Allereerste gebruik van moleculaire elektronica: in een gitaarpedaal!

De Universiteit van Alberta, Canada heeft in samenwerking met het National Institute for Nanotechnology een nieuwe toepassing gevonden om met behulp van nanotechniek (ook wel kwantummechanica genoemd) een geluidssignaal te veranderen. Gitaristen zijn de eersten die van deze nieuwe techniek gebruik kunnen gaan maken want de eerste praktische toepassing ervan is een gitaarpedaal. Hoe COOL is dat!!!

Dankzij de nanotechniek is de vervorming die het prototype van het gitaarpedaal voortbrengt (een elektrisch gitaargeluid kan niet zonder vervorming, het zorgt voor de prettige klank) minder schel van karakter, iets dat middels de transistor-techniek met diodes niet eerder mogelijk was. Het geluid is hierdoor warmer en lijkt meer op het ronde karakter van een buizen-versterking. En het is precies dat buizen-karakter waar gitaristen bij zweren.

De reden waarom wij gitaristen de eer krijgen om met deze techniek te werken is overigens eenvoudig: Adam Bergren, een van de onderzoekers van het National Institute for Nanotechnology speelt zelf gitaar. Een gitaarpedaal leek hem de beste testcase. Nou en of ‘ie gelijk heeft gekregen!

Bekijk onderstaande video met uitleg over hoe het prototype werkt en klinkt. Ik ben om en ik denk met mij elke gitarist.

(met dank aan de Facebook-groep Die andere Gitaarjongens!)

Embedheffing/embedlicentie nu definitief van de baan

buma-logoDe embedheffing/embedlicentie waarmee BUMA/STEMRA 2 jaar geleden kwam aanzetten is nu definitief van de baan. BUMA/STEMRA wilde toen van alle Nederlandse websites die YouTube videos insloten centjes hebben. Daar schoten diverse websites van in de stress, ondermeer Kicking The Habit die vervolgens alleen nog maar naar content ging linken zonder het direct op haar website afspeelbaar te maken.

Dit was overigens de 2e poging van de BUMA want ook in 2009 had men een poging gewaagd. Wat toen faliekant mislukte. Maar nu 2 jaar na poging 2 mislukt het opnieuw want inmiddels heeft het Hof van Justitie van de Europese Unie gesproken:

Volgens het Europese Hof maakt embedden geen inbreuk op het auteursrecht zolang het materiaal niet wordt aangepast of aan een nieuw publiek wordt getoond. De video was echter al op Youtube beschikbaar, waardoor het embedden niet als een ‘nieuwe vorm van communicatie’ wordt gezien.

In februari van dit jaar trok auteursrechtenorganisatie BUMA/STEMRA deze omstreden ‘embedheffing’ in. Ik hoop dat de gedeputeerden allemaal hun geld gaan terugeisen. Ze hebben daar tenslotte recht op.

Update: Charlotte Meindersma schreef de blogpost ‘Embedden mag nu echt!’ met een uitgebreide juridische onderbouwing.

Slight Noise [disquiet0147-slightnoise]

Een track die ik maakte voor Disquiet Junto. De opdracht van deze week: “Record 8 seconds of white noise in your own personal style”. Voor dit korte stukje sounddesign gebruikte ik de Thor synth-module in Propellerhead Reason met een Comb Filter en Formant Filter in serie waarbij ik de frequentie en resonantie parameters van deze effecten automatiseerde. Ook heb ik een Low Pass Filter voor de snelle fade op het einde gebruikt.

Meer over dit 147e Disquiet Junto project — “Record 8 seconds of white noise in your own personal style” — op:

disquiet.com/2014/10/23/disquiet0147-slightnoise/

Meer over Disquiet Junto op:

disquiet.com/junto

Word lid van Disquiet Junto op:

soundcloud.com/groups/disquiet-junto/

Disquiet Junto discussies vinden plaats op:

disquiet.com/forums/

Geluid leren begrijpen: kijken naar de toonhoogte

Sommige geluiden die we horen klinken op een bepaalde toonhoogte terwijl andere geluiden klinken zonder dat we er een toonhoogte in horen. Geluid dat klinkt op een specifieke toonhoogte kunnen we gebruiken voor het spelen van melodieën en akkoorden. Geluiden zonder een duidelijk waarneembare toonhoogte worden vaak gebruikt voor het maken van ritmes en geluidseffecten.

