Gefeliciteerd met de stichting die we nooit gewild hebben

Ik kreeg gisteren via LinkedIn felicitaties voor het feit dat ik al 7 jaar voorzitter ben van Stichting Offline070. Nou…. daar ben ik he-le-maal niet blij mee. Laat staan trots op! Het is een stichting die ik namelijk he-le-maal nooit gewild heb!

Toen ik 7 jaar geleden in Den Haag, in Theater aan het Spui het Blog-Art festival met Karin organiseerde en we daarvoor subsidie ontvingen, werden we door de gemeente verplicht een stichting (Offline070) op te richten. Heel vreemd want zowel Karin als ik hebben een eenmanszaak. En ook vreemd omdat diezelfde overheid altijd roept dat creatievelingen vooral als ondernemers moeten handelen. Nou ja, dat deden we dus al! Maar diezelfde overheid verplichtte ons dus maar mooi zo’n softe er-gaat-geen-flikker-geld-in-om stichting te beginnen! Begrijp jij het nog? Wij ook niet!

Notarisje blij en wij 647,50 euro armer. Een stichting die we slechts 1 maal gebruikt hebben. Inderdaad ja, cultuur is een dure “hobby”.

Financieel zijn we goed bezig geweest, al zeg ik het zelf. Hoewel de meeste organisatoren eindigen met torenhoge schulden en het mega laat uitbetalen van de artiesten hebben wij dat allemaal super netjes afgehandeld. Dat creativiteit en financiën niet samengaan is gewoon gelul van een dronken aardbei.

Gedoe met belastingen…

Voor de stichting hadden we een zakelijk rekeningnummer nodig. Daarvoor betaalden we per kwartaal 35 euri alleen omdat pokkeding in stand te houden. Leuk toch zo’n bank?… NOT! Totdat we erachter kwamen dat een stichting ook zonder rekening kan, en zeker de onze waar geen duppie meer in omging. Kortom: opheffen die handel!

En ook kregen we gedonder met de Belastingdienst. 2 maal. De laatste keer was vanwege het feit dat ik 1 maal (vorig jaar in 2015) vergeten was de omzetaangifte voor de stichting te doen. Elke 3 maanden vulde ik op het online formulier netjes in dat ik niets had aan te geven. Nihil. En ook al doe je dat sinds 2010 op die manier, als je het één keer vergeet dan krijg je een aanslag van duizenden euro’s! Waar ze zo’n berekening vandaan halen, dat weet niemand en komt ook nooit iemand te weten, maar het gebeurt wel. Goeie lessen anti-stress zijn dat geweest, dat wel. Maar wat een gedoe en dat allemaal vanwege die domme stichting die wij never ever ooit gewild hebben!

Niet 1 maar 2 wethouders

Een festival hebben we nooit meer georganiseerd. Ook al bleek achteraf Blog-Art een groot succes te zijn, Gemeente Den Haag had naar ons toe altijd een wantrouwende houding aangenomen. Maar als je met je kop in alle kranten staat en het NOS Journaal op je eigen festival komt filmen dan weten de 2 wethouders toch maar mooi niet hoe snel ze bij je festival aanwezig moeten zijn. Ik hoor het de directeur van Theater aan het Spui nog zeggen: “nee er komen NOOIT 2 wethouders spreken”. Dus wel! Dezelfde directeur stuurde ons een email nadat we hem hadden laten weten dat VPRO De Avonden een interview met ons wilde:

hoe doen jullie dat…… te gek.

zitten jullie in de wereld draait door?

7 jaar later hebben we die lege Stichting Offline070 nog steeds. Het organiseren van een festival, dat kun je ons wel toevertrouwen. Maar er een enorme buzz omheen generen is eigenlijk nog wel het leukste. En het is iets dat ik, we, uhm soms wel missen…

Maar ons ermee feliciteren? Laat lekker zitten joh!

NIMBY16: topsfeertje met zweetruggen en Duitse vrijgezellen

Voor ons jaarlijkse wijkfestival Not In My Backyard doe ik de webredactie en het contentmanagement. Daar hoort het schrijven van een impressieblog natuurlijk ook bij. Gisteren publiceerde ik deze op ons NIMBY-blog. Maar ook op mijn marcoraaphorst.nl mag ‘ie niet ontbreken natuurlijk.

Gisteren (noot: zaterdag 27 augustus 2016) was het gelijk al gezellig druk op NIMBY. En volop zon hè? Jawel! En in een mum van tijd waren alle taarten uitverkocht bij de Barista. De Red Velvet ging er gelijk aan (pech voor ondergetekende en zijn aanhang!) en de overheerlijke cheesecake moest er ook snel aan geloven. Kortom: volgend jaar meer taarten bakken!

