en uitgeholde dooddoeners maar dat de tijd snel doortikt dat is een ding dat zeker is. Maar goeds met de tijd komen ook de herinneringen terug.

Purple Rain ben ik pas later gaan diggen. De schuld daarvan ligt bij het grote publiek dat mijn obscure Prince nu (lees: 1984) ineens ook in haar armen gesloten had. Het mannetje dat kort ervoor nog werd weggezet als een rare gek vanwege de netkousen en de badslip. Een ventje dat offstage een schuchter wezen bleek maar op het podium met een gitaar tussen de benen veranderde in een muzikale geilneef van 1 meter 58. En minstens zo androgyn als David Bowie. Prince grossiert graag met contrasten. Zeker in die beginjaren.

Met Purple Rain introduceert Prince ook zijn band The Revolution. Een band waarin toetseniste Lisa Coleman met haar vriendinnetje Wendy Melvoin als het zwoele duo Wendy & Lisa niet alleen voor het oog maar ook voor het oor goeie zaken weet te verrichtten. De erotiserende spanning tussen die twee blijkt nog echt te zijn ook, zo kwam ik jaren later achter. De 2 hebben namelijk 22 jaar lang met elkaar in een warm bad gelegen. Volgens de overlevering is de baas er zelf nooit tussen gaan liggen.

Ik besloot het album maar weer eens uit de kast te halen om er opnieuw het mijne van te gaan vinden. Dat leverde de volgende korte flodders op:

Let’s Go Crazy

  • een synth met een trage en vals klinkende LFO klinkt terwijl de dominee van ons gekke feestje ons toespreekt met een echoende stem
  • de gitaartjes klinken brutaal trashy, wat goed contrasteert met de drumcomputer en de synths
  • de track zet vooral een feel-good teenybopper sfeertje neer onder het motto: we leven nu, laten we een beetje gek gaan doen
  • een gave gitaarsolo als afsluiter met feedback die overgaat in sterk modulerende synths, vervolgens gooit Prince er een klassieke blues-turnaround tegenaan terwijl ons feestgangertje door “TAKE ME AWAY!” uit te schreeuwen duidelijk wil maken dat ‘ie nu echt gek geworden is

Take Me With U

  • een apart intro van synthetische roffels op de toms dat in een andere toonsoort begint dan de rest van het nummer
  • de strijkers spelen in een andere toonsoort waardoor het er telkens een beetje uitvalt en wat voor spanning zorgt
  • opvallend dat de snaredrum een duidelijke melodische noot slaat (Prince maakt daar wel vaker gebruik van)
  • de akoestische gitaar speelt telkens een riffje als antwoord op het strijkorkest
  • het bruggetje met Wendy & Lisa is het meest spannende onderdeel van het lied met een mooie harmonische wending terug naar het couplet

The Beautiful Ones

  • de orkestratie bestaat voornamelijk uit drumcomputer en synths
  • we zitten in een mineur stemming
  • het kabelt wat voort totdat Prince ineens breekt en episch “What’s it gonna be babe! Do you want him? Do you want me? ‘cause I want you!” gaat roepen
  • vervolgens krijst Prince het uit: “baby, baby, baby!” en smekend: “I want you!”

Computer Blue

  • tijdens het intro wordt duidelijk gemaakt: Wendy & Lisa willen weer samen in bad
  • de drumcomputer slaat een simpel boom-stjak ritme en de trashy gitaren spelen simpele riffs
  • halverwege het nummer laat Prince een stel leuke gitaarriffs horen en bouwt hij een symfonietjes met zijn synthesizers
  • na het instrumentale symfonische stukje van een paar minuten moduleert onze geilneef terug naar de oorspronkelijke toonsoort en laat de song met een wahwah-gitaartje met flanger, psychedelisch, naadloos overgaan in de volgende track

