Pop, het levert niets op

Vandaag verscheen een rapport over het gemiddeld salaris van popmusici, een vervolg op een eerder onderzoek uit 2008.

In 2008 werd er door de Parlementaire Werkgroep Auteursrecht onderzoek gedaan naar de inkomsten van popmusici. Zie mijn blogpost Eindrapport Parlementaire Werkgroep Auteursrecht.

Vandaag verscheen een nieuw rapport (PDF download), een vervolg op het onderzoek van 2008, over de huidige situatie. Een onderzoek dat werd uitgevoerd in opdracht van de muzikantenvakbonden Ntb en FNV-KIEM en de rechtenorganisaties Sena en NORMA. Bijna 800 aangesloten professionele popmusici namen deel aan dit onderzoek. De situatie is nog even beroerd:

Ruim de helft van de Nederlandse professionele popmusici verdiende in 2014 slechts € 9.000,– bruto of minder met muziek terwijl het aantal gewerkte uren per week de afgelopen jaren met 11% is toegenomen.

Opvallend daarbij is dat:

  • de popmusicus anno 2015 hoogopgeleid is (2/3 van de respondenten heeft een HBO of hogere opleiding gevolgd);
  • bijna 40% van de optredens bij de gesubsidieerde poppodia een gage uitkeren van slechts € 50,– of minder terwijl 4% van de popmusici meer dan € 1000,– verdient;
  • 85% van de ondervraagde musici van mening is dat muzikanten een veel te lage vergoeding ontvangen voor het online downloaden en streamen van muziek.

Een armoedige situatie die haaks staat op wat de -ex directeur Hein van Ree van Buma/Stemra jarenlang aan salaris ontving: een inkomen van 3 ton! Een inkomen dat uit dezelfde pot muziekrechten betaald werd. Niet zo gek dus dat er voor de rest vrij weinig overblijft. Onlangs kreeg Heintje na een conflict over zijn salaris bij ontslag even vijftien maandsalarissen mee. Dat komt neer op €484.861,- (zie 3voor12-bericht)!

De resultaten van dit onderzoek worden op 16 januari om 12.00 uur gepresenteerd tijdens de conferentie van Eurosonic/Noorderslag. Ik verwacht een opstand onder muzikanten, ja toch?

Heroes in de hemel: David Bowie is overleden

David Bowie overleed op 10 januari 2016 aan de gevolgen van leverkanker op 69-jarige leeftijd.

David Bowie overleed op 10 januari 2016 aan de gevolgen van leverkanker op 69-jarige leeftijd. Met hem gaat een groot kunstenaar verloren. Een vernieuwer die popmuziek voor altijd heeft weten te veranderen.


In het geweldige boek Abbey Road to Ziggy Stardust van technicus en producer Ken Scott beschrijft hij dat de single van het gelijknamige album Space Oddity er bijna niet gekomen was. Producer Tony Visconti haatte het nummer zo erg dat hij weigerde het op te nemen. De opname werd daarom geproduceerd door Gus Dudgeon. En hoe! Space Oddity is het nummer dat die plaat uniek maakt mede dankzij het geweldige arrangement met de duidelijk hoorbare strijkers die uit een Mellotron (lees: analoge sampler) komen, bespeeld door Rick Wakeman.
“Heroes in de hemel: David Bowie is overleden” verder lezen

Intuïtie

Het woord intuïtie was al een tijdje van mijn radar af. Vraag me niet waarom. Ik gebruikte het woord gewoonweg nooit.

Het woord intuïtie was al een tijdje van mijn radar af. Vraag me niet waarom. Ik gebruikte het woord gewoonweg nooit. Totdat een collega het woord onlangs liet vallen in relatie tot mij.

Ik vertelde aan die collega hoe, naarmate ik ouder word, minder snel opwinding voor iets voel. De onbevangenheid slijt er met de jaren vanaf. Toch is het er soms ineens, het gevoel dat ik aan ga. The Inner Mountain Flame brandt dan in mij los. Ik herken dit gevoel, dit ben ik ten voeten uit en koester het gevoel.

Naarmate ik ouder word probeert het verstand de overhand te nemen. Probeert het relaties te leggen met van alles en nog wat. Prima, want wat verstand met name biedt is een stuk veiligheid. Dat je niet zoals een baby een bruine beer wil knuffelen. Dat je oplet in het verkeer. En strategische beslissingen neemt om in je eigen inkomen te kunnen voorzien.

Echter, zonder intuïtie zou het in mijn leven een saaie boel zijn. De opwinding zit hem voor mij in de dingen die ik niet precies begrijp maar wel voel. Omdat het lekker voelt. Ik word erdoor aangetrokken. Dingen die ik gewoon mooier vind omdat ik het zo voel. Het is een belangrijke drijfveer. Aanvoelen wat ik moet doen. Aanvoelen wat ik mooi vind.

