Mijn site versus andere NL sites, via PageRank

PageRank is een indicatiecijfer waarmee Google het belang van sites ordent. Een hogere PageRank zal ervoor zorgen dat de site hoog in de zoekresultaten van Google getoond wordt.

PageRank werd ontwikkeld door de oprichters van Google en vernoemd naar een van die twee oprichters, Larry Page. Al in 1998 trouwens toen zij nog actief waren op Stanford University. Stanford University heeft het octrooi op PageRank en de naam PageRank is een handelsmerk van Google. (voor meer informatie over PageRank, zie PageRank – Wikipedia)

Mijn eigen marcoraaphorst.nl site krijgt van Google een PageRank van 5 (februari 2015). Dat is vergeleken met vele andere sites erg goed. Veel bloggers mogen blij zijn met een PageRank van 3. Veel van die super populaire modeblogs zitten dan ook op een 3. Maar Misslipgloss.nl zit op een 4, evenals Viva.nl.

Marketingfacts.nl heeft net als ik een 5. Geenstijl.nl ook. Frankwatching.com ook. Mijn blog is dus van even groot belang als deze sites. Daar ben ik als eenpitter behoorlijke trots op.

Ik ga nog even door met rugnummers noteren. Radio6 heeft, hoe kan het ook anders, een 6. Radio1 een 7, net als VPRO.nl en NTR.nl. En onze Belastingdienst.nl ook. Volkskrant.nl heeft een 8. Net als nrc.nl.

Wie er in Nederland op een 9 zitten, ik heb het niet kunnen achterhalen. De hoogste score die ik tegenkwam was, internationaal, Twitter met een 10. Zelfs Google.com, YouTube.com en Facebook.com scoren met een 9 net even lager. De situatie is internationaal overigens vergelijkbaar met die in Nederland.

Het geklooi met een goed gitaargeluid

Als gitarist ben ik altijd geïnteresseerd geweest in te gek goeie gitaargeluiden. Een interesse die al sinds mijn jeugd goed gevoederd werd dankzij de allergrootste muziekwinkel van heel Europa die in de Haagse binnenstad was te vinden. Voor ik het wist was mijn speurtocht naar het ideale gitaargeluid begonnen.

Meesterverkoper Nico Servaas en de Stille Zuidzee

De winkel van Nico Servaas , een meesterverkoper met een valse lach die altijd te herkennen was aan een lichtblauwe stofjas en 3 pond Brillcream in het haar. Regelmatig sprak hij mij handenwrijvend en grijzend aan:

“Mooi ding he? Wou je ‘m hebben? Hebbie centjes bij je?”

De man was a-muzikaal maar kon wel heel goed rekenen en de kassa opmaken. Hij woont al jaren op een eiland in de Stille Zuidzee. Van ondermeer mijn centen.

Leo Blokhuis schreef een paar jaar geleden op verzoek van Den Haag Marketing een boek over Servaas. Dit boek is op Bol te koop. Aanrader!

Ik heb van alles gekocht en weer verkocht. Zo herinner ik me de Mesa Boogie Quad voorversterker. Ik kocht hem omdat diverse gitaristen zweerden bij het super strakke cleane geluid dat eruit kwam. Wat waar was, maar ze vergaten erbij te vertellen dat het ding een ton woog. En dan hebben we het nog alleen over de voorversterker. Tel daar dus maar een zware eindversterker en een stel speakers bij op. Bovendien kostte het ding een klein fortuin. Zelfs tweedehands, althans voor mij.

“Waar komt toch die vreemde geur vandaan?”

Het is begin jaren 90 en ik zit met mijn band MAM in Studio BGM (Bureau Goeie Muziek) in Voorburg. Mijn gloednieuwe Koch-versterker staat er inmiddels al 2 dagen lekker op studiotemperatuur te draaien als een paar bandleden zich beginnen af te vragen waar toch die vreemde geur vandaan komt. Uit mijn versterker dus! Die we vervolgens bijna in rook zien opgaan…

Let wel: gitaristen zweren bij buizenversterkers. Menig gitarist is conservatiever dan de paus en zweert zelfs vandaag de dag nog bij het aloude concept van een triode buis om het geluid mee te versterker en er een mooi randje vervorming aan mee te geven. Wat goed voor Jimi was, moet nog steeds goed zijn, zo is de gedachte.

In de band MAM gebruikte ik in het begin ook weleens de Fender Twin versterker van bandlid Tom America. Ik woonde toendertijd in Voorburg op een bovenwoning maar de versterker bleef lekker in de flightcase onderaan de trap staan. Onmogelijk dat ik dat ding de trap op zou kunnen krijgen zonder halverwege te sterven.

