Neziba [disquiet0138-video-sonic-void]

Een track die ik maakte voor Disquiet Junto.

Opmerking: Dit speciale Disquiet Junto project is het resultaat van een uitnodiging van de San Jose Museum of Art om speciale een geluidsinstallatie te ontwikkelen die van oktober 2014 tot februari 2015 te zien zal zijn.

The “Untitled #8, 2004″ video by Josh Azzarella is part of the permanent collection of the San Jose Museum of Art in San Jose, California. This Disquiet Junto project is the result of an invitation by the Museum for me to develop a sound installation to be displayed on its second floor from October 2014 through February 2015. Tracks submitted to this project will be considered for inclusion in that installation.

En nu maar hopen dat mijn muziek straks te horen zal zijn in deze video-installatie in het San Jose Museum of Art in San Jose, Californië.

Meer over deze opdracht “Compose a 2.5-minute soundtrack to complement a work of silent video art″ — op: disquiet.com/2014/08/21/disquiet0138-videosonicvoid

Tot slot de volledige set (zal komende dagen aangevuld worden):

Mijn foto gebruikt als voorblad Fietsnota Gemeente Hoorn

Mijn foto gebruikt als voorblad voor Fietsnota van Gemeente Hoorn

In het document Fietsnota Gemeente Hoorn – Fietsend Verder naar 2020 – werd mijn foto als voorblad gebruikt. De PDF is gratis te downloaden.

Hier het origineel van mijn foto:

fietst

De foto maakte ik in 2008 en valt onder een Creative Commons Naamsvermelding licentie (CC BY).

P.S. Het document stamt al uit 2009 maar aangezien online heel veel werk van van mij gebruikt wordt ben ik niet in staat om alles echt bij te houden. Misschien moet ik daar toch eens iets op verzinnen…

“Ik ben ff door mijn huis aan het lopen met de laptop”

Het is maart 2008 en vanuit de studio van de RVU in Hilversum bellen we een paar van mijn vrienden en kennissen op. Ik ken ze via Flickr. Het zijn Haagse fotografen. Bert Kommerij vraagt ze naar hun internetgedrag. Hij zit in de droog klinkende spreekruimte.

“Beschrijf eens hoe je huis eruit ziet?”

Want de luisteraar kan immers niets zien.

Radiomaker Willem Davids zit aan de knoppen en ik zit naast hem te luisteren. Bert laat lange stiltes vallen nadat de persoon aan de andere kant van de lijn helemaal uitgesproken lijkt te zijn.

Want soms komt er nog iets moois op ‘t end.

“Hallo zijn jullie daar nog?”

Ik neem de gesprekken mee naar huis en maak een korte versie van iets dat later op 9 grote schermen tijdens Beamlab in Pakhuis de Zwijger in Amsterdam te horen en te zien zal zijn. De audio is dan voorzien van een stroom aan stilstaande foto’s van mensen die achter laptops zitten en met hun smartphones in de weer zijn. Zij en hun media-apparaten. Omdat wij ons erin herkennen.

Het is voor mij een nieuwe vorm van taal, ritme, muziek en een nieuwe vorm van podcasting.

Claudia de Breij: “dat allerlei mensen weblogs beginnen over NIKS, over HUN KAT!”

Ooit maakte ik elke week een stuk muziek dat ik KlankBeeld Raaphorst noemde. Zo ook op 8 februari 2008 toen ik een interview met Claudia de Breij verknipte tot een stuk muziek. Een stuk dat overigens later gebruikt zou gaan worden in een productie voor de RVU (inmiddels is opgegaan in de NTR). Zo ging dat in die tijd. Het was één grote remix allemaal. Ook mijn samenwerking met radiomaker Bert Kommerij is op die manier ontstaan, doordat ik online zoveel van mij liet horen en van alles en nog wat remixte. En in die tijd werkte ik zo ook men Bert samen, ik maakte iets, publiceerde het dan meteen online en kreeg via mijn blog een reactie van hem.

Op ritme lullen klinkt simpelweg beter. En dat zonder te gaan rappen. Kijk, iemand sec interviewen en online knallen, ik heb het ook gedaan, maar daar ligt mijn kracht niet. Ik wil het gesprek, de woorden, het ritme van de taal, kunnen buigen. Dus als we het dan over podcasting hebben… die nieuwe vorm waarna ik op zoek ben, die ligt in het verlengde van dit.

In bovenstaand muziekstuk zit trouwens een muziekfragment van “Ik kan loggen waar ik wil”. Hier het origineel:

En nu is een deel van de tekst van “Ik kan loggen waar ik wil” ook weer gebaseerd op iets anders, op de tekst Sharing Economy namelijk die ik samen met Irene van Nispen-Kress heb geschreven, zie deze blogpost. Kortom: het is één grote remix allemaal. Een beetje zoals het leven…