Darling Nikki

  • opnieuw een track met een opvallende orkestratie: drumgeroffel en een gitaartje dat strak onder Prince zijn zanglijnen ligt
  • de gitaar met wahwah-pedaal speelt hier een daar fraaie riffs en reageert een beetje als een menselijke stem met vraag-en-antwoord spel
  • het refrein beukt als heavy rock maar houdt zich voor het couplet weer telkens in (lees: zorgt voor contrast)
  • in het epische eindstuk speelt de drumcomputer een soort dubbele bassdrumpartijen ala speedmetal
  • op het eind gooit ons vriendje er nog wat reversed vocalen tegenaan die, als je ze de-reversed, blijken te zingen: “hello, how are you? fine, fine. ‘cause I know that the lord is coming soon”
  • over god beginnen in een liedje dat over masturberen in de lobby van een hotel gaat… onze Prince vindt dat wel lollig en bovendien: we zouden toch gek gaan doen met z’n allen?

When Doves Cry

  • het intro is ijzersterk met de gitaar vol in de feedback die een knipoog poogt te doen richting Eddie van Halen
  • en ook dat “yeah, yeah, yeah” van Prince er overheen maakt het geheel nog gekker
  • hier horen we een Prince die in zijn eentje alle instrumenten voor zijn rekening neemt (wat overigens ook voor de vorige track geldt)
  • verder is het een kaal nummer door het ontbreken van de bas, maar dat geeft het geheel een eigen sound
  • het arrangement is zonder meer sober, hoewel de gitaren en het symfonietje met de synth op het eind het geheel toch weer episch maken
  • we zitten in een mineurstemming en Prince graaft poëtisch in zijn eigen persoonlijke leven, zo lijkt het

I Would Die 4 U

  • een synth arpeggiator speelt snelle repeterende melodische lijnen die af en toe ondersteund worden met mooie akkoordenreeksen
  • maar in de coupletten worden deze synth-akkoorden juist weggelaten en klinkt het geheel sober
  • Prince bezingt letterlijk dat hij de nieuwe Messias voor het meiske wil zijn want hij zingt nu: “I Would Die 4 U”, of heeft ‘ie het weer over zijn liefde voor god?
  • op het eind komt er een direct klinkend gitaartje bij (rechtstreeks ingeplugd op de mengtafel, kan duiden op: “jongens, ik heb een idee, snel, inpluggen en neem op, neem op!”)
  • de tekst laat zich een beetje raden, bezingt Prince zijn geloof hier weer of gaat het toch over de meisjes?

Baby I’m A Star

  • in dit nummer zijn de invloeden van James Brown goed te horen, ware het niet dat hier synths en drumcomputers de dienst uitmaken
  • de piano speelt een lekker stel akkoorden en het party gevoel voert hier de boventoon
  • en dezelfde strijkers als uit Take Me With U strijken ook hier langs
  • na het laatste refrein komt James Brown weer duidelijk om de hoek kijken in elektronische variant

Purple Rain

  • een overduidelijk melancholisch countrynummer waarin Prince zijn best doet om het niet teveel met twang te zingen
  • een nummer van bijna 9 minuten dat een joekel van een hit werd
  • de gitaar is voorzien van een waterig klinkend chorus-effect wat de boel wat gladder maakt, maar Prince kiest nu eenmaal graag voor opsmuk en is geen purist
  • even later laat ‘ie ook zijn gitaarsolo met de grootste lol door modulatie-effectjes klinken
  • en Prince is ook niet vies om de boel op te rekken en zwaar pathetisch aan te dikken (bombastische symfonietjes, gillen, smeken, gitaarsolo’s et cetera), tijdens Purple Rain zal bij menig concertbezoeker de aansteker dan ook de geest hebben gegeven want het epische einde gaat minutenlang door
  • en ja ja ja wat mooi die strijkers op ’t end!

Tegenwoordig zitten we allemaal naar een monitor te gluren maar toendertijd in het pre-computer tijdperk was dat een heel ander verhaal. Zo zat er op de LinnDrum drumcomputer die His Royal Badness op Purple Rain gebruikte nog niet eens MIDI om het te syncen met andere synths. Da’s tegenwoordig ondenkbaar. Maar juist daarom klinkt dit album zo levendig omdat vrijwel alle partijen nog door een muzikant ingespeeld zijn. Zelfs de LinnDrum werd door Prince vaak live bespeeld in de studio.