Laatst stond ik nog met mijn drummer in een oefenruimte. En precies op het moment dat ik denk “wat hoor ik nu weer?” laat de versterker een zucht en houdt ‘ie ermee op. The tube that died on me, deel 2, of zoiets.

De opkomst van koelkasten en windmolens

In de 90-er jaren besloten alle gitaristen, incluis ondergetekende, over te stappen op 19″ units. De gitaarpedalen raakten uit de mode en alles moest in een rackje geplaatst worden. Het we-hebben-alles-onder-controle-geluid deed haar intrede. Ook ik deed er driftig aan mee en programmeerde allerlei combinaties van effecten zodat ik mijn rack met een groot voetpedaal/afstandsbediening kon bedienen. Helaas stond ik toch altijd op het podium tijdens de soundcheck en het optreden heel moeilijk naar mijn spullen te kijken omdat het daar toch weer anders klonk dan thuis of in de studio.

Ik herinner me nog een mooie uitspraak van gitarist Mark Boon (bekend van de band Diesel) uit die tijd: “die koelkast is vooral handig om mijn collectie colaflesjes op uit te stallen.”

In zo’n rack werd het een verschrikkelijke sauna vanwege al die lollige stroomverslindende gitaareffecten en amps. Vandaar dus dat menig ingewikkeld gitaarrack voorzien was van een paar loeiende ventilatoren om de boel te koelen. En wat had ik daar een gruwelijke hekel aan zeg! Nu moest je het rack in een studio in een eigen hok opsluiten wilde je niet helemaal lijp worden van het geloei van die windmolens.

In navolging van wat sessiejongens zoals Steve Lukather kocht ik op een gegeven moment een Palmer Speaker Simulator PDI-03. Een wereldding! De Palmer is een signaalverzwakker die het keiharde signaal van een speaker-output verzwakt naar een line-signaal. Nu kon ik elke technicus een prachtig gefilterd gitaarsignaal aanbieden. En niet langer was ik overgeleverd aan hard blazende gitaarversterkers in de studio. Ik gebruikte het ding overigens ook live, net als Steve.

De kruisbestuiving tussen een Walkman en een gitaarversterker

Jaren ervoor was het begonnen met de Rockman (release was al in 1982). Een apparaat dat lijkt op een rare kruisbestuiving tussen een Walkman en een gitaarversterker. Er kwamen maar twee soorten geluid uit: volkomen clean, of volkomen overstuurt. Het ding klonk heavy ook al plugde je er een elektrische banjo of een mondharmonica in. En qua dynamiek was het dus he-le-maal niets. Maar goeds, ook ik was zo rooms als de paus toentertijd. Voor minder dan buizen haalde ik mijn gitaar niet uit de koffer en dus diste ik deze wannabe-Marshall-Walkman volledig.

Uiteindelijk stapte ik toch van m’n geloof af

Na de Rockman en de Palmer is het snel gegaan. Ik liet me diverse malen verleiden door het spul dat ik in Nico’s toko aantrof.

Zo kocht ik een van de eerste apparaten op dit gebied van de firma Zoom. Tom America van MAM herinnert zich de ellende er nog van. Hoewel dat ding nog in Tom’s huisstudio best lollig had geklonken, bleek ‘ie eenmaal op een grote-mensen-volume gebracht in een club vol uitzichtloze jongeren vooral te willen feedbacken/rondzingen. En zoals altijd met die dingen is het altijd een ander die het als eerste opmerkt. Het was Tom die tijdens de soundcheck droog opmerkte: “wat is toch dat pieptoontje dat ik de hele tijd hoor?”

De sessie met Rick de Leeuw

Minstens een kwart van mijn leven heb ik vergooid aan het geklooi met die dingen. Vaak met een handleiding op schoot, geschreven door een Japanner die een hard piemeltje kreeg van het apparaat. Nou ik niet!

Ik herinner me een sessie voor de band Bon met Rick de Leeuw in de studio van de Tröckener Kecks. Mijn super dure buizenjongens had ik meegenomen. Maar Rick beschikte ook over een computer met Pro Tools en Amp Farm. Het was in het jaar 2000 of begin 2001. Een sessie van 3 dagen die een rare twist kreeg.

Omdat ik de band daarna verliet was ik niet meer betrokken bij de mixage en hoorde ik vervolgens niets meer van mijn opnames. Totdat 7 jaar later, Pieter Bon de zanger van de band, op de radio tijdens Wintertijd een nummer voorbij laat komen. Ik hoor het meteen: potdomme, dat ben ik!

