Mijn generatieve track: Evening Lights – alt 5

Generatieve muziek is een term die door Brian Eno vaak gebruikt wordt. Het is muziek die automatisch gegenereerd wordt. Bekende voorbeelden zijn de windharp, het windorgel en de windbellen die, je raadt het al, door de wind bespeeld worden. Met behulp van software kun je nog veel verder gaan door allerlei zaken te laten randomizen.

De compositie in generatieve muziek vormt een soort framework waarbinnen de muziek kan variëren. Het geweldige hieraan is dat je net als met livemuziek telkens een andere uitvoering zult gaan horen. Er zijn generatieve apps die dit kunnen, onder andere een paar die ontwikkeld werden door bovengenoemde Brian Eno.

Luister naar mijn 1e generatieve track ooit: Evening Lights – alt 5.

Deze track kent geen ontwikkelingen maar toch varieert hij continue op een lengte van bijna 23 minuten zonder werkelijke herhalingen. Erg wonderlijk! Een soort wolk van geluid die steeds varieert. Het levert een ambient track op die het wonderlijk goed doet bij vertraagde video beelden (een taxirit in de grote stad, beelden van het Noorderlicht etc). De stemming is wat melancholisch.

Dit 1e experiment heb ik gebouwd in Propellerhead Reason 9. Het kiest telkens willekeurig een noot uit een pentatonische toonlader en genereert op basis van die “melodie”-noot een  samenklank en deze wordt at random complexer of juist minder complex gemaakt via additionele noten. De klankkleur blijft overigens steeds hetzelfde. De vraag die je je stelt bij het bouwen van het framework: wat begrens ik en wat niet? Je wilt natuurlijk niet dat de muziek als totale chaos klinkt, maar je wilt ook niet dat het voorspelbaar en saai wordt.

Wordt vervolgd…

Zie ook Wikipedia (deze pagina) voor meer info over Generative Music!

Brian Eno: opgenomen muziek ligt dichterbij schilderkunst dan bij muziek

Er schoot me iets te binnen toen ik gisteren een lezing bekeek van Brian Eno uit 2011, over precies hetzelfde onderwerp had ik zelf nog niet zo lang geleden geblogd: ‘Het verband tussen beeldkunst en muziek.’ Wat Eno te vertellen had daar was ik het helemaal mee eens. Eno is een vrije denker en een van de grootste muzikale vernieuwers van de afgelopen 30 jaar. Wat hij bijvoorbeeld voor ambient muziek en generatieve muziek heeft betekend is van het allergrootste belang. Met name ambient heeft filmmuziek de afgelopen jaren gigantisch veranderd. Het is een benaderingswijze die ook mijn volledige aandacht heeft.

Eno muses in his diary, adding, at another point, that in the future some child will gasp at an adult and ask if it was really true that people once listened to the same piece of music “over and over again.”

The City Review – Eno

In de lezing komt de memorabele uitspraak ‘opgenomen muziek ligt dichter bij schilderkunst dan bij muziek’ voorbij.

Wel is het opvallend dat Eno als producer werkt met bands die nog altijd een duidelijke link met pak ‘m beet Elvis vertonen, zoals U2 en Coldplay. Het zijn bands die helemaal geen gebruik maken van het gedachtegoed van Eno maar traditionele liedjes schrijven met coupletjes en het feest der herkenning dat het refrein heet. Ik vermoed dat Eno én houdt van vernieuwing én houdt van de traditie. Ook in dat herken ik mijzelf volledig. Hoewel innovatie vooruit gaat, oude muzikale regels moeten we zeker niet het raam uit gooien want het is simpelweg erfgoed en traditie. Delen van die traditie komen altijd weer terug, soms zelfs eeuwen later.

Anyway, ik geeft Eno het woord:

Zo simpel als Eno

Brian Eno

Ik heb Brian Eno al vaker betrapt op hele nuttige uitspraken. Bovenstaande video staat er bol van. Eno houdt van het opleggen van beperkingen om zo creatiever te worden. Dat laat hij ook de bands doen waarmee hij werkt. Soms moet de drummer zonder bekkens spelen. En ooit liet ‘ie Chris Martin, zanger/toetsenist van Coldplay, met 1 in plaats van 2 armen piano spelen.

Eno verzon samen met Peter Schmidt de Oblique Strategies, een doosje met kaartjes met simpele instructies.