Wie er gisteren 30 jaar na dato ook bijgehaald werd, is de originele toetsenist van The Revolution: Doctor Fink. Op Vice lees je zijn mooie reflectie op dat legendarisch album, track voor track. Kicken! En lees ook vooral nog het prachtige stuk ‘I Know Times Are Changing’ van Anil Dash op Medium.

Alleen die Paarse Regen, hoe zat dat dan?

Goedkoop, het liefst gratis

Laatst luisterde ik in de auto naar een item op BNR Nieuwsradio. Het ging over onze HEMA waar het de laatste jaren niet zo goed mee gaat. Dat wat ooit doorging voor een oer-Nederlands bedrijf is inmiddels alweer 7 jaar in handen van de Britse investeringsmaatschappij Lion Capital. Niet alleen is haar nettowinst over in 2012 gehalveerd tot bijna de helft, inmiddels staat de Nederlandse HEMA onder curatele van haar eigenaar toen de nettowinst over 2013 zelfs een nettoverlies van 16,4 miljoen euro bleek te zijn.

Van de week liet mijn vader 3 aantekeningenboekjes zien. “Bij de HEMA betaal je hier het driedubbele voor”, vertelde ‘ie me. En dus koopt hij ze bij de Action net als velen andere Nederlanders. Hetzelfde zie je met kleding gebeuren. Ga maar eens op de uitkijk bij een Primark staan. Vrijwel iedereen komt daar met een Primark-tas naar buiten. Het loopt er storm. Het is de winnaar van het goedkoopste segment omdat daar simpelweg geldt: de goedkoopste wint.

De man die op BNR Nieuwsradio vertelde dat in Nederland geen sterke middenmoot vertegenwoordigd is, men wil òf spotgoedkope massaproducten òf men wil exclusief dure producten. Kortom: òf het “geen cent teveel gevoel” òf het “omdat wij het kunnen betalen gevoel”.

Online is dat laagste segment helemaal een lastige markt. En het is nog maar de vraag of je van een markt kunt spreken omdat het meeste gratis “verhandeld” wordt. Nieuws kun je gratis online lezen. Blogs ook. De video’s van YouTube en Vimeo, ze zijn allemaal gratis te bekijken. Muziek via Spotify, of via SoundCloud of Grooveshark. Natuurlijk, je zult bij sommige van die services de reclameboodschappen op de koop toe moeten nemen. Maar dat is bij nationale radio en televisie ook het geval. Nee sterker nog: radio en tv staan bol van de commercials!

Het laagste segment van de markt is geen leuk segment. Want daarin is niet de kwaliteit van doorslaggevend belang maar de prijs. De soms mindere kwaliteit wordt letterlijk op de koop toegenomen. Ik zie het vaak bij mijn collega-bloggers die vaak voor het goedkoopste abonnement in webhosting gaan. Vaak gebruikt men zelfs de gratis hosting van Wordpress.com of Blogger/Blogspot in ruil voor de advertenties die het bezoek vervolgens te zien krijgt. Ook al kost het slechts 30 dollar per jaar om dat af te kopen. Zelfs dat vinden ze nog teveel.

Natuurlijk moet iedereen zelf lekker bepalen wat ‘ie met zijn of haar centjes doet. Maar uit eigen ervaring weet ik dat er een groot verschil zit tussen het type freeloader en het type klant. Ik weet dat omdat ik hier en daar wat van mijn muziek gratis aanbied zodat deze onder een Creative Commons licentie hergebruikt kan worden. En omdat ik al ruim 11 jaar onderneem met mijn eigen bedrijf Melodiefabriek. Die gratis dingen hebben mij ook indirect leuke dingen opgeleverd, maar per saldo verdien je er geen centjes mee. Ook is het niet echt een eer als ze mijn muziek gebruiken, want de reden is immers simpel: ik ben gratis.