Het hele album Alles Moet Anders staat op Spotify. De andere gitarist van dat album is Phil Tilli, die toendertijd in de Tröckener Kecks speelde. Ik kon het best goed met hem vinden. Na het uiteenvallen van de Kecks is ‘ie in de britrockband Moke gaan spelen.

Bon - Alles moet anders

In de liner notes word ik opgevoerd voor additionele bijdragen. Gelukkig herken ik mijzelf uit duizenden en weet ik hoe het precies zit. Ik ben te horen op de tracks (inclusief solo’s):

  • Vat Geen Kou
  • Alles Wordt Anders
  • Terug
  • Jij Slaapt
  • Zelf Verzinnen
  • Rondom Auto’s

Een poos terug hernieuwde ik het contact met Rick via Facebook. We zijn inmiddels bijna 15 jaar verder en een stukje wijzer geworden.

Of ik de Amp Farm of toch mijn oude buizenbak gebruikte, ik ben het een beetje vergeten. Volgens mij hebben we beiden gebruikt. In eerste instantie mijn buizenbak en als dat niet werkte, de Amp Farm in Pro Tools. Maar zeker weten doe ik het dus niet.

Wordt vervolgd…

Blogs versus de krant: kip of ei

Het viel NRC-journalist Peter Zantingh op dat tegenwoordig journalisten zichzelf opvoeren in artikelen. Hij schreef er een stuk over voor NRC dat achter *kuch* een betaalmuur zit en dat zich in 1 zin laat samenvatten: het komt door de blogs.

P.S. Overigens wel stom dat Peter als leestip van ik-verhalen het klassieke stuk Frank Sinatra Has a Cold meegeeft. Dan had Peter beter kunnen schrijven: het is van alle tijden. Want dat stuk stamt namelijk uit 1966. Of anders, mijn tip: alles kan, er gelden geen regels.

Propellerhead Reason toegetreden tot TEC Hall of Fame

Waar zouden we zijn zonder muziekinstrumenten en opnameapparatuur? Nergens. Zodoende kwam in 2004 de TECnology Hall of Fame voor deze spullen tot stand. Ook dit jaar zijn tijdens de NAMM (grootste wereldwijde vakbeurs voor muziek/geluids-producten), die een week geleden plaatsvond, diverse innovatieve producten ingewijd.

Een van die innovatieve producten is de muzieksoftware Reason van de firma Propellerhead waarvoor ik honderden geluiden en samples heb gemaakt die meegeleverd worden met het pakket. Reason is het aller jongste product van de TECnology Hall of Fame.

Naast Propellerhead Reason werden dit jaar ondermeer ook de Otari MTR-90 24-sporenrecorder, de ARP 2600 synthesizer en de Fender Rhodes elektrische piano ingewijd (zie de volledige lijst). Alle eer gaat natuurlijk naar mijn Zweedse collega’s van Propellerhead Software. En natuurlijk ben ook ik hier enorm trots op want ook een deel van mijn ziel zit in Reason.

Birdman swingt!

Het jaar is nog maar net begonnen of ik heb alweer de beste film van het jaar gezien: Birdman. Geregisseerd door Alejandro G. Iñárritu die je moet kennen van films zoals Babel en Biutiful. Hij is ook mede verantwoordelijk voor het geweldige script. Met een Michael Keaton in de hoofdrol die misschien wel zichzelf speelt als de super onzekere -ex Superheld-filmster (Birdman) die zijn geluk op Broadway probeert te vinden.

Maar wat is geluk als je dochter (geweldig gespeeld door Emma Stone) je een sukkel vindt en je vrouw van je gescheiden is?

Het is een complexe film die breekt met de vele clichés die in de filmindustrie gelden. Zo loopt de film in 1 shot door, continu, alsof het theater is. Natuurlijk is de film weg degelijk in delen opgenomen (een kritisch oog zal daar op letten en zal het zien). Het verhaal en het script zitten uitstekend in elkaar en het acteerwerk is van het hoogste niveau. Ook acteur Edward Norton speelt hier een topklasse rol. Maar de man die de schow echt compleet steelt is Michael Keaton. Zijn oscar staat al klaar, da’s een ding dat zeker is.

Maar het meest opvallende nog wel, althans voor mij, is de score/soundtrack. Alejandro G. Iñárritu kiest altijd voor unieke muziek. Vaak werkt hij met gitaristen, wat weinig filmmakers doen (lees: durven, want violen zijn nog altijd *zucht* heilig in Hollywood). De score van Birdman is zijn meest radicale tot nu toe. Deze bestaat namelijk uit louter drums. En het werkt wonderwel fantastisch! Antonio Sanchez, de drummer die ondermeer met guitarist Pat Metheny speelt, is hier verantwoordelijk voor. Het is zijn eerste score, ook dat nog. De drums klinken heerlijk. Antonio heeft diverse lagen over elkaar gelegd, gelayered als een soort collage van ritmische elementen, waardoor de drums soms heel subtiel en soms weer heel fel en rijk klinken.

