Mijn muziek voor time-lapse film ‘Portrait Of Lotte 0 to 16 years’

Ik heb bijzonder muzikaal nieuws! Ik componeerde muziek voor een YouTube video die na de start direct enorm veel bezoekers trok (in nog geen anderhalve dag meer dan 400.000).

De coming of age time-lapse film ‘Portrait Of Lotte 0 to 14 years’ heb je misschien weleens op YouTube gezien. Of misschien heb je erover gehoord via het NOS Journaal of De Wereld Draait Door. In de film zie je in 4 minuten hoe de dochter van de Utrechtse filmmaker Frans Hofmeester van 0 tot 14 jaar opgroeit. De film staat op de 2e plaats in de top 5 van best bekeken time-lapse films aller tijden op YouTube en heeft inmiddels meer dan 35 miljoen kijkers getrokken.

Vandaag is Lotte 16 jaar geworden en om dat te vieren maakte Frans voor zijn dochter een nieuwe time-lapse: ‘Portrait Of Lotte 0 to 16 years’. Frans vroeg mij hiervoor een uniek stuk muziek te componeren. Waarvan akte.

Met trots presenteer ik hem hier op mijn blog:

Lees verder

Mijn verslag van de KIM-lezing 2015 met Tom Rosenstiel

Voor De Nieuwe Reporter deed ik gisteren verslag van de KIM-lezing 2015. Tom Rosenstiel, Amerikaans journalist, schrijver en directeur van het American Press Institute, was te gast. Hij liet zijn licht schijnen over de toekomst van de journalistiek.

In alle hectiek moet ik dan mijn werk doen. Goed luisteren en je in het zweet typen met een laptop op schoot. Het scheelt als de spreker goeie dingen zegt en dat was gisteren gelukkig het geval. De journalistiek zit in een diepe crisis maar Rosenstiel komt met kant-en-klare oplossingen. Geen vaag gedoe maar een visie op een toekomst die allang begonnen had kunnen zijn.

Verplicht leesvoer dus, al zeg ik het zelf: ‘De kant-en-klare oplossingen voor de journalistiek van Tom Rosenstiel’ (DNR)

De Noordzee uit een synthesizer, geknisper of een stukkie vinyl

Ruis is interessant. Vroeger hield ik er niet van omdat je er altijd last van had. Kwam door die taperecorders. Maar eenmaal over op digitaal begon ik dat warme bijgeluid toch wel te missen. En ik ben niet de enige. Ruis is weer hip en je ziet het aan de ruisgeneratoren in software die steeds vaker op de markt verschijnen. Vaak in de vorm van een plugins.

Ben ik even blij dat ik Propellerhead Reason software gebruik en dat ik van het zelf doen ben. In Reason zit namelijk de kickass Thor synth die ondermeer een ruis-oscillator heeft voor het genereren van alle mogelijke typen ruis, zoals de witte Noordzee, een Tikkende Plaat, Gameboy gepruttel, straaljagerruis, geknipsper, snorkelen onderwater, gesis en ga zo maar door.

Of wacht, ik laat het je wel even zien:

Dit is toch prettig kleien met geluid voor volwassenen, ja toch?

Meer hierover op mijn Melodiefabriek blog →

P.S. Het is ook deze synth, Thor, die mijn naam kan uitspreken:

Met een gitaar gaat zoiets je dus never nooit niet lukken…

Amy (documentaire, 2015)

We delen ons halve privé-leven online. Soms onder naïef geroep dat we “niets te verbergen hebben.” Toch blijven er genoeg zaken over die we echt niet op straat gooien, in de krant of op het bord van Rutte willen hebben.

Voor een popster geldt die privacy niet, daar hebben De Media wel voor gezorgd. Hij of zij moet ervoor knokken om überhaupt nog iets van een privé-leven te kunnen leiden. Een wedstrijd die als verloren moet worden beschouwd zodra de popster overlijdt. In éen klap komt het complete privé-leven van de dode popster volledig op straat te liggen. Nieuwsgierigheid levert immers veel geld op.

Ik was gisteren getuige van zo’n openbaarmaking. In het Filmhuis van Den Haag zag ik de documentaire Amy over het leven van Amy Winehouse. Na afloop kwamen de vragen. Waarom willen wij zo diep in de huid kruipen van die supersterren? Waarom moeten wij dit allemaal willen zien? En met die wij bedoel ik natuurlijk vooral: ikzelf.

Ik zag beelden van Amy die grauw voor zich uitkijkend op een vieze bank in haar appartement zit, compleet van de wereld door een combinatie van drank en heroïne. Gefilmd door haar toekomstige echtgenoot Blake Fielder-Civil. Een griezel.

Ik herinner me liever de beelden van een paar jaar daarvoor. Toen Amy nog stellig overtuigd was dat ze nooit een grote ster zou worden. Omdat ze complexe jazzliedjes schrijft. Zie hoe haar dunne vingers om de hals van haar gitaar complexe akkoordreeksen spelen. Een septiem/mol 5, of een mineur 13, het lijkt allemaal gesneden koek voor Amy. Ze is van de jazz en haat hedendaagse muziek. Met een goed gevoel voor melodie en een dijk van een stem die niet past bij haar fragiele postuur.

Maar ze werd wel succesvol, commercieel en artistiek gezien.