Ik geloof in goeie hosting en betaal er graag voor. Ook betaal ik voor mijn SoundCloud account, voor mijn Vimeo account, voor Premium WordPress thema’s, voor mijn muzieksoftware, voor mijn plugins, voor aanvullende samples en geluiden. Jarenlang betaalde ik maar wat graag voor mijn Flickr account, totdat Yahoo zo stom was om dat account om zeep te helpen door het gratis te maken. Tja, daar zeg ik dan ook geen nee tegen! En ik typ deze blogpost op de duurste MacBook Pro die je kunt kopen. Allemaal producten en diensten uit hogere segment dus. Geen cheap ass meuk.

(foto onder CC BY: Harry Marmot)

7 dingen die muzikanten van startups kunnen leren

lean-startup

Ed Rex plaatste een week of twee terug een interessant stuk op Medium: The Lean Musician / ‘7 Things Musicians Can Learn From Startups’. Een stuk waarin hij een vergelijking trekt tussen het ontwikkelen van een stuk muziek en het ontwikkelen van een product. Volgens hem ligt er een nieuwe manier van werken in het verschiet voor moderne muzikanten.

What I’d suggest is that it needs to adopt whole new ways of working — new approaches to the way music is actually created — that will mean musicians can produce better music, faster.

Hij komt met 7 stappen:

  1. Stel de luisteraar voorop“There can be a tendency to think the opposite is true in music: the artist’s job is to find their true expression, and if the listener doesn’t get it, the fault is with the listener. But this just isn’t how music works, and it never has been. In the past, music was usually written for a specific patron, congregation or audience, and if composers didn’t write music those people liked, they’d find themselves out of work.” – Kortom: als je wilt dat je muziek beluisterd wordt dan zul je rekening moeten houden met het publiek.
  2. Maak korte werkbare tracks“A composer might spend years on a piece, working in complete solitude until the last note is in place. What if, at the premiere, no one likes it? Shouldn’t that have been found out sooner?” – Kortom: leg de ruwe schetsen van je nieuwe muziek zo snel mogelijk voor aan een grote groep luisteraars om daar feedback op te krijgen.
  3. Edit en schrap dingen en leg ze steeds bij herhaling voor aan een grote groep mensen en wees niet bang om daarin radicale beslissingen te nemen“To improve is to change; to be perfect is to change often.”, zei Winston Churchill ooit. Kortom: verander op basis van de feedback die je krijgt en blijf het veranderen totdat het goed is.
  4. Maak gebruik van A/B testen“In music, there’s no A/B testing. Why not? There’s nothing stopping you putting out two early versions of a track — with a couple of different choruses, for example — and seeing which gets more likes and shares. You can then go with the version that people like more.” Kortom: maak alternatieve versies en laat het publiek kiezen.
  5. Niet stoppen bij de lancering“There’s a prevalent feeling that, once written and recorded, a musical work is set in stone — to change it is to take a hammer and chisel to something sacred. But this is actually a relatively new idea. The composers of old chopped and changed their pieces well after the first performance — Handel, for example, continually revised his operas, adding new arias and rejigging roles to accommodate the various singers who happened to be available for each performance. And jazz tunes, with their emphasis on improvisation, are reinvented every time they’re played.” – Kortom: verander net als elke blogger, of Twitter, of Facebook dat met hun websites doen ook dingen aan jouw muziek als je denkt dat het beter bij de tijdgeest aansluit.
  6. Wees efficiënt in je werkwijze“I’ve been in recordings where people stroll in two hours late, argue over mixing levels for half the day, and take a cigarette break every thirty minutes. (…) The greatest musicians of the past operated more like startups do today. Bach wrote over 1,100 pieces of music during his lifetime. Handel composed the Messiah in 24 days, started Samson a week later, and completed the latter in a month.” – Kortom: dankzij de handigheden van software kan muziek heden ten dage heel snel ontwikkeld worden. Werk dus hard en je zult meer tijd overhouden om te kunnen lummelen, zodat je je creatief weer kunt opladen.
  7. Forceer in korte tijdseenheden specifieke doelen te halen“Instead of sitting down at the piano whenever the mood takes me and seeing what I come up with, I’ve been setting myself specific goals to achieve in a set amount of time. Finish the chorus by the end of the weekend, that sort of thing.” – Kortom: door korte tijdseenheden en concrete doelen te bepalen voorkom je dat je teveel tijd in details gaat stoppen en het grotere geheel niet meer overziet.