Sommige mensen durven niet op hun intuïtie te vertrouwen. Die kijken en luisteren teveel naar anderen. Zaken moeten voor hen met woorden onderbouwd worden, moeten logisch gemaakt worden. Maar alles begint met gevoel. Dat is de basis. Pas na gevoel komt het nadenken. Je kunt nooit denken “ik ga nu bang worden”, nee jouw gevoel geeft jouw hersenen een signaal “pas op!” En je kunt nooit denken “ik ga deze persoon leuk vinden”, nee jouw gevoel geeft hersenen een signaal “wat een lief gezicht”.

Op sommige gevoelens volgen geen woorden. Het is de basis van creativiteit. Het is de basis van vernieuwing. Je hoeft niets uit te leggen. Want dat kan ook niet. Maar jij weet het zeker. Ook al schudt iedereen van nee.

Een kwestie van gevoel.

The Who in een afgetrapte voetbalkantine in Den Haag

Op de foto zien we de jonge bekkies van Pete Townshend, John Entwistle, Keith Moon en Roger Daltrey. Kortom: The Who in Den Haag!

Precies aan de vooravond van het nieuwe jaar op 31 december 2015 ontving Rob van der Werf van het legendarische Westend Drums een foto van 21 september 1965, gemaakt vlak voor een concert in de oude Marathon. Op de foto zien we de jonge bekkies van Pete Townshend, John Entwistle, Keith Moon en Roger Daltrey. Kortom: The Who in Den Haag!

Fotograaf: Fritz P.J. Al via Westend Drums
Fotograaf: Fritz P.J. Al via Westend Drums

De foto is een mooie aanvulling op het stuk van John van der Ree over die bewuste avond in ’65: ‘The Who in de Marathon – Keith Moon plays Westend; alsnog internationale furore’.

Het fenomeen: ‘Keith Moon drumt op een Westend set’ was éénmalig en moet in de historie van Westend drums bijgezet worden als een unicum van een ontmoeting tussen drummer en drums van afwijkende en tezelfdertijd bijzonder grote klasse.

Een stuk dat direct een tegenvraag bij mij opwierp: The Who speelde toch ook al eerder in Den Haag?

Ik stuurde een mailtje naar DirkJan Vos. Ergens had ik vernomen dat het allereerste overzeese optreden van The Who al in 1964 had plaatsgevonden, in een vage voetbalkantine. DirkJan vond het maar een vreemd verhaal.

Danelectro

Ik sloeg de Wikipedia van The Who erop na en vond informatie over een optreden uit 1964 voor 40 man en een paardenkop in een onbekende afgetrapte voetbalkantine in Den Haag. Ha, zie je wel!  En ineens schoot mij het verhaal te binnen over het allereerste optreden van The Who in Den Haag dat in het boek Haags Speelkwartier van Leo Blokhuis te lezen valt. Met daarin een aanvulling van bassist Rinus Gerritsen die een van die 40 toeschouwers bleek te zijn geweest. Hij raakte tijdens dat optreden op slag verliefd op John Entwistle z’n Danelectro bas. Om na het optreden de Haagse meesterverkoper Nico Servaas van de legendarische muziekwinkel Servaas te tippen om wat Danelectro bassen in te gaan slaan.

In het diepe ronkende laag van de Earring valt nog altijd de kenmerkende Danelectro-sound te herkennen.

the-who-haags-speelkwartier

Helaas, van het verhaal klopt geen hout! En nee, niet dat verhaal van Rinus want dat vond wel degelijk tijdens een concert van The Who in Den Haag plaats. Alleen niet in 1964. En ook niet in een afgetrapte voetbalkantine.

Uittenbogaard

De complete lijst van concerten die The Who in 1964 heeft gegeven sloeg ik erop na (zie Wikipedia pagina). Geen teken van Den Haag valt erin te ontdekken. Theo Uittenbogaard,  programmamaker voor radio en televisie, zat toendertijd op de middelbareschool en leverde regelmatig bijdragen aan AVRO’s jeugdomroep Minjon. In die hoedanigheid had hij ook radioreportage van het bewuste concert van The Who uit 1964 gemaakt, zo bleek uit de informatie op Wikipedia. Ik besloot Uittenbogaard via Wikipedia een bericht te sturen. In de tussentijd googelde DirkJan zijn telefoonnummer en besloot hem te bellen.

Hij bleek zich een jaartje te hebben vergist, deze Theo Uittenbogaard. Het was niet 1964 maar 1965 dat The Who in Den Haag voor het eerst heeft opgetreden. Uittenbogaard had de informatie zelf, met de inmiddels legendarische fout, op Wikipedia gezet. En die vage voetbalkantine bleek de Marathon te zijn. Helemaal niet vaag maar gewoon een bekende dancing waar ondermeer Q65 en de Golden Earrings regelmatig optraden in de 60-er jaren.