Each card contains a phrase or cryptic remark which can be used to break a deadlock or dilemma situation. Some are specific to music composition; others are more general.

Eno vindt dat er betere muziek met primitieve instrumenten zoals de gitaar gemaakt wordt dan met digitale/virtuele instrumenten. En Eno kan heel goed uitleggen waarom bepaalde muziek niche/underground is en andere mainstream/populair.

Het meeste komt in deze video aan bod. Maar het staartje zit hem wat mij betreft in de allerlaatste vraag op het eind van de video. Een vraag die uit het publiek komt. Iemand is net als Eno gefascineerd door religieuze muziek. De persoon maakt net als Eno voornamelijk elektronische muziek. En ineens komt die levensvraag die bij zo velen van ons speelt: waardoor worden we echt geraakt? Wat grijpt ons nu echt totaal? En doen wij dat dan ook? Streven we dat na? Zelfs Eno komt er niet zonder kleerscheuren vanaf.

Deze video vormt er eentje uit een lange reeks die de firma Red Bull al sinds 1998 organiseert onder de titel Red Bull Music Academy. Het is een symposium voor muziek en kennis waarbij met name de avontuurlijkere artiesten acte de presence geven. Ik denk dat deze vorm van sponsoring, doormiddel van het verbinden van een specifieke groep liefhebbers aan een merk, vele malen krachtiger werkt dan commercials en advertenties. Het draait hier om kwaliteit en neemt het publiek juist heel serieus.

Bush of Ghosts

Kijk goed naar die video!

Prachtig hoe hier de woorden gevisualiseerd worden. Woorden die geen duidelijk verhaal willen vertellen maar die gekozen zijn op zeggingskracht en klank. Met korte frases als versiering.

Als luisteraar vul je de betekenis automatisch in. Zoals de titel ons al zeggen wil: My Life in the Bush of Ghosts

Hoe schrijf ik een liedje?

Toen ik een jaar of 16 was wilde ik heel graag liedjes schrijven. Aangestoken door The Beatles, Steely Dan en de muziek van de dag (1984). Op een akoestische gitaar verzon ik ze. Eerst kwamen de akkoorden en de melodie. Later verzon ik er een tekst bij. Sommigen van die liedjes nam ik op met een 4-sporen cassetterecorder, die ik samen met wat vrienden had aangeschaft. Hier en daar speelden zij ook een basje of een extra gitaartje in.
Lees verder

The Microsoft Sound

Gemaakt door Brian Eno. Je weet wel, bekend van Roxy Music en later als producer van David Bowie, Talking Heads, Genesis, U2 en Coldplay.

En bekend van The Microsoft Sound.

Het is een openingstune voor een operating system die snel je strot gaat uithangen. Net zoals elk muziekje dat je maar vaak genoeg hoort (*). Bovendien bestaat deze tune uit artificiële geluiden en dat ligt gevoelig bij de mensen. Synthetisch is altijd minder warm en raakt minder een nostalgisch gevoel omdat de relatie met die sounds ontbreekt. Dus voor het raken van een breed publiek: nooit doen. Of laat ik het anders benaderen: enig idee waarom 99.9999% van alle speelfilms nog gewoon een volledig uitgerust klassiek orkest in de soundtrack hebben zitten?

De beste openingstune van een operating systeem is geen tune. En de op één na beste openingstune bestaat uit natuurlijke geluiden. Geen melodie, want dat gaat na 3 keer al megamega vervelen.

Mijn advies dus aan de bouwers van operating systems:

  • laat de gebruikers zelf hun openingstune kiezen uit een lijstje natuurlijke geluiden
  • vergeet daar niet de optie geen-openingstune bij te vermelden

Wat ook leuk is: hou rekening met de plek waar de persoon woont, hou rekening met het tijdstip dat de machine geboot wordt, maar het meer random, meer verrassend.

En tot slot voor Apple gebruikers die zich nu gaan verzetten, de ‘beng’-toon van OSX vind ik ook he-le-maal niets. Dat heeft eerder een schrikreactie tot gevolg dan het ‘we gaan weer gewoon met een schone lei beginnen’ idee van de doorsnee openingstune.

* = ik heb heel veel met Windows 95 gewerkt. Blauwe schermen All Over The Place. Rebooten deed je soms een paar maal per uur. Brian Eno op repeat de hele dag door. Dat idee.