1e internetverbinding in Nederland vond niet in Amsterdam maar in Den Haag plaats!

Vanavond keek ik naar de live-stream van fastmovingtargets.nl met een bijzonder leuk interview met collega-Hagenees Wim de Bie. Vervolgens was het stoelendans en nam journalist Peter Olsthoorn plaats. Hij sprak over  zijn boek/PDF 25 jaar internet in Nederland (gratis te downloaden hierrrr!). Een voor mij onbekend nieuwsfeit kwam ter tafel: hoewel altijd werd aangenomen dat de eerste internet-verbinding in Amsterdam tot stand kwam, Peter heeft onderzoek naar de geschiedenis van internet in Nederland gedaan en kwam tot de conclusie dat dat dus niet waar is.

De 1e internetverbinding in Nederland vond in Den Haag plaats! En reeds 6 jaar eerder dan Amsterdam, al in 1982 via een NATO-vestiging.

En als rasechte Hagenees ben ik daar dus bijzonder trots op!

Moeten we de mp3 dumpen?

De Volkskrant en De Morgen publiceerden beiden het artikel ‘Gooi die mp3 maar in de prullenbak’ dat geschreven is door wetenschapsredacteur en gatgetman Bard van de Weijer. Hierin betoogt hij dat we door de toegenomen snelheid van het web de mp3 moeten gaan inruilen voor een betere variant.

Het wordt tijd voor rehabilitatie van de stereotoren. De cd-speler kan worden ingeruild voor een dac. Een wat? Een digital-to-analog converter, een apparaat dat bits omzet in muziek. Is dat nuttig?

Die openingszin klopt niet helemaal. Een DAC zit namelijk in al onze digitale apparaten. De term DAC staat voor digital-to-analog convertor en het zit in CD-spelers, smartphones, iPads, laptops en ga zo maar door. Ze zijn allemaal van topkwaliteit. Zelfs in je smartphone zit een uitstekende DAC en een bijbehorende extreem ruisvrije versterker. Vroeger was dat inderdaad een ander verhaal (menig Minidisk had een ruiserig versterkertje), maar tegenwoordig heb je nooit meer last van ruis. De kwaliteit van die ingebouwde technologie is in de loop der jaren simpelweg enorm verbeterd. En dat voor een fractie van de prijs.

Hoe goed klinkt mp3?

In het artikel wordt vervolgens de kwaliteit van mp3 aan de orde gesteld:

Terwijl het bestaansrecht voor mp3 allang weg is, want zowel de opslag als het versturen van gigabytes muziek kost bijna niets meer.

En:

Er is een goede reden om mp3 aan de dijk te zetten: ‘Ongecomprimeerde bestanden klinken echt beter.’

Dat is waar, maar het verschil is te klein geworden om het aan te voeren als een valide argument. Hou me ten goede: ik ben dol op ongecomprimeerde audio en gebruik het natuurlijk zelf ook in al mijn producties. Maar het punt is: de consument is dol op compressie. Compressie wordt in elke moderne productie gebruikt om het geluid niet teveel dynamiek te laten bevatten (verkleinen van dynamiek). Dit heeft tot resultaat dat je het geluid enorm kunt gaan comprimeren zonder dat de consument het zal horen (verkleinen van bestandsgrootte). De meeste moderne muziek bevat heel weinig dynamiek en klinkt in 8 bits zelfs even goed als in 16 bits.

Tegenwoordig hanteren de meeste streaming services een norm van 320 kbps voor mp3. Dat is dik in orde en eigenlijk zelfs overkill als je kijkt naar het dynamisch bereik van hedendaagse muziek.

Hij zet Saint James Infirmary Blues van Louis Armstrong op, uit 1958. De oude opname klinkt geweldig; alsof Armstrong links voor ons in de ruimte zit. Daarna volgen Joni Mitchell en Herbie Hancock met Summertime.

Dit zijn inderdaad geweldige opnames die in het geheel niet te vergelijken zijn met de doodgecomprimeerde opnames van een Miley Cyrus of iets anders uit de Mickey Mouse categorie. Muziek die klinkt als smurfensnot.