Ik zou bes’ nog wel een keertje,

net as vroegâh,

een nachie willen stappe,

op m’n Puch een wijffie hale,

en daarna danse in de Marathon.

Oh Oh Den Haag – Harrie Jekkers

Tot slot, dat puntje van die eervolle vermelding dat Den Haag de stad zou zijn alwaar The Who haar eerste buitenlandse optreden zou hebben gegeven. Helaas, ook dat is niet waar. De tourlijst van 1965 laat overduidelijk zien dat The Who een paar maanden voor het concert in de vage voetbalkantine een tweetal concerten in Parijs heeft gegeven…

Gelukkig weten we nu hoe het echt zit.

2016 META

Wij vormen een legioen. Verwacht ons.

De beste tijd om te leven is nu. Altijd zo geweest. Ook ik sta niet stil, behalve nu op dit moment hier op mijn blog. Het is 3 januari 2016, de perfecte datum voor mijn visie en voorspellingen. Dus als ik zo vrij mag zijn…

Den Haag

Den Haag is nog altijd dé muziekstad van Nederland. Lui uit Volendam zullen er wat onrustig van op hun stoel gaan wiebelen maar goeds met die gladde palingsound ga je hooguit de TROS en wat ouwe wijven redden. Denk ik dan.

Het is te verwachten dat ik ook dit jaar weer regelmatig zal aanschuiven aan de koffietafel van Opûh Koffie. Sinds 2008 organiseren we dat iedere woensdag. Onze vaste plek is op het moment Café van Beek aan de Turfmarkt/Spui. Een plek die door een aparte regeling met de gemeente geen koffie mag schenken zonder er ook een alcoholisch goedje naast te zetten. Kortom: koffie met amaretto.

‘zegzeg’ met Tom America

Met mijn muzikale maatje van MAM, Tom America heb ik vorig jaar een nieuwe formatie opgericht. Zodoende wisselden we afgelopen jaar aan de lopende band muziekfiles met nieuwe arrangementen met elkaar uit. Speelde ik een basje in en stuurde die dan in audio naar Tom. Soms stuurde hij mij een MIDI-file en kon ik wat gaan rommelen met het geluid en de noten. Een uitwisseling tussen Den Haag en Tilburg. Maar het had net zo goed Oostende en Tokio kunnen zijn. Plaats en tijd speelt tegenwoordig een ondergeschikte rol.

We hebben nu een klein half uur aan materiaal bij elkaar gearrangeerd en na een paar oefensessies waren we klaar voor het echie. Live, het podium weer op is ons muzikale voornemen voor dit jaar.

Content Management

Voor het jaar 2016 word ik voor een 14-17 uur per week ingehuurd als Content Manager voor de website Filedier.nl. Het is een hippe titel, een hoedanigheid waarin ik als professioneel blogger, Twitteraar en Facebooker opereer. In opdracht van De Verkeersonderneming en in samenwerking met WeDigital verzin ik online campagnes, vaak in combinatie met offline uittingen via billboards en dergelijke.

Aandacht is schaars, dus hoe val je op? En via welke online kanalen? Hoe haal je het meeste uit een blog, uit Twitter, uit Facebook. Heeft Instagram zin? Of Snapchat misschien? Er zal dit jaar het nodige gaan veranderen, zo is met name de verschuivende rol van Facebook een interessant gegeven. Want hoe populair ook, weinig in gebruik onder de jeugd en steevast onder vuur vanwege het jij-bent-het-product concept waarbij de gebruikersgegevens verkocht worden.

Voor Filedier hou ik mij bezig met mobiliteit in de regio Rotterdam. Om specifiek te zijn: spitsmijdend gedrag, mensen uit de file zien te halen door ze alternatieven te bieden. Voor een deel kan de smartphone daarin een rol spelen. Apps op dit vlak worden nog onvoldoende gebruikt. Terwijl men beter goed voorbereid op reis kan gaan. Er zijn enorm veel apps, zelfs apps die volledig integreren met je online agenda. Ik verwacht dat ontwikkelingen op dit gebied en het gebruik ervan in 2016 enorm zullen toenemen.

Mijn werk kan ik overigens vanuit elke locatie uitvoeren. Zolang er WIFI is kan ik werken. En met mij vele anderen die er net zo over denken. Meer dan ooit tevoren stikt het in Den Haag van de gezellige koffietentjes met goeie WIFI. Een groeimarkt terwijl het huren van kantoorruimte een aflopende glijbaan is. Leuk versus saai. In 2016 zet deze trend zich door.

Webshops

Opvallend toch hoe sommige bedrijven weigeren mee te gaan met de tijdgeest en bij bosjes omvallen. De enorme zakelijke leegstand, niet alleen voor kantoorpanden maar ook voor het winkelgebied werd jaren geleden al feilloos voorspeld. Veel van die bedrijven zien veel te laat in dat ze naast een fysieke winkel ook een online webshop moeten hebben.