Vraag: hoe kunnen we de toonhoogte opsporen?
Antwoord: door gebruik te maken van een spectrum analyser

Met een spectrum analyser meet je het volume van alle frequenties van een ingangssignaal. Vaak ligt het bereik ervan tussen 20 Hz en 20 kHz, dit is het bereik van het menselijk gehoor.

Geluiden van een specifieke toonhoogte

Hier is een voorbeeld, gemaakt met behulp van een eenvoudige zaagtand-golfvorm als toongenerator (klik op het plaatje voor een vergroting:

Spectrum analyser van Ableton Live

Spectrum analyser van Ableton Live

Ik gebruikte Ableton Live voor het creëren van dit plaatje en zoals je kunt zien heeft het een zeer nuttige ingebouwde instelling: in plaats van frequenties kan het ook de namen van de tonen en de octaven laten zodat je direct kunt aflezen wat de laagste significante piek in het frequentiebereik is: dit toont ons de toonhoogte. De andere tonen die in het hogere bereik zitten zijn boventonen die het geluid kleuren. Als een geluid veel boventonen in het hogere frequentiebereik bevat horen we een helderder geluid. In dit geval, zie bovenstaande screenshot, valt de laagste significante piek op 264 Hz, wat betekent dat we een C3 horen (een C-noot in het derde octaaf).

De meeste spectrum analysers beschikken niet over deze zeer handige functie en laten alleen de frequenties zien. Dit maakt het moeilijk om de toonhoogte van een geluid op te sporen, omdat je dan zelf een rekensom moet maken uitgaande van de standaard toonhoogte van A4 = 440 Hz. En om het nog ingewikkelder te maken: omdat we gebruik maken van een gelijkzwevende stemming is deze berekening veel ingewikkelder dan een kwestie van vermenigvuldigen of delen (zie Wikipedia voor meer informatie over Gelijkzwevende stemming). Een handigheidje daarbij is wellicht de kaart van Piano key frequencies op Wikipedia die uit te printen is (de octaaf-indeling hiervan verschilt 1 octaaf in vergelijking met veel synthesizers) .

Geluid zonder specifieke toonhoogte

Geluiden zonder toonhoogte hebben geen duidelijke piek die we kunnen aanduiden als de dominate veroorzaker van de hoogte van het geluid. Op de spectrum analyser zien we dat deze geluiden wisselende pieken hebben die op een breed spectrum op en neer springen in volume dat chaotisch oogt en waar we geen specifieke piek uit kunnen afleiden. De meest extreme vorm van dit type geluid, witte ruis, is totaal niet gerelateerd aan een toonhoogte. Zelfs wanneer jewitte ruis een paar octaven omhoog of omlaag gaat transponeren hoor je geen verschil. Echter, in sommige geluiden met een nogal wild spectrum kun toch een toonhoogte waarnemen. Bijvoorbeeld een snaredrum, die wanneer we hem hoog stemmen een duidelijke toon gaat produceren (Prince heeft dit vaak als effect ingezet). Met veel percussie-instrumenten is dit het geval. Maar ook het geluid van een auto of motor kan een duidelijk toonhoogte (de laagste significante piek) bevatten. Als we het geluid ervan in een sampler stoppen kunnen we er dus melodieën mee gaan spelen. Of dat mooi klinkt, dat is weer een heel ander verhaal…

Kap nâh jòh!!! Haagse striptekenaar Marnix Rueb overleden!!!

Geestelijk vader van Haagse Harry, Marnix Rueb is overleden aan de longkanker die nog maar een paar weken ervoor bij hem geconstateerd was. Ik ga deze rasechte Hagenees echt missen. Voor mij blijft hij de uitvinder en baas van de BV met de mooiste naam van Nederland: Kap Nâh (ook de titel van de allereerste Haagse Harry). Marnix tekende niet alleen Haagse Harry maar debatteerde heel wat af over de juiste schrijfwijze van het Fonetisch Haags.

Samen met zijn literaire broer Robert-Jan en Sjaak Bral bracht hij het Groot Haags Dictee. Een schrijfwijze die notarieel getoetst kon worden middels het Groen-Geile Boekie van de hren. Deze Haagse bijbel mag aan geen enkele boekenkast ontbreken. Sterker nog: zet hem binnen handbereik en lees er hargtop ùit voâhr!