Het komt vaak voor dat ik op deze manier met opdrachtgevers samenwerk. Al jaren. Dan stuur ik de opdrachtgever bijvoorbeeld een checklist met vragen over hoe de muziek moet klinken, welke instrumenten er wel of niet in moeten en meer van dat soort vragen. Toch voel ik mij bij deze opdrachten vaak creatief wat teveel gestuurd, het voelt als te weinig vrij. Maar misschien is het puur een idee dat ik in mijn kop heb zitten. Op bovenstaande 7 punten valt wat mij betreft namelijk niets af te dingen. We leven immers in moderne tijden. FF een export maken vanuit mijn DAW-software is zo gedaan. FF uploaden naar SoundCloud ook. En voor je het weet heb je er feedback op en kun je het gaan fine-tunen.

Het kwartje is inmiddels bij mij wel gevallen en ingedaald. Conclusie: we moeten dankbaar gebruik maken van het netwerk dat internet ons biedt, niet alleen voor de distributie maar zeker ook voor de ontwikkeling van muziek. En het publiek zit klaar om ons te helpen. We leven in een mooie tijd, of niet?

(featured image onder CC BY: Betsy Weber)

Geloofwaardigheid

trekken

Het woord graaiers is inmiddels gemeengoed geworden. Nederland kent er velen; managers en directeuren waarvan we vroeger alleen maar dachten dat ze in corrupte landen voorkwamen. Toen wij er nog met het wijsvingertje nawijzend om konden lachen. Maar het lachen is ons inmiddels vergaan. Zo’n slag volk komt in ons land ook in groten getale voor. Gelukkig komen wij nu zo langzamerhand in het verweer tegen deze asociale bestuurders die onze democratie aan het slopen zijn. Bestuurders die zich van de crisis niets aantrekken en gewetenloos opereren. Bestuurders die handelen vanuit een psychopathisch geweten.

Het zal maar je vader of moeder zijn die zoiets doet! Of je broer of zus! Of je oom of tante! Of je buurman!

Om wat voorbeelden te geven, hieronder een graai uit recentelijk nieuws:

ABN Amro heeft het vaste salaris van zijn honderd hoogste managers onder de raad van bestuur begin dit jaar met 20 procent verhoogd. Dat maakte de bank woensdag bekend.

De verhoging van het vaste salaris is ter compensatie van het bonusplafond dat minister Dijsselbloem van Financiën volgend jaar wil instellen. Dat houdt in dat de hoogte van de bonus wordt beperkt. Banken mogen dan hun werknemers een bonus geven van maximaal eenvijfde van het vaste inkomen.

20 procent salaris verhoging van 20 procent voor hoogste managers

Campagne-directeur Pascal Husting van Greenpeace International blijkt al 2 jaar lang met het vliegtuig vanuit Luxemburg naar zijn kantoor in Amsterdam te pendelen. Per retourtje zorgt hij zo voor zo’n 140 kilo CO2-uitstoot.
Verhuizen wil Husting niet, omdat hij een jong gezin heeft.

‘Directeur Greenpeace neemt het vliegtuig naar zijn werk’

Na ABN Amro geeft ook Rabobank zijn topbankiers een forse salarisverhoging. De 240 executives bij Rabobank krijgen een salarisverhoging van 13 procent. Dat bevestigt de bank na vragen van RTL
Z.