Deze muziek klinkt in ongecomprimeerde versie overigens geen haar beter. Zelfs in 8 bit niet, simpelweg omdat het een dynamisch bereik heeft van slechts een paar decibel. Als je het mij vraagt is dat een veel groter probleem dan de kwaliteit van onze spullen. Gebrek aan dynamiek zorgt voor een saai geluid. En dat terwijl onze hedendaagse apparatuur juist in staat is om meer dynamiek dan ooit tevoren loepzuiver te produceren.

Ongecomprimeerde audio is simpelweg overkill voor het aanbieden van muziek. Het is alsof we een ritje met een Ferrari maken binnen de bebouwde kom.

Ongecomprimeerde audio is alleen handig voor mensen die zelf muziek opnemen, maar ook in dat geval ben ik voor datacompressie. Less is more.

Een goeie geluidsinstallatie

Het artikel van de Volkskrant en De Morgen leest als een grote advertorial. Nergens worden vraagtekens gesteld bij het reclamepraatje van de fabrikant van HIFI-apparatuur die aan bod komt.  Zo pleit de fabrikant voor het aanschaffen van een externe DAC omdat de ingebouwde van iPhones, iPads en dergelijke ondeugdelijke techniek zou bevatten. Ik had de man wel willen uitdagen voor een luistertest. Wedden dat hij geen verschillen zal kunnen horen?

De baas van het peperdure Linn Systems viel jaren geleden ook al door de mand. Meneer Linn beweerde in 1984 dat hij digitaal niet om aan te horen vond maar kon zelf niet constateren wanneer een Sony PCM-F1 adapter tussen het signaal werd geschakeld. Sindsdien beweren fabrikanten dus nog steeds dat je een speciale DAC moet aanschaffen. Maar dit doe ik af als pure marketingonzin.

Vroeger, in mijn jeugd, 70-er jaren, waren kleine speakers niet om aan te horen zo slecht. Ook de versterkers waren een stuk slechter dan tegenwoordig, vooral als ze minimaal van ontwerp waren. Menig hoofdtelefoon toedertijd, zo’n wrakkig ding met een beugel om je kop, produceerde een partij schel geluid waar je eng van werd. Deze apparatuur is tegenwoordig zo onwijs veel beter geworden. Mijn MacBook Pro produceert ondanks haar geringe afmeting een heel rijk en mooi gebalanceerd geluid. En zelfs tablets en smartphones produceren ondanks het mini formaat nog best een behoorlijk geluid. Tuurlijk, je mist de volle klank door het gebrek aan lage tonen, maar het geluid is zuiver en gedefinieerd en vrij van vervorming.

Natuurlijk is een goeie installatie soms echt een slok beter. Want grotere speakers helpen zeker bij het weergeven van een voller geluid. Maar vergeet dan niet dat de huiskamers van tegenwoordig vaak complete galmkamers zijn geworden. Vroeger lag er een dik tapijt, vaak op een houten vloer en zat er een behangetje van dik papier tegen de muur gelijmd. En de huiskamer stond vol spullen, 2 banken, een poef, dikke gordijnen, een metersbrede boekenkast, kortom: genoeg dempend materiaal om het geluid lekker te laten klinken. Helaas, tegenwoordig leven we in betonnen minimalistische bouwpakketen waarvan de akoestiek compleet beroerd is. Geen enkele makelaar heeft daar ooit maar 1 seconde over nagedacht. Maar goeds, da’s weer een heel ander verhaal. Misschien iets voor een volgend betoog.

Met een ijsklontje muziek maken

De opdracht van Disquiet van deze week was: neem het geluid van ijs in een glas op en maak er iets van. Dit is ‘m geworden:

Documentatie processing: Het geluid van een ijsblokje dat ik in een glas liet vallen nam ik op met mijn Sony D-50 mobiele recorder. Het stuk audio importeerde ik vervolgens in Propellerhead Reason software, waarmee ik diverse afgeleiden van de samples maakte (een paar geloopte versies en verkorte versies). Deze samples heb ik vervolgens in een aantal NN-XT sample-apparaten van Reason ingelezen en specifiek ingesteld en van effecten voorzag. Vervolgens heb ik een balans gezocht tussen wat muzikaals (melodietje, ritme) en abstract geluid met behulp van de klanken. Geen additioneel geluiden werden toegevoegd, ook geen ruis of andersoortige oscillatoren.