Vorig jaar besloot ik om een set digitale gitaarsounds te ontwikkelen voor gitaristen. Daarom ben ook ik een webshop begonnen en verkoop ik deze sounds ook via het Zweedse muziekbedrijf Propellerhead. In 1 jaar tijd had ik toch maar mooi een paar honderd klanten en dat zonder enige vorm van betaalde promotie. Puur online via mijn blogs, Twitter en Facebook kon ik dat realiseren.

Podcasting

Dat ik een groot fan ben van het fenomeen podcasting is geen geheim. Jarenlang probeer ik iedereen ermee te begeesteren. Tegelijkertijd twijfel ik over mijn eigen concrete stappen in die richting. Jaren geleden heb ik weleens een podcast-reeks gemaakt. En ook mijn audiodocumentaire over Marvin Gaye in Oostende, Oostende Healing zou uitstekend kunnen dienen als een episode van een podcast.

Ik voel hem wel, want het laten samenvallen van storytelling, kick-ass sounddesign, swingende editing en spannende muziek, dat kan alleen maar in een podcast naar mijn idee. Mijn gevoel zegt dat in 2016 de podcast definitief zal doorbreken in Nederland. Elke iPhone of iPad die je koopt komt voorgeïnstalleerd met de Podcast app, dus zo heel onbekend is het ook weer niet. Ik ken dan ook vele Nederlanders die verslaafd zijn aan podcasts. Punt is alleen: het zijn alleen maar Amerikaanse podcasts die ze beluisteren. En precies dat is wat er gaat veranderen in 2016 zo voorspel ik: er gaan Nederlandse podcasts komen die vele luisteraars gaan trekken.

De broekzakcomputer

Een kleine 10 jaar fotografeer ik nu met de smartphone. Mijn eerste Sony had slechts een paar megapixels en haalde niet de kwaliteit van mijn compactcamera. Toch gaf ik die weg aan mijn pa. Ik was ervan overtuigd dat ik nooit meer met een compactcamera foto’s zou nemen. Het viel te voorspellen dat de kwaliteit van de smartphone-camera’s enorm omhoog zou schieten.

Sterker nog, dat die smartphone gemeengoed zou worden, dat voelde toch iedereen op zijn klompen aan? Nee dus. Sterker nog, velen geloofden zelfs dat men tot in de eeuwigheid achter een desktopcomputer zou blijven zitten. Ze worden hier en daar nog op een kantoor gebruikt maar op menig kantoor werkt men toch echt liever op een eigen laptop of tablet. Op menig kantoor zit iedereen zich kapot te ergeren aan die ouderwetse computers waar je niet eens je Gmail op kunt checken. Kortom: men sleept massaal haar eigen iPads het gebouw in. En met een SIM-kaartje erin kun je ineens alles.

Hoewel kijkonderzoek ons wil doen geloven dat we veel tv kijken, dat is natuurlijk je reinste volksverlakkerij. We kijken vooral op onze mobiel! Niemand, maar dan ook niemand verlaat het huis zonder de mobiel op zak te hebben. En wie geen internet op zijn mobiel heeft is een uitzondering.

Bovenstaande foto’s maakte ik met mijn nieuwe smartphone, een iPhone 6S die geweldige foto’s maakt en die je met 1 swipe het internet opstuurt. Dat ding filmt ook geweldig. En ja, ook in slow motion. Dat doe je allemaal gewoon op je smartphone. Daar kijkt niemand meer van op.

In 2016 zal het live streamen van video enorm gaan toenemen. Video is namelijk een kwestie van: knopje indrukken en de camera richten op wat je wilt filmen. Kortom: super simpel. Iedereen gaat dus filmen. En ja, in super hoge kwaliteit. Bandbreedte en de techniek die je ervoor nodig hebt, het is allemaal zo simpel geworden.

Radio en tv

Internet heel veel meer te bieden dan radio of tv kan bieden. Onze NPO loopt zo zwaar achter, het is niet normaal meer. Bij de NPO ligt de focus nog op radio en tv en in 2e instantie pas op internet. What the fuck gekkies! NPO.nl toont video in een verschrikkelijk lage kwaliteit. Geen haar beter dan de baggerkwaliteit van 10 jaar geleden op YouTube. Maar in tegenstelling  tot YouTube uit 2006 kun je de NPO video’s niet eens embedden op een blog of website! Een grof schandaal, verspilling van ons belastinggeld. Iedereen met een smartphone kan op haarscherpe HD-kwaliteit opnemen (steker nog: 4K is inmiddels gemeengoed aan het worden!), dat de NPO zulke baggerkwaliteit op ons loslaat is gewoon een schande!