Ook Rabobank verhoogt vaste salarissen top

Voormalige bestuurders van woningcorporaties worden de komende weken publiekelijk aan de tand gevoeld in de Tweede Kamer over gesjoemel, fraude, corruptie en geldverspilling in de sociale woningbouw. De reden waartoe wooningcorporaties op aarde zijn – betaalbare huurwoningen voor minderbedeelde Nederlanders – lijkt weleens te zijn vergeten. De corporatiebazen werden geregeld afgeleid door prestigeprojecten en grote geldbedragen. Zeven casussen komen in de parlementaire enquête aan bond.

Zeven zonden van woningcorporaties: van cruiseschip tot Maserati

Twee ontslagen bestuurders van gehandicaptenverzorger Humanitas DMH hebben bij hun vertrek bijna een half miljoen euro aan premies meegekregen.

‘Humanitas DMH half miljoen kwijt aan vertrekpremies’

De PvdA wil opheldering van minister Stef Blok van Wonen en Rijksdienst over de verbouwing van het nieuwe werkadres van prinses Beatrix. Het pand aan Noordeinde 66 in Den Haag, moet voor 900.000 euro verbouwd worden, heeft minister Blok vorige week aan de Tweede Kamer laten weten.

PvdA wil uitleg over duur kantoor Beatrix

Vervoerders als NS, Arriva en Connexxion verdienen kapitalen aan de ov-chipkaart. De bedrijven houden jaarlijks 22,9 miljoen euro over aan reizigers die vergeten uit te checken, blijkt uit berekeningen van het onafhankelijke onderzoeksbureau Panteia.

Hun geloofwaardigheid hebben ze inmiddels wel verloren. Hun waardigheid ook.

De strategie der ZZP-er

Stel jezelf de volgende 4 vragen:

  • Hoe zou je jouw dienst of product willen omschrijven?
  • Voor wie doe je dit?
  • Hoe kun je hun bereiken?
  • Wat verwacht je van hen?

Zo, nu kun je gericht aan de slag gaan!

Gaat YouTube onafhankelijke labels blokkeren?

Een maand geleden meldde NU.nl dat Google in de clinch ligt met onafhankelijke muzieklabels ivm het niet tekenen van een licentieovereenkomst voor een nieuwe muziekdienst die YouTube (eigendom van Google) eerdaags wil gaan releasen.

Twee weken terug liet de branchevereniging WIN (Worldwide Independent Network, die de onafhankelijke platenmaatschappijen vertegenwoordigt) weten dat ze een klacht wil gaan indienen bij de Europese Commissie tegen YouTube.

Branchevereniging Worldwide Independent Network (WIN), die onafhankelijke platenlabels vertegenwoordigt, claimt echter dat Youtube hiervoor hardhandig probeert om contracten af te dwingen die voor de platenlabels ongunstig zijn.

Deze nieuwe dienst van YouTube zou minder royalty’s bieden dan vergelijkbare diensten van Spotify, Deezer en Rdio. En dan te bedenken dat er juist al veel kritiek is op de lage royalty’s van deze diensten. Google gaat dus nog lager zitten!

Gisteren berichtte de Volkskrant hier ook over en laat weten dat:

De beroepsorganisatie WIN gaat een klacht indienen bij de Europese Commissie. Onder andere video’s van Adele en Arctic Monkeys worden mogelijk verwijderd.

Google is aan het dreigen met het uitsluiten en afsluiten van artiesten op YouTube als de labels niet meedoen aan deze nieuwe dienst. De klacht van WIN is nog niet ingediend, maar duidelijk is dat men weigert het contract van YouTube te tekenen omdat het om een wurgcontract zou gaan. Muzikant Billy Bragg sprak zich ook uit tegen de deal op de website van The Guardian:

I don’t know why they’ve opened this hornet’s nest right now, apart from corporate hubris. I don’t think they realise what a stupid thing they’ve done.

In Nederland hoor ik hier weinig geluiden over. Daar waar in Engeland die Billy Bragg behoorlijk tekeer gaat (lees ook dit) zit in Nederland òf niemand op te letten òf probeert men weer het braafste jongetje van de klas te zijn. Muziek was toch een vorm van rebellie? Kom op dan muzikanten!