Meer over dit 157e Disquiet Junto project “Record the sound of ice in a glass and make something of it.”: http://disquiet.com/2015/01/01/disquiet0157-icemusic2015/

(omslagfoto onder CC BY: MattysFlicks)

Welcome to paradise

De zin die wordt gevoed door de mensen. De mensen die je steunen, je doorgronden, je aanmoedigen omdat zij het wel weten. Terwijl jij twijfelt. Terwijl jij het durft te bediscussiëren. En dus zet je de grijns van Uncle Tom nog maar eens op.

Jij bent het product van de wereld. Jij maakt wat er nog niet was. Jij bent de bron. Godzakke ja! De zin van het leven. Een optelsom van zegeningen.

Nieuw lied: #MijnMoment

Nog geen 2 weken terug mailde Erno Mijland mij over een plannetje:

Ik weet niet hoe het met jou is, maar ik vind: MijnMoment verdient een klein monument. Dusss… heb ik een liedtekst geschreven geïnspireerd door dit initiatief van Henk-Jan. Vind je het wat, kun je er wat mee?

Ja man, wat had je dan gedacht?

Vervolgens hebben we Huub Koch gemasseerd om er een video van te maken.

Audio en Video

Het lied is te downloaden op iTunes, BandCamp, Amazon en je kunt hem streamen op SoundCloud en Spotify.

Tekst

de eerste prijs, zo ziek als wat
een gevoel dat je te pakken had
een nieuwe baan, een ongeval
je zag weer licht, kroop uit het dal

de eerste groenten uit je tuin
een droom kwam uit, of viel in puin
eindelijk die stap gezet
je wilde plannen uit het vet

-- refrein
klein geluk, groot verdriet
de noten van je levenslied
mijn moment, een tel, een dag,
een dikke traan, een gulle lach

een nieuwe liefde, oude vlam
die plotseling je pad op kwam
een ruzie die werd bijgelegd
je hebt het eindelijk gezegd

de kanker die je lot bepaalt
door het oog van de naald
een nieuwe richting, nieuw geluid
gedurfde keus of goed besluit

-- refrein
klein geluk, groot verdriet
de noten van je levenslied
mijn moment, een tel, een dag,
een dikke traan, een gulle lach

jouw verhaal, vertel het maar
van kalme zee of tropenjaar
elke scène, elk fragment
jouw moment wordt mijn moment

een hand die hielp, een groot gebaar
twijfel, aarzel, wat is waar
langzaam leven, net als toen
je wilt het nu echt anders doen

-- refrein
klein geluk, groot verdriet
de noten van je levenslied
mijn moment, een tel, een dag,
een dikke traan, een gulle lach

jouw verhaal, vertel het maar
van kalme zee of tropenjaar
elke scène, elk fragment
jouw moment wordt mijn moment

P.S. In 2008 werkten Erno, Huub en ik voor het eerst samen aan een lied: Peper.

Update: vanavond (29 Dec 2014) uitgezonden op Radio Aalsmeer:

 

Oorwurmpje: Donna Summer – Dinner With Gershwin

Dit is geen guilty pleasure. Laat dat duidelijk zijn. Ik haat die uitdrukking. Dat domme gedoe van “ik schaam me er eigenlijk voor maar dit vind ik stiekum wel leuk”. Wat nu stiekum? Wat nu schaamte?

Fuck dat!

De gezuikerde popmuziek heeft mij altijd kunnen bekoren. Ik draai het naast de snerpende gitaren van Hüsker Dü of de complexe elektronische gelaagdheid van Aphex Twin. Het ene is niet beter dan het andere. Een catchy refreintje is net zo belangrijk voor mij als Ambient muziek.

Maar goeds, hier is Donna Summer met Dinner With Gershwin:

Afgezien van de liters galm is het een lekker catchy nummer. Nu zou je dat niet meer doen maar toentertijd toen de digitale galm betaalbaar werd kon men zich hoorbaar niet inhouden.

Het is een nummer dat eigenlijk op zijn kop staat. Het begint met het refrein “I wanna have dinner with Gershwin” die via een lick die wat lijkt op het bekende motiefje met de clarinet uit Rhapsody in Blue van Gershwin het couplet inschuift, om vervolgens weer terug te keren naar die goeie hook “dinner with Gershwin”.