IMG_2224-w990

Nog maar een paar uur ervoor had buurman Henk die prachtige Barista-set in elkander lopen te boren. Zie hieronder hoe hij kan boren zonder te kijken:

IMG_2219-w990

Het spaarvarken van NIMBY was ook weer van stal gehaald. Ondergetekende was de 1e die het varken mocht spekken.

Beatnik DJ was in geen velden of wegen te bekennen. Ene Aad vd Wuppert bleek zijn plaats te hebben ingenomen.

Ed Struijlaart

Vervolgens was het tijd voor de 1e act, Ed Struijlaart. Hij stond als eerste geprogrammeerd omdat hij later op de avond nog een optreden had. Da’s altijd een beetje sneu want het publiek staat dan vaak net effe wat te ver met koudwatervrees in de benen de boel van een afstandje te bekijken. Maar Ed taalde er niet naar en deed gewoon professioneel zijn “werk”. Klasse!

IMG_2241-w990

Nynde & Sam

Vervolgens namen Nynde & Sam bezit van het podium met hun fraaie samenzang en smaakvol gitaarwerk. Ze slaagden erin het publiek naar het podium te trekken. Zelfs ook aan de zijkant van het podium werden de stoelen bezet genomen door aandachtig luisterende NIMBY-gangers.

IMG_2226-w990

Fexet

Daarna werd het tijd voor wat meer gepeperde muziek. De Haagse formatie met ballen, Fexet, trad aan. Conservatiorium geschoold en retestrak. Een theedoek over de snare bood uitkomst om de geluiddruk wat in te dammen.

IMG_2228-w990

IMG_2234-w990

Woordkunstenaar Dichter

Vervolgens was het de beurt aan Woordkunstenaar Dichter. Aangezien ondergetekende wat huishoudelijke NIMBY zaken moest regelen kon hij het optreden niet voor de volle 100% bijwonen. Maar wat hij hoorde was erg goed. Een man met een boodschap op een bedje van piano en bas. Geen woord tussen te krijgen! Verrassend!

IMG_2235-w990

Wie dicht bij het podium stond moet de grote groep Duitse vrouwelijke vrijgezellen niet ontgaan zijn. Luciano vroeg ze zelfs op het podium plaats te nemen. Urenlang hebben ze zich op NIMBY vermaakt niet alleen door het continu maken van selfies maar ook door anderen steevast aan te spreken om een groepsfoto van hun te maken.

Je vraagt je misschien af: Duitse vrijgezellen op NIMBY hoe ken dat nou? Welnu, die dames waren in Den Haag en vroegen zich af “wo ist einer Party?”. Via Google kregen de dames onze website voorgeschoteld. Ze hadden het zo naar hun zin dat ik me sterk maak dat NIMBY de mooiste dag uit hun leven was. En dan moet je nog gaan trouwen…

Mik Adrian

De slotact Mik Adrian ging erin als gesneden koek met boter. Popliedjes die waren voorzien van snuggere arrangementen, lekkere backvocals en een vette groove. Er werd driftig op gedanst met de handjes in de lucht. Volgens Mik was NIMBY het leukste buurtfestival waar ze ooit speelden. Quoten we ‘m op.

IMG_2236-w990

Mijn partner was ook gesloopt na een dagje NIMBY. Net als ondergetekende.

Kortom: NIMBY16 was een feit. En wie er niet was heeft spijt.

Wanneer is het verhaal afgerond?

De tijd tikt door. Maar wie een verhaal maakt bevriest als het ware de tijd. Die zet het begin en het einde op slot. Zoals Orson Welles ooit zei:

“If you want a happy ending, that depends, of course, on where you stop your story.”

Dilemma

Het is een dilemma waar je mee te maken krijgt bij storytelling. Met name als het over nog levende personen gaat. Het verhaal houdt toch pas op als de persoon overleden is? Inderdaad ja, dat is meestal het moment dat de verhalen op gang komen. Maar het is niet één verhaal maar verhalen, in meervoud dus, die dan op gang komen. En met het verstrijken van tijd komen er soms steeds meer verhalen bij. Als het goed is.