Met haar 1 miljard unieke (!) bezoekers per maand is Google/YouTube machtiger dan de muziekindustrie. Om een vergelijking te geven met Spotify: meer dan 40 miljoen actieve gebruikers, waarvan slechts 10 miljoen betaald. Maar of mensen gaan betalen voor deze nieuwe dienst van Google is nog maar de vraag. Heel sterk de vraag zelfs! Het grote publiek kiest immers massaal voor gratis. Hoewel, gratis? Onze user data wordt voor grof geld verhandeld en het publiek wordt bestookt met debiele advertenties.

Wurgcontracten zijn een bekend gegeven in de muziekindustrie. Vrijwel alle labels maken zich er schuldig aan. Zet iemand naast een grote pot met geld en het is een kwestie van tijd totdat ‘ie eruit begint te graaien. De muziekindustrie is de grootste slangenkuil die er is. Foute label-eigenaren, foute managers. Men richt maar wat graag een BV-tje in Zwitserland op en laat het failliet gaan. Weer wat geld zoek? Wat gek toch allemaal…

Maar goeds, nu gaat het wijsvingertje dus richting Google, want: men is er afhankelijk van geworden. Muzikanten dachten altijd afhankelijk te zijn van labels. En inmiddels denken labels afhankelijk te zijn van YouTube.

Is het een storm in een glas water? Eerst zien dan geloven? Dat laatste zou ik doen. En hoewel de hele wereld het over Spotify heeft als grote belofte, ik denk het niet. Daarom schreef ik onlangs mijn post ‘Who listens to Spotify’ op het blog van mijn bedrijf Melodiefabriek. Grote kans dat Google/YouTube het gaat verkloten. Maar goeds op het moment broeit het dus wel in het nest van de indies. En het lijkt erop dat WIN niet wil winnen want die brief moet eerst nog geschreven worden.

Maar het is mij te stil hier. Muziekmakend Nederland houdt gezamenlijk haar muil. Er is geen verzet. Hebben wij Nederlandse muzikanten het te goed? Of voelen we ons het lulletje dat gedwongen is om naar de pijpen van de almachtige te moeten dansen?

Muziek was ooit een vorm van rebellie. Tja, vroegâh…

(Tom America bedankt voor de tip!)

Live

Ik heb het oude internet nog gekend. Een internet dat traag was. Zelfs een plaatje moest je in postzegelformaat op je site zetten want anders jaagde je iedereen die kwam kijken naar je webpaginaatje op hoge kosten. Met hun 14k4 modems. Toentertijd dachten we nog niet na over video. Zelfs geluid was toekomstmuziek. Maar inmiddels streamen we HD video met gemak op onze smartphones. Wie had ooit gedacht dat het zo snel zou gaan? Internet is even zo snel als radio en televisie. Vrijwel zonder vertraging. Live. Instantly.

Toch zitten wij bloggers nog wel een beetje in het oude tijdperk. Want hoewel Twitter en Facebook hebben aangetoond dat live-conversaties fantastisch kunnen zijn, op onze blogs doen en kunnen we dat nog niet bieden. Wij bloggers publiceren een (lange) lap tekst en hopen dat er reacties op komen. We wachten na het publiceren af totdat we via email een melding krijgen dat er een nieuwe reactie is gekomen op ons blogje. De meeste interactie vindt echter wel direct plaats op Twitter of Facebook maar op het blog blijft het vaak stil. Omdat het comment-systeem sterk verouderd is. Het is niet live, niet direct. Het intypen van een reactie kost de bezoeker heel veel moeite en als bezoeker voel je niet goed aan of anderen ook aan het reageren zijn. Sterker nog: vaak zijn er geen anderen die reageren. Na het publiceren van een comment moet je de pagina zelfs in zijn geheel herladen. En dat geldt voor al je bezoekers die reageren. De vereniging van F5-ers, club Refresh The Page, hoopt dat er nieuwe reacties komen. Tja, Twitter heeft met haar live updates simpelweg gewonnen. Niets refreshen, gewoon direct lezen. Niet zo gek dus dat gisteravond na de WK overwinning op Spanje met 5-1 het op Twitter regende van de interessante tweets vol grappen. Zoiets zie je tijdens het songfestival ook gebeuren. TV kijken zonder Twitter is simpelweg een stuk minder leuk. Vandaar dat inmiddels 50+ ook massaal begonnen is met het omarmen van Twitter.