Den Haag is het einde. Zelfs als je de beste humor van Nederland in je pen hebt zitten.

(omslagfoto: Roel Wijnants)

Hoeveel man heeft een DJ nodig om op play te drukken?

DJ Afrojack vindt het niet leuk wat Gijsbert Kamer over hem schrijft in de Volkskrant:

Wat Afrojack tegenwoordig doet, is als een soort Radio 538-dj hits rondpompen. Nummers die allemaal eenzelfde opbouw kennen: een slap vocaaltje, aanzwellende drumroffels en hup, daar komt de drop en dreunt de harde beat als een mitrailleur door de zaal. Dan is het even springen – maar nooit langer dan een minuut. En dan begint alles weer opnieuw.

P.S. Ik moet dan weer aan die oude foto van Justice denken, met niet-ingeplugde MPD24 USB-controller maar wel met alle hands aan de(c)k:

justice

Geen enkele artiest haalt platinum in 2014

Dat het kantelpunt eraan zat te komen kon iedereen voorspellen. Dit jaar is het zover, hoewel het jaar nog niet om is valt de uitslag prima te voorspellen volgens Forbes: 2014 wordt het jaar dat geen enkele artiest meer in staat bleek om 1 miljoen albums te verkopen. De award die de RIAA (Amerikaanse variant van BUMA) jaarlijks uit de kast trekt zal dit jaar dan ook niet uitgereikt worden. De gouden tijden zijn voorbij.

Beyonce zelf getitelde album haalde het niet. Lorde – Pure Heroine haalde het niet. En de soundtrack van de Disney animatiefilm Frozen haalde het niet. Ze blijven allemaal onder de 800.000 steken. De singles doen het wel nog goed, zie ondermeer het succes van Happy van Pharrell.

Het gaat hier dus om album verkopen. Iets dat de komende jaren nog verder zal afglijden naar beneden. Zeg maar gerust: het album is dood. Als artiest kun je maar beter singles maken dan albums. Op de streaming diensten zoals YouTube, SoundCloud en Spotify heeft het album ook allang afgedaan. Liefhebbers verzamelen songs in een playlist en geven geen donder om een heel album.

De grote labels getuigen van arrogantie en complete onwetendheid. De muziekindustrie had in plaats van Napster te bestrijden toendertijd in het jaar 2000 een deal met Napster moeten maken. Maar de muziekindustrie wilde toen niet luisteren. En volgens mij nog steeds niet.

Bronnen:

(via Lykle op Twitter)

Update:

Inmiddels zijn de definitieve cijfers van Nielsen bekend (pdf).

Mijn muziek gebruikt in Momentum tentoonstelling in San Jose Museum of Art

foto van Marc Weidenbaum

foto van Marc Weidenbaum

Van oktober 2014 tot februari 2015 is in het San Jose Museum of Art (Californië, Amerika) de Momentum tentoonstelling te zien. Mijn muziek is een van de muzikale scores die de stille video van kunstenaar Josh Azzarella begeleidt in de installatie “Sonic Frame”. Het werk Momentum omvat drie kleine schermen en een groter scherm waarop mijn muziek en die van anderen te beluisteren is via hoofdtelefoons.

Hierbij mijn score die wordt gebruikt in de installatie:

Update 1: Voor de volledige achtergrondinformatie, inclusief een grote collectie foto’s, zie ‘How Sound Frames Vision’ op het disquiet-blog.

Update 2: In het artikel ‘Sound as Commentary – Marc Weidenbaum and the Sonic Frame’ wordt mijn naam genoemd.

Interview over de Roland TR-808 bij Mijke en Co Live! (Radio 6) [audio]

Ik werd door Mijke geïnterviewd (16 okt 2014, zie deze link) naar aanleiding van de documentaire die over de Roland TR-808 drumcomputer gemaakt wordt (zie deze link). Mijn documentaire over Marvin Gaye (zie deze link), waarin de TR-808 een grote rol speelt, was de aanleiding voor dit interview.

(foto onder CC BY-NC-ND: Jochen Wolters)

P.S. Robert van Riel stuurde mij een mailtje:

Ha Marco,

Ik luisterde naar je, met je item over de TR808. Daarna moest ik naar de apotheek. Voilà.

808

Groeten,
Robert