Zo was ik in april dit jaar bij een symposium onder de noemer ‘Omzien in rock’. Het was een dag die in het teken stond van de popbiografie. Een woord dat je ruim moet zien, ook documentaires mogen we dat stempel toebedelen. Kortom, lees: in beeld, geluid en tekst. Een van de artiesten die die dag diverse malen genoemd werd, was Herman Brood. Hoewel zijn vriend Bart Chabot via boeken zoals Broodje Gezond en dergelijke op een mooie manier Herman had vereeuwigd, de aanwezigen waren het er over eens dat het slechts één kant van Herman belichtte: die van de knuffeljunk. Die andere verhalen moeten simpelweg nog geschreven worden. En doen we dat niet dan zal de legendarische status van Herman langzaam aan wegebben. Of we documenteren de mens en zijn leven, of we doen het niet.

Vele verhalen

Een mensenleven is vaak zo complex en divers, het is vrijwel onmogelijk om dat slechts in één verhaal te beschrijven. Daarom zul je voor het documenteren van de levens van artiesten vele verhalen nodig hebben. En daarbij kun je maar beter alle typen media inzetten.

Ik merkte het toen ik de audiodocumentaire over Marvin Gaye, Oostende Healing, maakte. Mijn verhaal doet geen poging alles te beschrijven dat Marvin in België heeft meegemaakt. Diverse interviews heb ik simpelweg niet gebruikt omdat de verhalen afbreuk deden aan het verhaal dat ik wilde vertellen. Een verhaal dat na een lange speurtocht en diep peinzen tot stand kwam: hoe heeft Marvin Gaye zijn populairste hit ooit, Sexual Healing, in Oostende kunnen maken en waarom koos hij voor een elektronische sound? Privé-omstandigheden van Marvin waren daarbij van belang maar ik liet ze niet de boventoon voeren. Ik liet het gepsychologiseer achterwege en zoomde in op een Marvin die muziek maakte met de middelen die voorradig waren.

Toen Marvin Gaye van 1981 tot 1982 in Oostende woonde, toonde geen enkele documentairemaker interesse om er verhaal over te maken. Nog altijd kan ik dat niet begrijpen, men zat simpelweg niet op te letten! De enige documentaire die toen gemaakt is, is een documentaire die we nu een branded doc zouden noemen. Een documentaire die bedoeld is om de hele wereld te laten zien: kijk eens hoe goed het weer met Marvin gaat hier in België.

Van Gogh

Of neem Vincent van Gogh. De man was bij leven een worstelend kunstenaar. EN behoorlijk onbekend. Het had zomaar kunnen zijn of Vincent was na zijn dood vergeten. Zijn unieke schilderkunst in combinatie met zijn geestelijke gesteldheid hebben echter bijgedragen aan zijn legendarische status. Om kort te gaan: in het leven van Van Gogh zat niet één verhaal maar vele verhalen. Het verhaal van de worstelende kunstenaar die opzoek gaat naar zijn artistieke ziel. Die van de kunstenaar die het zoekt in Parijs (lees: kunst en Parijs doen het altijd goed qua verhaal). Die een stuk van zijn oor afsnijdt (nou dat is nogal een verhaal of niet?). En zichzelf op een open veld op 37-jarige leeftijd in de borst schiet in een hopeloze poging zelfmoord te plegen. Aan Van Gogh kleven verhalen die nog altijd blijven komen. Als er weer een kunstwerk voor velen miljoenen verkocht wordt. Als blijkt dat de schilderijen verkleurd zijn en we met hedendaagse technieken de oorspronkelijke kleuren weer aan het publiek kunnen tonen. Als er een onbekend werk opduikt. Als er weer een nieuwe theorie opgevoerd wordt rondom zijn zelfmoord of het afsnijden van dat stuk oor. Bizarre zaken die het clichébeeld van de gekke kunstenaar steeds lijken te willen bevestigen.

Een verhaal is een stuk bevroren werkelijkheid. Hét verhaal bestaat niet. Een verhaal wel. Als slechts één stuk van een taart. Om het behapbaar te maken. Met een kop en een staart.

(omslagfoto: Tom America)

Brian Eno: opgenomen muziek ligt dichterbij schilderkunst dan bij muziek

Er schoot me iets te binnen toen ik gisteren een lezing bekeek van Brian Eno uit 2011, over precies hetzelfde onderwerp had ik zelf nog niet zo lang geleden geblogd: ‘Het verband tussen beeldkunst en muziek.’ Wat Eno te vertellen had daar was ik het helemaal mee eens. Eno is een vrije denker en een van de grootste muzikale vernieuwers van de afgelopen 30 jaar. Wat hij bijvoorbeeld voor ambient muziek en generatieve muziek heeft betekend is van het allergrootste belang. Met name ambient heeft filmmuziek de afgelopen jaren gigantisch veranderd. Het is een benaderingswijze die ook mijn volledige aandacht heeft.

