Haagse stadsliefde: poep tegen de ventilator

Eigenlijk zou ik het elke dag moeten doen of minstens een paar keer per week: een stukje fietsen of wandelen. Vandaag gewoon maar gedaan, fiets uit de schuur gehaald en gegaan. Op naar Scheveningen om even rustig na te denken over een documentaire die ik voor VPRO RadioDoc aan het maken ben. Even broeien op een onderwerp.

Via het bovendek van de Pier liep ik naar het einde. Sommige vrijbuiters lagen op loungebanken in de zon te staren. Weliswaar zonder drankie want  alle cafeetje op het bovendek waren nog gesloten. Maar goeds, het blijft een topplek daarzo bovenop de Pier!

Op het onderdek trof ik een paar mooie wijsheden van een stel onbekenden aan.

Bij een schepijstentje op de Pier waarvan het mannetje achter de toonbank een verrassend authentiek Italiaans accentje bezigde, heb ik een bolletje caramel en passievrucht gekocht. Op het buitenbalkon van de Pier heb ik dat allemaal met mijn kop in de zon langs m’n huig laten glijden. Scheveningen heb het, ik zweer het je!

Via de betonplaten op het zand ben ik tussen alle strandtenten door terug naar mijn fiets gelopen die ik ter hoogte van de 1e haven aan een nietje vastgeboden had. Tijdens die terugtocht trof ik nog een vlieger aan die aan de balustrade was vastgemaakt. De eigenaar moest wellicht zijn fiets ff in de zon zetten. U kent die Haagse uitdrukking toch wel zeker?

Als ik de volgende keer ga wandelen of fietsen dan betuig ik misschien opnieuw mijn Haagse stadsliefde. Tenminste, als het te combineren valt met al mijn andere avonturen.

Tot zover. De mazzel!

De nieuwe prachtfilm van Wim Wenders: The Salt of the Earth

Er zijn maar weinig filmmakers waar ik gevoelsmatig een klik mee heb. De meesten maken lompe epische meuk waar ik niets mee kan. Zonder oog en oor voor details en zonder die essentiële balans tussen geluid en beeld te willen doorgronden. Het resulteert niet in schoonheid maar in lelijkheid.

Ik haat die lelijkheid. Het cynisme. Je eigen publiek niet serieus willen nemen. Alles puur voor de kijkcijfers doen. De bekende saaie weg nemen. Het ontneemt de kijker de kans om beter te kijken en beter te luisteren. De kijker leert niets maar wordt slechts vermaakt. Ik haat dat.

Wim Wenders vormt hierop een uitzondering. Gisteren zag ik zijn nieuwste film, de documentaire The Salt of the Earth over de Braziliaanse fotograaf Sebastião Salgado. Zijn foto’s vormen een venster naar een wereld die ver van ons af lijkt te liggen. Foto’s waar wij misschien zelf niet graag naar willen kijken. Salgado is begaan met het lot van de mensen die hij fotografeert. Je voelt zijn empathie als je door zijn lens meekijkt. Het zijn mensen die er niet voor kozen op op te groeien in het verkeerde deel van de wereld. Maar hun lot had ook ons lot kunnen zijn. Salgado maakt het invoelbaar en dichtbij.

De foto’s zijn van een ongekende schoonheid en gruwelijk tegelijk. Het is des Hollywoods om dit soort beelden te voorzien van zware pathetische muziek. Grotesk orkestwerk om de diepe eenzaamheid nog meer te benadrukken. Maar het zou deze beelden overschreeuwen en ontsieren. Wim kiest echter voor klein. De rustige muziek van Salt zit de beelden nooit in de weg maar ondersteunt ze subtiel. Veel van de stilstaande beelden, de foto’s zijn voorzien van fonografische geluiden om de beelden auditief wat meer in te kleuren. Ze komen tot leven. Zo hoorde ik het geluid van krekels, een menigte van mensen, het ruisen van de bomen, bij diverse stills.