Eindelijk weer eens een film zonder het pathetische gedoe van druktemaker Hans Zimmer. Een film die swingt!

De heren op beleidsniveau van afdeling Corporate Communicatie

Ruim een jaar terug ontstond er bij mij een plannetje nadat ik een van de directeuren van een van de grootste organisaties van Nederland had geïnterviewd. Naar aanleiding van dat plannetje werd ik uitgenodigd voor een gesprek op afdeling Corporate Communicatie van deze organisatie. Het plannetje was inmiddels uitgemond tot een concreet plan. Ik had er zelfs al een begroting voor gemaakt en ingediend. De documentairemaker in mij leefde er helemaal van op.

De directeur had tijdens het interview verteld dat de organisatie in 2014 stapsgewijs de fysieke post wilde gaan afschaffen. Het gaat hier om nogal een grote organisatie die letterlijk miljoenen poststukken per jaar verstuurt. Ik vond (en vind) dat we met die overgang van papier naar digitaal iets moesten gaan doen. Het zou een uitgelezen kans zijn om het gehele Nederlandse publiek op een grootse manier afscheid te laten nemen van het papier en de enveloppen van de onderneming. Daarom verzon ik een groot plan vol verrassende verhalen (lees, hippe term: storytelling!) over de oude tijd van de fysieke post en de nieuwe digitale tijd. Aan de hand van 12 verhalen, elke maand 1, zou het grote publiek kunnen gaan wennen aan de overgang Van Papier Naar Digitaal. En ik had al een lijstje met leuke mensen, waaronder Jules Deelder. Ik zag het helemaal voor me!

Een afspraak bij de heren op beleidsniveau van afdeling Corporate Communicatie werd gemaakt.

Door een medewerker van de organisatie werd ik bij de receptie opgehaald en maakte ik een korte wandeltocht door het Utrechtse pand. In elke kamer zat een groepje mensen te vergaderen. Het lulde heel wat af daar bij die organisatie, zo oogde het. Een organisatie die trouwens geheel van onze belastingcenten betaald wordt.

Samen met 2 man en 1 vrouw nam ik plaats aan de vergadertafel onder een systeemplafond in een kamer met de bekende minimalistische kantoor look-and-feel. Er zal vast over nagedacht zijn. Dat het rust geeft tijdens vergaderingen of zo.

De vrouw, die op een andere afdeling van de organisatie werkt, kende ik van een vorig klusje, met overigens een rare afloop. Dat zou dit klusje ook krijgen.

Nadat ik een tapje koffie uit de machine had gekregen, begon ik direct opgewonden mijn idee uiteen te zetten. De man die het dichtst bij mij zat had geen koffie. Hij dronk uit een felgekleurde kinderbeker. Het was waarschijnlijk een soort yoghurtdrank want hij had zichtbaar moeite met drinken. Ondertussen mompelde hij iets van “sshhmm, ja, sshhmm uhuh” mijn kant op ter bevestiging dat hij niet met volledige aandacht voor de kinderbeker bezig was maar toch echt ook naar mijn verhaal luisterde. Ondertussen praatte ik door alsof ik niets gezien had. Vervolgens zag en hoorde ik hoe de man hoorbaar de bodem van de kinderbeker aan het bereiken was. De man had de kinderbeker rechtop gezet met het hoofd naar achteren om er zo het laatste restje yoghurt uit te krijgen. Vervolgens maakte ‘ie met 1 vinger het bovenste randje van de kinderbeker schoon. En verdween de vinger in de mond van de man.

Hij voelde zich er helemaal thuis, daar onder dat systeemplafond.

Het verhaal van de directeur werd tijdens het gesprek weerlegd. Het was helemaal niet zeker of dat de fysieke post zou worden afgeschaft, laat staan al in 2014. Inmiddels is het nieuwe jaar 2015 aangebroken en ontvang ik nog steeds fysieke post van deze organisatie. Men vergadert er vast en zeker nog over.

Met mij werd afgesproken dat ik van de heren een reactie op mijn plan zou krijgen. Ik moest wel even geduld hebben want er moest nog over vergaderd worden.

Ik heb niets meer van de heren vernomen. Zelfs niet na een poging van de vrouw. In een email aan de heren sloot ze af met de mededeling:

Mogelijk is het aan jullie aandacht ontsnapt.

Mogelijk dat ik die aandacht nu wel heb.