Eno muses in his diary, adding, at another point, that in the future some child will gasp at an adult and ask if it was really true that people once listened to the same piece of music “over and over again.”

The City Review – Eno

In de lezing komt de memorabele uitspraak ‘opgenomen muziek ligt dichter bij schilderkunst dan bij muziek’ voorbij.

Wel is het opvallend dat Eno als producer werkt met bands die nog altijd een duidelijke link met pak ‘m beet Elvis vertonen, zoals U2 en Coldplay. Het zijn bands die helemaal geen gebruik maken van het gedachtegoed van Eno maar traditionele liedjes schrijven met coupletjes en het feest der herkenning dat het refrein heet. Ik vermoed dat Eno én houdt van vernieuwing én houdt van de traditie. Ook in dat herken ik mijzelf volledig. Hoewel innovatie vooruit gaat, oude muzikale regels moeten we zeker niet het raam uit gooien want het is simpelweg erfgoed en traditie. Delen van die traditie komen altijd weer terug, soms zelfs eeuwen later.

Anyway, ik geeft Eno het woord:

Toots Thielemans overleden

Toots Thielemans kon de melancholie van het bestaan treffen in een paar noten. Luister maar naar de soundtrack van Turks Fruit. Ik werd er meteen door geraakt. Niet alleen vanwege Toots maar ook vanwege de fantastische composities van Rogier van Otterloo. De melodieën en harmonieën die Rogier schreef zijn nog altijd ongeëvenaard. Ze staan voor mij op gelijke hoogte als die van Ennio Morricone. Beide componisten hebben overigens met elkaar gemeen dat ze niet vies zijn van cheezy arrangementen. En vollop violen.

Toots omarmde de Braziliaanse muziek volledig. De Bossa Nova die gelijktijdig met de opkomst van de Rock ‘n’ Roll in Zuid-America voor een aardverschuiving zorgde. Een stijl die in tegenstelling tot Rock ‘n’ Roll helemaal niets met stoer doen van doen had maar elegant was en de rijkdom van de jazz had overgenomen.

Toots was voor mij een voorbeeld op de gitaar. Een geweldige gitarist. En zijn karakteristieke gefloten melodieën pik je er ook zo uit.  De mosterd die ik in mijn eigen korte leader voor een serie over Haagse musea en kunst stopte, kwam van hem.

Maar had ik Toots 100% willen imiteren dan had ik naast mijn gefloten melodie er ook unisono gitaar bij moeten spelen. Misschien dat ik dat eens, als eerbetoon, ga doen.

Toots heeft een staat van dienst waar je U tegen zegt. Geboren in Brussel maar emigreerde in 1952 al naar de USA waar hij met het genie Charlie Parker ging spelen. En vele anderen, de groten der aarde op het gebied van jazz. Mensen zoals Benny Goodman, Quincy Jones, Bill Evans, Jaco Pastorius et cetera.

Toots bespeelde de chromatische mondharmonica. Een complex instrument waarmee ondermeer ook Stevie Wonder bekend is geworden. De twee waren bevriend en aan elkaar gewaagd. Producer Quincy Jones had ooit het plan om de twee samen een album te laten maken. Maar helaas is het daar nooit van gekomen.

Toots werkte wel zelf al eerder samen met Quincy Jones. Zo was hij te horen op het te gekke album The Dude van Quincy uit 1981. Met daarop de compositie Velas van de Braziliaan Ivan Lins waarop Toots mondharmonica speelt.

Teveel om op te noemen…

Vanmorgen is Toots in zijn slaap op 94-jarige leeftijd overleden. Zijn muziek zal voor altijd bij ons blijven.

(omslagfoto: Guywets / publiek domein)

De redding van Apple: Think Different

In de video hierboven het wonderlijke verhaal van Steve Jobs die in 1997 terugkeerde naar Apple om de boel te redden. De oplossing? Een geweldige reclamecampagne.

Het voorbeeld van Apple: Nike

In de video legt Steve uit dat er volgens hem slechts een paar merken zijn die er toe doen in deze wereld. Apple doet er op dat moment helemaal niet toe maar Steve wil het tij zien te keren. In zijn speech haalt ‘ie het door hem bewonderde merk Nike aan. Wat is de kracht van de Nike reclames? Ze eren grote atleten. En precies die methode wordt ook toegepast in de nieuwe slogan van Apple: Think Different. Verzonnen door het reclamebureau TBWA\CHIAT\DAY.