Terug naar de discussie. Nu zijn er wat systemen zoals Disqus die wat aanvullende functionaliteit bieden wat zeker aardig kan zijn. Zo heeft Disqus een edit-knop om uit een reactie je eigen typfouten te halen. Maar mijns inziens ontbreekt het bij deze services ook aan een belangrijke functionaliteit: de trackback wordt genegeerd. Maar goeds ook van WordPress zou je veel meer ontwikkeling op dit vlak verwachten, zoals bijvoorbeeld die edit-knop. Maar qua innovatie blijft WordPress toch behoorlijk achter. En is men op het conservatieve af qua nieuwe functionaliteit. Dus zijn het vooralsnog tools zoals Twitter of Facebook waar de echte conversaties plaatsvinden.

Hou me ten goeden, bovenstaande geldt niet alleen voor bij voetbalwedstrijden of songfestivals maar echt voor elke vorm van content. Ons menselijk gedrag is namelijk gebaseerd op de conversatie, het praten. En om die conversaties zo goed mogelijk te laten verlopen moet er zo min mogelijk sprake zijn van ruis op de lijn. De techniek moet snel zijn en via een gemeenschappelijke taal verlopen.

Wij bloggers denken nog teveel vanuit de gedachte en kracht van het vrij publiceren. Wat dat betreft denken we als journalisten van een krant alleen is ons medium digitaal in plaats van papier. Je moet niet denken dat door iets te publiceren je klaar bent. Nee, dan begint het pas! De wereld van pak ‘m beet een jaar of 5 geleden zat anders in elkaar dan anno nu. Radicaal anders. Vroeger was het publiceren voorbehouden aan een relatief kleine elite club. Tegenwoordig kan en doet iedereen het. Daarmee is de publicatie slechts een aanzet geworden tot conversatie, tot communicatie. En het maakt onze verbondenheid beter zichtbaar dan ooit tevoren. Vanuit gelijkwaardigheid.

Geanimeerde interviews van Blank on Blank [storytelling]

Blank on Blank is een (audio-) podcast bestaande uit korte stukken van interviews met beroemdheden. Deze interviews worden daarnaast ook in geanimeerde vorm als video aangeboden. Of zoals ze het zelf zeggen:

We help journalists dust off their prized tapes, minidiscs, and digital recordings. Those saved interviews with iconic figures gathered to write articles, books, to make radio, that few people ever got to hear. Until now.

Ik vind dat slim want ik ken de kracht van audio maar al te goed. Maar mensen zijn nu eenmaal visueel ingesteld en dus wordt mij vaak de vraag gesteld: “waarom geen video?” En die vraag stel ik me zelf ook nu ik onlangs de succesvolle Oostende Healing audiodocumentaire heb afgeleverd. Deze documentaire zou met aanvullende beelden op YouTube en Vimeo weer een ander publiek kunnen trekken. Bovendien zou het format video mij de mogelijkheid kunnen bieden om de deels Nederlands gesproken teksten te vertalen in het Engels om zo een nog veel groter publiek aan te trekken.

Blank on Blank tackelt dit probleem op een slimme manier. En vaak voegen ze ook nog het transcript van het interview toe aan de pagina waarop de video getoond wordt plus een SoundCloud player voor de oorspronkelijke audio-versie van het interview. Daarmee slaat Blank on Blank alle vliegen in 1 klap.

Dit wil ik eigenlijk ook gaan doen. Nee beter, volgens mij moet ik dit gaan doen. Daarom een oproep aan alle journalisten die dit soort interessante tapes met interviews hebben liggen: laat van je horen want ik heb serieuze plannen!