Johan Verstreken vertelt over de vriendschap tussen Marvin Gaye en Prins Karel

Prins Karel, Freddy Cousaert en Marvin Gaye
Prins Karel, Freddy Cousaert en Marvin Gaye

Toen ik vorig jaar voor mijn audiodocumentaire Oostende Healing allerlei personen interviewde die Marvin Gaye gekend hebben, wist ik dat er een flink aantal van die verhalen gingen afvallen. Waaronder het gesprek met de bekende Vlaamse presentator en parlementslid Johan Verstreken dat ik samen met Tom America, mijn chauffeur en klankbord, opnam.

Het is een verhaal dat geheel op zichzelf staat en een eigen plek verdient. Marvin Gaye had vandaag 76 jaar moeten worden, ware het niet dat hij 31 jaar geleden precies 1 dag voor zijn 45e verjaardag werd doorgeschoten door zijn eigen vader. Ter ere van zijn verjaardag kom ik met het verborgen verhaal over de vriendschap tussen Prins Karel en Marvin Gaye die samen pintjes dronken tussen de vissers.

Luister naar mijn reportage met Johan Verstreken en Tom America over die wonderlijke vriendschap:

De editing en muziek heb ik natuurlijk zelf gedaan. Zie ook oostendehealing.nl →

(fotograaf omslagfoto: Massimo America)

De impact van de globalisering: nul Nederlandse klanten!

Ok, de titel is wat gechargeerd. Mijn eigen klanten, bijvoorbeeld mijn muzikale-opdrachtgevers, zijn zeker vaak gezellige Nederlanders. Maar opvallend is toch dat ik via mijn webshop melodiefabriek.com/shop/ geen enkele Nederlandse klant heb gehad over het afgelopen kwartaal. Nul, nada!

Het bevestigt voor mij opnieuw dat ik me met name op de internationale markt zal moeten richten. Voor mijn huidige Nederlandse muziek/geluid-klanten zal dit geen probleem zijn, muziek en geluid is immers een universele taal. En de Engelse taal is in dat wereldje allang dé taal die gesproken en geschreven wordt.

Ik moet zeggen dat ik sinds de start van mijn eigen onderneming Melodiefabriek (April 2003) internationaal handel met landen als Duitsland, Hongarije, Zweden, Amerika en Verenigd Koninkrijk. Dankzij mijn webshop zijn daar nu ook landen als Frankrijk, Italië en Portugal bijgekomen. En dat voelt te gek.

Mijn muziek en geluiden gaan de hele wereld over. Meer dan 50.000 internationale downloads op één album heb ik op mijn naam weten te zetten. En mijn muziek wordt regelmatig in internationale videoproducties gebruikt. Mijn werk is zelfs in buitenlandse musea te horen.

De impact van dit alles op marcoraaphorst.nl is natuurlijk groot. Maar hoe precies, daar ga ik over nadenken…

Grote dromers slapen nooit

Big Dreamers Never Sleep

De dag ervoor had ik nog tegen iedereen geroepen dat ik op niemands bevel zou gaan schieten. En mijn lange haar ging er ook niet af. Ik werd uit de groep gehaald, apart geplaatst om de nacht door te brengen en kon de dag erna weer naar huis. M’n geweten had me niet in de steek gelaten.

Op een lullig stationnetje in Ermelo griste ik de Walkman uit mijn tas. Vanaf cassette draaide ik Big Dreamers Never Sleep van Gino Vannelli.

Een dromer met een geweten. Inslapen, dat nooit.

You may say I’m a dreamer. But I’m not the only one.

De duivel in het Zeeaquarium

raap-zeeaquarium-825

Op bovenstaande foto valt een jong Marcootje van een jaar of 13 te zien. Het was de allereerste keer dat ik uit het Real Book wat jazz op een podium voor publiek speelde. Locatie: Zeeaquarium, Scheveningen.

Ik denk dat ik op het bewuste optreden slechts een paar nummers gespeeld heb, tot veel meer was ik niet in staat. Maar mijn gitaarleraar Ferry Robers had de goeie eigenschap om muzikanten zo snel mogelijk het podium op te duwen. Al kon je maar 1 nummer spelen. Zodoende kwam ik al snel overal te spelen in Den Haag. Vaak stond Ferrie tevreden een biertje aan de bar drinken. En als ‘ie mijn ouders zag, stoof Fer naar ze toe onder wild geroep:

“moet je die gozer toch eens horen spelen, da’s toch gewoon een duivel?”

Ergens begin jaren ’80, rond de kerstdagen om de geboorte van het kindeke Jezus te vieren, speelde deze duivel een paar van die ouwe jazzstandards op herhaling 2 dagen lang in de Haagse Passage. Een andere keer trad ik aan in Theater Pepijn. En ook kwam ik op het North Sea Jazz Festival te spelen. Ik heb het allemaal te danken aan de man die ik nog altijd mis. Ferry kreeg Korsakov en overleed korte tijd later. Ik was nog maar net 18 jaar oud.

Hoewel Fer de podiumangst bij mij tot vrijwel het nulpunt heeft weten te brengen, af en toe stak het toch de kop op. Met name als ik voor televisie moest optreden, of in een grote zaal als Paradiso. Het klamme zweet brak me dan uit. Waar was ik toch aan begonnen? Maar altijd spotte ik Ferry tussen de mensen, glimlachend.

Het is de verbintenis met de duivel die blijft. Een hels karwij maar mij hoor je niet klagen.