Ook heeft NPO-radio het fenomeen podcasting totaal gemist. Er worden, zover ik weet, geen unieke podcasts door de NPO gemaakt. Hooguit wordt een radioprogramma ook als podcast aangeboden, aanvullend. Kortom: de NPO ziet radio als heilig en internet als 2e keus. Elke moderne audiomaker heeft de NPO allang verlaten. En ik zweer het je: 2016 gaat het jaar worden dat vele ex-radiomakers een podcast zullen beginnen. In Amerika is dat allang appeltje eitje. Maar hier in Nederland zit Hilversum duidelijk niet op te letten.

De timelapse film van Frans Hofmeester waarvoor ik een uniek stuk muziek componeerde werd in 2 maanden tijd 3,5 miljoen keer bekeken. Dat overstijgt De Wereld Draait Door, een Pauw of een RTL LateNight. Die aantallen haal je als je op de Huffington Post, of Reddit terechtkomt.

 Medicijn tegen burn-outs

Ook in 2016 zullen velen zichzelf weer voorbij lopen. Teveel hooi op de vork nemen, teveel willen, maar vooral ook: te weinig lummelen. Welnu ik ben een groot liefhebber van nietsdoen. Van een beetje aanklooien. Voor mij is het een voorwaarde om creatief te kunnen zijn. Sterker nog: als ik een beetje zonder doel aan het klootviolen ben kom ik meestal tot goeie dingen.

Ik hou er zelfs een speciaal tumblr-blog voor bij: lumlr. Verwacht daarop niet teveel updates want het moet wel leuk blijven en niet als werk gaan voelen.

Nieuwe geluiden

Zo rond de overgang van de 50-er jaren naar de 60-er jaren ontstond er een nieuwe jeugdcultuur in Nederland. Dat begon hier in Den Haag, gevoed door muziek, rebelse muziek. Helaas, toen ik in 1968 geboren werd was de jeugd alweer toe aan een heel wat rustiger tijdperk. Ik was er allemaal te jong voor. Ook voor de punk die in ’76 begon. Precies op het moment dat men drummers ging vervangen door drumcomputers vormden mijn muzikale oren zich. Ik weet nog hoe ik begin jaren 80 Kraftwerk hoorde. De sexuele heeling van Marvin Gaye. Het rappen over een beat. De relatie mens-machine, het valt niet te ontkennen, het vormt de basis van mijn generatie. Mens en machine.

De computer is inmiddels een verlengstuk van onszelf geworden die in onze broekzak past. En zoals een auto, of een fiets ons Snelle Benen geeft. Of zoals een bril ons Goeie Ogen geeft. Zo geeft een computer ons een Stem, een Verrekijker op de Wereld, een Blijvend Geheugen en een Bandje Die Een Liedje Voor Ons doet. En een hele hoop andere dingen.

We zijn denk ik flink toe aan een betere wereld. Eentje zonder angst voor terroristen. Een wereld zonder valse politici. Zullen we wild gaan roepen op een podium met onze vuisten in de lucht? Of samen blowend op een grasveldje tegen elkaar aan gaan liggen? Nee toch zeker? Tegenwoordig doen wij dat anders, we vormen een legioen online en laten van ons horen, we onderzoeken, we creëren, we delen, we discussiëren.

Het internet toont ons wat het leven is. Via verleden, heden en toekomst. Via ons Nederland dat we voor het eerst echt goed met de rest van de wereld kunnen vergelijken. Deels gecensureerd door commerciële partijen, deels compleet ongecensureerd. Dat is met radio en televisie nog nooit gelukt. En dat is met kranten nog nooit gelukt. Maar met internet wel! Anarchistisch, open en chaotisch. Maar daardoor: levensecht. Het leven gevat als een netwerk van mensen en machines. Verbonden zonder structuur.

We zullen in 2016 wel harder moeten knokken om het internet open te houden. Maar we zullen het doen omdat we het internet liefhebben. Omdat wij het zijn. Onze data, wij zijn internet. En hier, nu op dit moment lees jij mij. Als teken van mijn bestaan, als teken van mijn stem. Ik ben data. Communicatie via de computer. DUH!

The Beatles nu stromend af te spelen: Beep Beep YEAH!

Sinds vandaag is de muziek van The Beatles via alle streamingdiensten te beluisteren.

Sinds vandaag is de muziek van The Beatles via alle streamingdiensten te beluisteren.

“Waarom hebben ze zo lang gewacht met het streamen van hun muziek?”, vroeg de NOS aan popjournalist Atze de Vrieze.

“Dat komt denk ik doordat ze inkomsten van streaming niet echt nodig hadden”

De grote graaier Michael Jackson

Nu vraag ik me toch af wie Atze met “ze” bedoelt. John Lennon en George Harrison zijn dood en Ringo Starr en Paul McCartney hebben nog altijd te dealen met de overdracht van de uitgeefrechten op naam van de grote graaier Michael Jackson zo’n 30 jaar geleden. De man kaapte in die ene historische deal 50% van de inkomsten voor hun neuzen weg. Wat tot gevolg heeft dat wanneer Paul een van zijn eigen liedjes uitvoert hij geld moet afdragen aan Michael. Michael heeft bij leven 50% van die 50% (volgt u het nog? een kwart dus) weer moeten afgestaan omdat hij er een te dure leefstijl op nahield en het geld dus hard nodig had. En opnieuw dacht hij niet aan Ringo, Paul en de erfgenamen, maar verkocht hij de boel koelbloedig aan Sony Music.