Klanten die geen echte klanten zijn

In de Think Differently commercial laat Apple legendarische figuren zien waarbij Apple de suggestie wekt dat het allemaal Apple gebruikers zijn. Een eerbetoon aan de andersdenkenden, de creatievelingen, the crazy ones. Veel van die mensen waren toen allang dood. Wat Apple hier doet is dus uiterst suggestief. Het rekent legendarische figuren tot haar klantenkring ook al zijn ze het niet. Dit zijn geen Apple gebruikers, ze zouden het misschien kunnen zijn.

(omslag image onder CC BY-NC-SA: Think Different 3 by subuddha)

P.S. Erik van Heeswijk deelde gisteren bovenstaande video via zijn timeline op Facebook. Dit bracht me op het idee er zelf iets over te bloggen.

Online, mijn 2e natuur

Ooit tikte ik mijn eigen bloggeschiedenis uit. Het loopt parallel aan mijn liefde voor een wereld die met de uitvinding van de hyperlink in 1 klap met elkaar verbonden werd als 1 geheel. De uitvinding van het Wereld Wijde Web zorgde voor een geglobaliseerde anarchie waarbij een ieder evenveel macht kreeg. De oerknal! Tering! We kozen een domeintje en begonnen gewoon! Als een soort digitale punk. Het lijkt simpel maar het tikken van een zinvol blogje is helemaal niet zo eenvoudig, zo bleek. De meeste bloggers hebben het inmiddels opgegeven. Zij retweeten en facebooken de content van bloggers. Iemand moet het doen :)

Sinds 2000 blog ik. En rete trots dat ik daar op ben! Het is nog altijd die liefde die ik er in 2000 in zag: fokking hell, iedereen kan publiceren! Die DIY mentaliteit gewoon op je eigen domeintje (fuck jou Zuckerberg met je Facebook!) is gewoonweg fantastisch. Nog altijd. Losgeslagen vrij.

Maar ik ken ze natuurlijk ook, zij die dat gevoel missen. Medewerkers van organisaties voor wie internet een kwestie van moeten is, waar het werk vaak onder gezucht en gesteun uitgevoerd wordt. Organisaties waar de vlag uitgaat als het nieuws in de krant staat maar waar de effecten online nauwelijks worden meegenomen. Het zit niet in hun natuur. Ze voelen het intuïtief totaal niet aan. Laat staan dat ze er opgewonden van raken. Ze zien het internet als een onechte virtuele wereld.

Voor mij is het internet hét belangrijkste medium. Beter dan radio, beter dan tv, beter dan een krant, beter dan een magazine.

Ik deed het allemaal gewoon erbij, grotendeels onbewust omdat ik muziek en sounddesign als mijn hoofdtaak beschouw. Dat het internet, het bloggen, mijn webshop, de discussiefora, daarbij van enorm belang zijn, dat moge duidelijk zijn, maar het is ondersteunend voor mijn hoofdtaken. Het heeft me dan ook diverse malen verrast wanneer ik werd ingehuurd door organisaties vanwege die expertise. Het was immers niet mijn core business. En het waren niet de minsten die mij vroegen. Zo heb ik jarenlang voor de VPRO grote blogs opgezet en doorontwikkeld (weblogs.vpro.nl, pooljaar.nl, radio6.nl, weblogs,hollanddoc.nl). En ook ben ik door de overheid diverse malen ingehuurd voor grote projecten rondom communities, storytelling en heb ik een jaar lang bij De Verkeersonderneming in Rotterdam het community managent verzorgd.

Ik doe er niet langer moeilijk over. Het is een kunde, een expertise die heeft kunnen ontstaan vanuit pure interesse. En mijn liefde voor het medium spreekt boekdelen.

Indianen

Vandaag op Facebook gezet:
Ik ben altijd een liefhebber geweest van de wijze indianen. Dit in tegenstelling tot cowboys. De indiaan kijkt en ruikt om zich heen en leert zo zijn omgeving te begrijpen. De cowboy daarentegen is lomp en pakt wat ‘ie te pakken kan krijgen. En dan is het nog niet genoeg. De indiaan is verlicht omdat hij zich totaal bewust is van zijn omgeving. De cowboy is de lompe idioot in de woestijn die nooit zal vinden wat ‘ie zoekt. Omdat hij zich nooit heeft afgevraagd wat ‘ie zoekt. En daarom is het nooit genoeg.