In haar teksten durft ze diep te graven. Haar problematische relatie met de 7 jaar oudere vriend die het naar haar idee ontbreekt aan mannelijkheid verwoordt ze in haar hit Stronger Than Me. De persoon in kwestie krijgt het label “you’re my ladyboy” opgeplakt. Te soft voor Amy. “You should be stronger than me”, zo zingt ze.

Amy heeft tegengas nodig maar krijgt het niet. Moeders is te slap net als pa. Pa Winehouse verzwijgt jarenlang zijn buitenechtelijke relatie en laat uiteindelijk het gezin in de steek. De scheiding vormde voor Amy de aanleiding om haar eigen gang te gaan. Aan tegengas ontbrak het volledig en dus ontspoorde ze al snel. Zelfs toen, vele jaren later, Amy rijp was voor een verplicht bezoek aan de rehab. Ook dit voorval resulteerde in een lied. Eentje waarin ze helder uitlegt hoe het zit. Ze lacht ze allemaal uit, allemaal te slap, inclusief papa:

They tried to make me go to rehab

I said, “no, no, no”

(…)

And if my daddy thinks I’m fine
He’s tried to make me go to rehab
I won’t go, go, go

Het moge duidelijk zijn: pa Winehouse komt er in de documentaire niet goed vanaf. Als de man aan het woord is spreekt hij over Amy in de zin van Zakelijk en nooit en te nimmer als zijnde Zijn Dochter.

De documentaire Amy zit onwaarschijnlijk knap in elkaar. Vrijwel nergens zien we op camera een talking head spreken. Het verhaal wordt voornamelijk verteld aan de hand van privé-beelden en voice-overs van collega-muzikanten, vriendinnen, bodyguards etc. Het gekmakende geluid van de camera’s van de paparazzi die steevast op de loer liggen wordt aangezet met slim sounddesign. De sluiters van de camera’s horen we terwijl de beelden in slow motion voortgezet worden. In het echt kan het niet, maar op beeld werkt het uitstekend. De documentaire zit vol met dit soort subtiele vondsten. Het is al met al een tot in de puntjes verzorgde documentaire.

Schrijnend is hoeveel geld er aan Amy verdiend wordt. Door die gevoelloze idioot van een Blake Fielder-Civil, haar echtgenoot, bijvoorbeeld. De privé-beelden zal hij voor grof geld verkocht hebben aan de documentairemaker. En tijdens de film zijn we getuige van hoezeer die foute pa van Amy gewoon elke Engelse pond uit zijn bloedeigen dochter probeert te persen. Hij overvalt dochterlief zelfs tijdens een vakantie en neemt een camerateam mee dat hem filmt. Alles voor het geld. Privacy, geen.

De documentaire is zowel fascinerend als beschamend. Het laat je dingen zien die je niet zou moeten zien. Omdat ze simpelweg te privé zijn. Arme Amy toch. Als ze terug kon gaan naar de tijd voordat ze beroemd werd, zou ze het zo doen, zo zegt ze ergens in de film. Maar De Media hadden het allang voor haar beslist. Omdat ze geld oplevert.

Edward Snowden toonde aan dat onze eigen overheid ons op grote schaal afluistert en al onze teksten, foto’s en video’s logt. We spreken er schande van want we hebben toch recht op privacy? Maar we vergeten de supersterren. Ook zij hebben recht op privacy. En ook na hun dood. Ook al zijn jij en ik nog zo nieuwsgierig. En ook al kun je er nog zoveel geld aan verdienen.

Filmcomponist Kai Hugo aka Palmbomen wint Gouden Kalf maar vervloekt de film

De artiest Kai Hugo aka Palmbomen publiceerde gisteren op Facebook een notitie waarin hij uitlegt waarom hij niet blij is met het winnen van een Gouden Kalf voor de muziek van de film Prins van Sam de Jong. Artistiek kan Kai zich helemaal niet vinden in het eindresultaat.

Palmbomen is van origine Nederlander maar werkt momenteel in Los Angeles. Zijn sound is gebaseerd op het geluid van oude synthesizers, vaak vervormd en voorzien van analoge bandrecorder-ruis, lo-fi.

So I just won this award called the ‘Gouden Kalf’ for some music I made for a movie. I was unable to be there because I had a show last night in Chicago, and sent a friend and my sister to pick it up. I wish I could have read the speech myself but I’m not gonna cancel shows for something I don’t really like, and also I don’t want to lie about my feelings.

While making the music for this film the music had been altered so much in a way I don’t agree with. I asked to not use my name in promoting the film because I didn’t want people to go to the movie because of my music. But winning this award now forces me to say something.
The music has been changed because the opinion of the producer and some ‘legends’ weighed heavier than mine. Most of the work I did on this movie was ‘fighting’ to get my music right and not altered in editing etc.

I feel like the music is dumbed down because people apparently think that the Dutch audience can not handle anything different. This results in that the movie is nothing more than a weak copy of hyped American films, but then with a ‘Dutch touch’. Like most what I see in Dutch subsidized films.

I also want to make the statement that I think that these government subsidies do more wrong than good. This is evident in the quality of the Dutch films. It makes people lazy and mold their work to whatever is good to get these subsidies. And this has nothing to do with art. In my opinion this Award show for the ‘Gouden Kalf’ has nothing to do with art.

I hate that I have to do it like this, because on paper it sounds so nice to get money to do your projects. But through only bad experiences I learned to be very cautious of subsidized projects.
I like that people respect my work but next time please let me just do what I want.

Peace and kisses,

Kai

(omslagfoto: Albert Dedden en Paul Keizer / CC BY)