Ik kom het overal in de berichtgeving tegen die verwarring. Er wordt over The Beatles gesproken alsof ze alle 4 nog in leven zijn en de touwtjes in handen hebben.

Popvernieuwers

Maar goeds, even wat positievers. The Beatles waren echte vernieuwers. Omdat ze rijkere harmonieën aan het popidioom toevoegden, waarmee ze uit de 3-akkoorden structuur van de rock & roll (voorgekomen uit de blues, Little Richard, Elvis etc.) braken. Al in 1966 stopten ze met live optredens en werden een studioband. In die studio vonden ze vernieuwende geluiden die dankzij het gelaagd opnemen via de 4-sporen recorder tot stand konden komen. Zo was John Lennon een van de allereersten die experimenteerde door zijn zang niet in de opnameruimte maar in de controleruimte naast het mengpaneel op te nemen, gewoon omdat het daar in die ruimte lekker klonk. En ook Paul sloot zijn bas rechtstreeks op het mengpaneel aan. De aanwezige technici keken elkaar vragend aan: “vervorming op de bas, mag dat wel van de baas?”

Ja natuurlijk, alles kan. Excuse me, while I kiss the sky!

The sound of the studio

The Beatles werkten maandenlang aan dezelfde liedjes. Perfectionisten als ze waren. En vaak namen ze verschillende versies op van hun nummers. Soms lijmden ze twee verschillende versies aan elkaar. Met een scheermesje werd dan de opnametape doormidden gesneden en met een stukje tape werden de 2 verschillende delen aan elkaar gelijmd. Ze gebruikte soms opnames van anderen en verwerkte dat in hun eigen muziek. Tomorrow Never Knows van hun album uit ’66 kun je beschouwen als muziek gebaseerd op, wat we vandaag de dag, samples van derden zouden noemen.

Ze zijn de uitvinders van het concept De Studio Als Een Grote Speeltuin. Een speeltuin die je pas verlaat als de plaat helemaal klaar is. The Beatles waren niet vies van het inzetten van extra instrumenten. En dankzij hun producer en arrangeur George Martin (geschoold musicus die in staat was voor orkesten te arrangeren) wisten The Beatles hun songs te voorzien van verrassende arrangementen waardoor hun songs naar een hoger niveau getild werden. Hun slimme harmonieën met ijzersterke melodielijnen in verrassende arrangementen vormt nog altijd als voorbeeld voor hedendaagse popbands.

Nieuwe instrumenten

The Beatles pionierden met de Mellotron, een soort analoge sampler die op basis van tapes werkte waardoor je via een toetsenbord het geluid van violen of fluiten (gebruikt op Strawberry Fields Forever) kon produceren. George Harrison gebruikte op Abbey Road voor het eerst een Moog synthesizer. Een synth waarmee hij overigens ook in ’69 het zeer experimentele soloalbum Electronic Sound maakte.

Maar goeds er zijn genoeg verhalen over The Beatles te vertellen. Voor nu laat ik het hier even bij want het punt dat ik vooral wil maken is dat het te gek is dat we The Beatles nu stromend kunnen beluisteren. Ook al verdienen ze er zelf helemaal niets aan.

P.S. Toch nog een kleine toevoeging: ik ben geboren op 3 juli 1968 en heb The Beatles als baby op zeker meegekregen, alleen niet bewust. Wat ik wel bewust heb meegekregen is de CD-uitgave van Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band. Gekocht in Plato, Den Haag, op de dag van uitgave. Toen ik hem draaide kwam die hele summer of love in me los.

2015 was voor mij een topjaar!

Kan niet anders zeggen dan dat 2015 een topjaar voor mij en mijn eigen bedrijf Melodiefabriek was. Qua klasse-A-opdrachten en qua schoorsteen-moet-ook-roken.

Kan niet anders zeggen dan dat 2015 een topjaar voor mij en mijn eigen bedrijf Melodiefabriek was. Qua klasse-A-opdrachten en qua schoorsteen-moet-ook-roken. In 2015 vielen beiden samen wat voor een regelmatig terugkerende indianengrijns zorgde. Mijn ambachtelijk perfectionisme van de afgelopen jaren bleek zijn vruchten te hebben afgeworpen.