Korte documentaire over jazzaccordeonist Mat Mathews: “ik probeer mooi te spelen”

Over jazzaccordeonist Mat Mathews (geboren in Den Haag en in 2009 in Rotterdam overleden) is een korte documentaire gemaakt door vriend Guus Van Waveren.

In Nederland raakte hij in de vergetelheid en kreeg in jazzkringen nooit de erkenning, die hij als jazzaccordeonist had verdiend.

WikipediA

(DJ bedankt!)

Anton Corbijn, de laatste grote muziekfotograaf?

Het hoogtepunt van de populaire muziekcultuur ligt achter ons. Ik zeg niet dat er geen fantastische dingen meer gemaakt worden, alleen zijn ze veel minder belangrijk, ze hebben veel minder impact, omdat jongeren overal met een muisklik aan kunnen. De magie die in mijn jeugd rond muziek hing, is weg.

Anton Corbijn / De Standaard

Geluidseffecten voor animaties

Een van de dingen waar ik een kei in ben is het programmeren van geluiden voor animaties. Bekijk onderstaande video waarin ik met name synthesizers gebruik om zo het kunstmatige en theatrale van de animaties te benadrukken.

Ook alle muziek in deze video werd door mij met veel lol gemaakt. Het is mijn “tududu” stem die je hoort met een gitaartje en basje erbij.

Zie ook Portfolio – Sound Design op Melodiefabriek →

— deze video werd gemaakt in opdracht van ctrlspatie.nl

Een ongemakkelijke Marc Ribot in het Paard van Troje

Via het geweldige album Rain Dogs van Tom Waits uit 1985 leerde ik gitarist Marc Ribot (1954) kennen. Hij viel op met zijn compleet eigen stijl die duidelijk gestoeld is op Amerikaanse rootsmuziek maar daar tegelijkertijd hoorbaar uit probeert te breken. Marc combineert de rauwe sound van blues en rock ‘n’ roll met de tegentonen uit de free jazz. Tegentonen die hij mooi weet te krijgen, zoals ze in het nummer I want you van Elvis Costello klinken. Inclusief de memorabele solo bestaande uit 2 noten.

Zandloper

Het is 17 maart 2015 en Marc Ribot speelt in Den Haag in de Kleine Zaal van het Paard van Troje in Den Haag. Solo. Voor aanvang speculeer ik nog wat met zanger/gitarist Melle de Boer en gitarist Dick Zuilhof over wat ons te wachten staat. “Ik denk dat het een beetje ongemakkelijk zal worden”, voorspelt Dick.

Het concert begint.

Marc neemt plaats op een klapstoel, speelt een paar maten en grist vervolgens naar de zandloper die op de tafel naast hem staat en draait hem om. 40 minuten te gaan. Marc laat het plectrum over de snaren schuren, slaat harde dissonante akkoorden aan en raast over de snaren. Andere stukken worden juist heel ingetogen en breekbaar gespeeld. Maar telkens ligt een kleine of grote ontsporing in het verschiet. Buiten de gebaande paden om. Het is een gevoel van uitersten dat hier tussen de nepkaarsen opsteekt. Oorlog en vrede.

Van zijn bijzonder mooie album Silent Movies uit 2010 speelt Marc diverse stukken. Op dat album beperkt Marc zich. Van echte ontsporing is geen sprake. Maar vanavond is het anders. Vanavond moet alles eruit.

Waxinelichtjes op batterijen

Ik begin het warm te krijgen. Ongemakkelijk warm. Het ligt niet alleen aan de airco die uitstaat. Het vreemde interval dat de airco en ventilatoren produceren kan Marc niet waarderen en dus is het hele spul inclusief verlichting op zijn verzoek uitgezet.

Tijdens het concert wordt het podium slechts verlicht door een halve cirkel aan waxinelichtjes op batterijen. Maar Marc zit ogenschijnlijk prima op zijn gemak te wezen. Zijn colbertjasje blijft aan.

Spannend, inspirerend en soms ronduit mooi.

Na de pauze wordt opnieuw de zandloper omgedraaid.

Dada

Een beetje ontsporen is wat mij juist zo aantrekt in het spel van Marc. Dat randje, dat tegendraadse. Maar vanavond is het niet een kwestie van een beetje ontsporen maar een beetje veel ontsporen. Wonderlijk om mee te maken. Ik hoor en zie hoe deze Dadaïst op akoestisch gitaar er alle mogelijke klanken uitperst.

Met zijn mond maakt ‘ie een vinger nat en laat hem glijden over de top van zijn gitaar alsof het een conga is. Er klinkt wat gegrinnik vanuit de zaal. En razensnel schuift hij een potlood onder de snaren en plaatst een slide op zijn pink. Tweemaal verzet Marc het potlood 1 fret hoger om zo de boel te transponeren. Er heerst controle binnen het ongecontroleerde.

Zijn interpretatie van het bekende lied Happiness Is A Warm Gun van The Beatles maakt me zeer gelukkig.

Marc kijkt eerst op zijn horloge en daarna naar de zandloper. A done deal. Na luid applaus mag ‘ie nogmaals terugkomen. De klassieker There Will Never Be Another You wordt voorzien van wat ongemakkelijke bebop licks en nog eenmaal worden alle zijwegen op de gitaar verkend. Dan is ‘ie klaar.

Tolstoj op het hobbelpaard verlaat het podium. De airco kan weer aan.