Het geheim van goeie popmuziek, de hook. Veel klassieke liefhebbers kijken erop neer, want: teveel herhalingen. Maar mij kan dat niet rotten. De herhaling is het feestje. Als de hook goed is wil ik hem horen, op herhaling, steeds maar weer. Als een oorwurm die nooit meer weggaat.

Met een opgetrokken wenkbrauw

Is het je eigen twijfel?

Een ander zal het wel beter weten, toch?

Je kunt tenslotte niet overal een expert in zijn.

Je kunt tenslotte niet alles weten.

Maar ondertussen kun je niets en niemand meer vertrouwen.

De overheid niet.

De verzekeringsbedrijven niet.

Het internet niet.

De nieuwsmedia en de journalisten niet.

Er geldt maar 1 ding: de macht van het geld

En dus zul je het zelf moeten doen.

Holly

Het is een van die muzikale weetjes die ik voor mijzelf wilde documenteren. Maar ach wat de fuck, wellicht doe ik ‘r ook een paar mensen van het internet een plezier mee. Daarom het volgende.

Hoewel de meeste mensen in de veronderstelling verkeren dat de zanger van Frankie Goes To Hollywood dus Frankie heet, nee de man heet Holly Johnson. En ja dat is niet zijn echte naam. Hij had zichzelf dus net zo goed Frankie kunnen noemen. Maar goeds, hij noemt zichzelf dus Holly.

Deze naam Holly is afkomstig uit het lied van Lou Reed, ‘Walk on the Wild Side':

Holly came from Miami, F.L.A.
Hitch-hiked her way across the U.S.A.
Plucked her eyebrows on the way
Shaved her legs and then he was a she
She says, “Hey, babe,
Take a walk on the wild side.”
Said, “Hey, honey,
Take a walk on the wild side.”

De Holly die in de tekst genoemd wordt bestaat echt. Het is de vrouw die Andy Warhol in zijn Factory ontmoette en met hem ging samenwerken: Holly Woodlawn. En ook deze Holly heeft haar naam ontleend aan een andere Holly: de heldin uit de film Breakfast at Tiffany’s (1961). De echte naam van Holly Woodlawn is Haroldo Santiago Franceschi Rodriguez Danhakl. Het klopt dat ze uit Miami kwam en al liftend naar New York  kwam.

Dat heeft die ouwe Lou toch maar mooi geflikt. Mensen en verhalen samen laten vallen in een lied.

(omslagfoto onder Creative Commons BY-SA: Angela George)

WordPress 4.1 gebruik ik lekker out of the box

Als je deze blogpost, wat je nu leest, in een feedreader of mailprogramma bekijkt, nok hem dan af en klik door naar marcoraaphorst.nl zodat je mijn blog in de browser bekijkt. Zeg nu zelf: dat ziet er lekker minimalistisch en duidelijk uit toch? Het is WordPress 4.1 dat ik gebruik met het nieuwe standaard thema Twenty Fifteen. Hiermee zal mijn blog vast en zeker op vele andere blogs lijken.

Gaat het toch om de inhoud.

Hoe kut is Facebook? Nou zo kut:

Goed interview van Radio 1 met Krijn Schuurman.

De baas van Facebook, Mark Zuckerberg is een gestoorde gek, dat moge duidelijk zijn. En wie na 1 januari nog op Facebook zit ook. Kom op mensen, voel je niet machteloos en afhankelijk. Gewoon opheffen die teringzooi!

Update 1: ik ga binnenkort toetsen of bovenstaande onderbuikstuk echt past bij die aanpassingen van het privacybeleid van Facebook. Kortom: in plaats van de opinie van anderen te geloven ga ik het zelf maar eens goed onderzoeken.

Update 2: De NOS heeft een artikel gepubliceerd waaruit blijkt dat Facebook de aanpassingen 1 maand uitstelt:

Waarom Facebook de invoering van de nieuwe voorwaarden heeft uitgesteld, is niet duidelijk. Een woordvoerder van Facebook in Nederland was niet op de hoogte van de wijziging.

Het College Bescherming Persoonsgegevens is verrast door het uitstel, maar is er wel blij mee. Het CBP doet onderzoek naar de voorwaarden van Facebook. “We hopen voor 30 januari de eerste conclusies met Facebook te kunnen delen”, zegt een woordvoerder.