Online

Afgelopen jaren ben ik steeds meer mijn geld gaan verdienen met online werk. Offline, dus radio, televisie en papier spelen tegenwoordig een zeer kleine rol in mijn bestaan. Natuurlijk, ik geef weleens een interview voor de radio of voor een krant of een magazine. Maar goed betaalde opdrachten voor radio of tv, ik had ze afgelopen jaar niet. En ik heb ze niet gemist ook. Online verdien ik mijn geld.

Internationaal werkterrein

Wie online werkt heeft de potentie om de hele wereld te bereiken. In potentie een enorme markt die vele malen groter dan Nederland is. Mijn muziek en geluiden gaan dan ook letterlijk de hele wereld over. En mijn muziek werd dit jaar door miljoenen mensen gehoord.

Hieronder, mijn showcase-projecten van het jaar 2015:

Muziek voor Motherson branddocu

Voor de speciale Branddoc film van de firma Samvardhana Motherson Group (SMG) componeerde ik de muziek en verzorgde ik het sounddesign. De film werd door een team van ervaren Nederlandse documentairemakers geproduceerd, met ondermeer filmmaker Mark Bakker.

Voor meer over dit project, zie Melodiefabriek/Projects.

Muziek voor theaterstuk Blonde Dolly van Sjaak Bral

Dit jaar werkte ik voor het eerst samen met de Haagse theatermaker Sjaak Bral. Mijn muziek aangevuld met uniek sound design zal binnenkort in theaters te horen zijn.

Samenwerking met Tom America in de formatie ‘zegzeg’

Nadat we samengewerkt hadden voor mijn audiodocumentaire Oostende Healing vroeg Tom America mij om na te denken over een nieuwe formatie. Daar is ‘zegzeg’ uit voortgekomen, een formatie die inmiddels klaar is om optredens in Nederland en het buitenland  (dankzij de beamer zijn we meertalig) te gaan geven. Hopelijk meer nieuws daarover binnenkort!

Boutique Amp (presets/patches)

Voor muzikanten die met Propellerhead Reason muzieksoftware werken, ontwierp ik een set presets/patches van gitaarsounds onder de noemer Boutique Amp. Mijn Melodiefabriek website heb ik daarom voorzien van een webshop. In een maand tijd resulteerde dat in tientallen nieuwe klanten. En nu, maanden later, kan ik het jaar afsluiten met een klantenaantal van een paar honderd muzikanten wereldwijd. Meegeholpen aan dit succes heeft de verkoop die via de Propellerhead shop verloopt en de 5-sterren rating door gebruikers die ik daar kreeg. Het plan is om mijn webshop volgend jaar uit te breiden met nieuwe producten.

Muziek voor time-lapse ‘Portrait of Lotte 0 to 16 years in 4 ½ minutes’

Aangenaam verrast was ik toen Frans Hofmeester mij vroeg om de muziek te componeren voor de nieuwste time-lapse film van zijn dochter Lotte. Aangezien Frans geld verdient via YouTube kon hij mij inhuren voor het creëren van een speciale track voor de time-lapse. Deze film is inmiddels meer dan 3,3 miljoen keer bekeken en gaat de hele wereld over, en kreeg ondermeer aandacht van websites zoals The Huffington Post, Reddit en dergelijke. Uitermate vet dus!

Zie ook mijn blog over deze film.

Contentmanagement voor Filedier.nl

In opdracht van de Verkeersonderneming draag ik zorg voor de website Filedier.nl, het bijbehorende Twitter-account en de Facebook-page om mobiliteitsissues en oplossingen in de regio Rotterdam aan de orde te stellen. Een doorlopende klus op het gebied van contentmanagement voor 14 uur per week voor mij als ZZP-er.

KORTOM: online content, en muziek en geluid in het bijzonder, is zeg maar echt mijn ding!

“Uhm, ja sorry hoor voor de rommel!”

Wat zullen ze wel niet van mij denken?

Wat zullen ze wel niet van mij denken?

Vanmorgen had ik een fotograaf op bezoek voor een interview dat ik voor Den Haag Centraal heb gegeven vanwege mijn muziek voor de time lapse ‘Portrait Of Lotte 0 to 16 years’. Ik had hem voor zijn bezoek even goed voorbereid op wat hij zou aantreffen. Kijk, als mensen het woord studio noemen dan verwachten ze natuurlijk ook een studio. En hoewel ik mijn studio ook echt als mijn studio beschouw, je kunt er met gemak ook een opslagplek voor gitaren en verhuisdozen in zien. In het inspreekhok, dat ik zelf gebouwd heb met mijn buurman van een paar huizen verderop, staat een mega grote doos vol geluidsisolatie materiaal. Al maanden. Als ik er iets wil opnemen, een stukje zang, een voice-over of een akoestische gitaar, dan moet ik eerst die doos ergens anders parkeren. Mij boeit dat niet, maar die fotograaf, die zal wel denken. Toch?

Geen hobby, dat lijkt alleen maar zo

Eigenlijk had ik de wanden al maanden geleden met geluidsisolatie materiaal moeten beplakken. Ziet het er gelijk een stuk professioneler uit. Ik had ook een mannetje kunnen inhuren in plaats van het zelf te moeten doen. Zo’n mannetje die de ruimte helemaal opmeet en precies de juiste akoestische materialen ophangt om een prachtig mooi uitgebalanceerd geluid te krijgen. Maar ik heb er de poen niet voor over. Dan koop ik liever een lekkere gitaar of pot ik het op voor tijden dat ik de broekriem moet aantrekken.

Maar goeds toen de fotograaf vanmorgen op de stoep stond ging ik toch gelijk weer in de verdediging en maakte ik hem excuses voor de wat onhandige opstelling van mijn gitaren, de synthesizer in de hoek, de controllers op de stapel verhuisdozen, het losgekoppelde Nakamichi cassettedeck (lees: die Raap gebruikt hem dus vrijwel nooit meer!) en meer van dat soort spul dat doet vermoeden dat de man een hobby heeft. Maar het is geen hobby, het is mijn professie!

Het is te zot voor woorden om je te schamen voor je spullen, hoewel dat natuurlijk in mijn geval wel degelijk het geval is. Sterker nog: ik schiet telkens weer spontaan in de verdediging!

Meer dan 2 kanalen is pure overkill

Een grote imposante mengtafel heb ik niet. Nergens voor nodig ook want ik neem altijd in mijn uppie op. Slechts heel af en toe moet ik de microfoon bedienen voor iemand die in mijn inspreekhok plaatsneemt (“oh wacht, ik zet even die grote doos voor je weg, ja, sorry hoor!”)  om een voice-over in te spreken. Kortom: een mengtafel met meer dan 2 kanalen is in mijn geval pure overkill. Die 2 kanalen zitten namelijk ook op mijn geluidsinterface en dat is dik voldoende. Ik kan er mijn geweldige Joemeek condensator microfoon op aansluiten of ik plug mijn gitaartje er ook direct op in. Heerlijk toch die moderne minimale spullen?

Sinds 2003 werk ik voor de volle 100% vanuit de laptop. Hoewel veel van mijn collega mediacomponisten met hele zware computers en externe drives zitten voor de opslag van hun gigantische geluidsbibliotheken vol violen en ander strijkwerk, ik geef daar niets om. Ik wil de mogelijkheid hebben om vanaf de bank aan tracks te werken als ik dat wil.

Godsgruwelijk zaligmakend topgeluid

Let wel, het is een zeer bewuste keuze wat en wanneer ik iets koop. Want ik koop niet zoveel, dus als ik iets koop heb ik daar eerst grondig onderzoek naar gedaan. Mijn geluidsprekers heb ik dan ook zeer zorgvuldig uitgekozen. En mijn laptop is van het type De Duurste MacBook Pro Die Je Kunt Kopen. Ook wat er op die computer qua software en plugins geïnstalleerd is, is uitermate zorgvuldig uitgekozen. Ik kan dan ook mijn software, Propellerhead Reason en Ableton Live dromen. Zonder schroom durf ik het te zeggen: ik ben een mega expert op het gebied van die pakketen. Je zult mij dus niet zo snel iets extra’s zien aanschaffen. Ik heb geen tienduizend compressors nodig, maar kan een godsgruwelijk zaligmakend topgeluid bereiken met de paar compressors die ik wel heb.

Menig hobby muzikant heeft meer spullen dan ik, maar ik hoef die spullen niet. Ik wil eerder minder dan meer spullen bezitten. Met gemak koop je zo 15 microfoons maar wat heb je eraan als je er toch maar 1, of hooguit 2 voor de opname zult gebruiken? Met 15 van die apparaten wordt de keuze lastiger en zullen er steevast 13 of 14 stof liggen te happen. Welke zou ik nu eens gebruiken? Keuzestress, doe normaal zeg! Met een beetje EQ kun je overigens de karakteristiek van elke microfoon compleet aanpassen. Digitale editing stelt je in staat om het geluid naadloos te Designen vandaag de dag. Daar ben ik dus een grootmeester in. Misschien steek ik in dit stukkie iets te opzichtig een paar veren in mijn kont, maar ik zou liegen als het niet waar is. Ik heb TOTALE controle over mijn eigen topgeluid. En ik ken mijn spullen door en door. Zit er echt uren mee te experimenteren en te knoeien. Ik ben daar heel analytisch in. Op het neurotische af. Deze levenslange obsessie gekoppeld aan een grote dosis perfectionisme heeft ervoor gezorgd dat ik mijzelf inmiddels als mijn grootste fan ben gaan beschouwen. Trots dus, wel degelijk!

Mijn studiootje ziet er misschien niet uit maar vergis je niet, ik ken mijn spullen zo goed, dat valt niet uit te leggen, dat moet je gewoon horen. De rest, is bijzaak.

Ik hou er dus maar over op.