The Salt of the Earth is van een gevoelige tederheid die je in de cinematografie nog zelden aantreft. Het is een meesterlijke documentaire.

Met Wim zou ik ooit willen werken. Misschien moet ik alles op alles zetten om dat te bereiken. Omdat dit werk me zo diep raakt. Met mijn muziek en geluiden wil ik ook iets wezenlijks raken. Geen plat sentiment of puur vermaak, maar een diepere laag waardoor je meer gaat voelen. Stimuli voor het hart. Mijn antwoord op al die lelijkheid die ik zo haat.

fotograaf: Sebastião Salgado

fotograaf: Sebastião Salgado

Mijn foto gebruikt als voorblad Fietsnota Gemeente Hoorn

Mijn foto gebruikt als voorblad voor Fietsnota van Gemeente Hoorn

In het document Fietsnota Gemeente Hoorn – Fietsend Verder naar 2020 – werd mijn foto als voorblad gebruikt. De PDF is gratis te downloaden.

Hier het origineel van mijn foto:

fietst

De foto maakte ik in 2008 en valt onder een Creative Commons Naamsvermelding licentie (CC BY).

P.S. Het document stamt al uit 2009 maar aangezien online heel veel werk van van mij gebruikt wordt ben ik niet in staat om alles echt bij te houden. Misschien moet ik daar toch eens iets op verzinnen…

Antwerpen – mei 2014

forbidden city

Antwerpen. De gezellige koffietentjes schieten er als kool uit de grond. Veelal voorzien van een gezellig bij elkaar geraapt interieur bestaande uit oude stoeltjes en tafeltjes met afgebladerde lak, schots en scheve schilderijtjes en retro-behang op de muren. Net zoals het straataanzicht overigens. In Antwerpen (lees: zie ook de rest van Vlaanderen) is achterstallig onderhoud tot straatkunst verheven.

Waarschijnlijk hebben onze Zuiderburen een broertje dood aan zinloze tijdsbesteding. Zoo ik iets ben, ben ik zoo ook.

Anyhoe, ik zal hier niet teveel woorden aan vuil gaan maken, met mijn smartphone heb ik wat foto’s bij elkander gerommeld.

Antwerpen

Dus, voor mensen met ogen, hier mijn setje foto’s op den Flickr →

Flog

Ik trof hier ergens in de buurt op straat dit vergeelde schilderijtje achter een raam aan. Een dag later was ‘ie al meer dan 10.000 keer bekeken. Flickr Explore:

fietser

Mocht je je afvragen hoe Brugge eruit ziet:

Delft

Scheveningen heeft iets:

Scheveningen

Willem de Zwijger zwijgt nog steeds in alle kleuren behalve in die van oranje:

Willem de Zwijger

ANP Historisch Archief stelt historische foto’s gratis ter beschikking

Hendrix

Ik kwam er zojuist achter dat het ANP Historisch Archief historische foto’s gratis ter beschikking stelt voor persoonlijke doeleinden zoals bijvoorbeeld een persoonlijk blog. Ze maakt gebruik van de Creative Commons licentie BY-NC-ND wat betekent dat je de foto alleen niet-commercieel mag gebruiken en er geen afgeleide werken van mag maken.

deelder en brood

foto onder Creative Commons BY-NC-ND / fotograaf: Paul Vreeker/ANP

P.S. Ook bovenstaande foto van Jimi Hendrix valt onder Creative Commons BY-NC-ND / fotograaf: Kippa/ANP.

Duurzaamheid Flickr versus vluchtigheid Instagram

brugge

Al ruim 9 jaar heb ik een Flickr account. Pas sinds kort zit ik ook op Instagram.

Gek eigenlijk dat je er zomaar weer een account bijneemt. Mijn dochter vond het te gek dat ik “op Insta” besloot te gaan. Alleen bezorgt het mij nu een nieuwe brainwave, want wanneer moet ik iets op Insta en wanneer op Flickr zetten? Of op beiden toch maar?

Vooralsnog lijkt Instagram heel vluchtig en beperkt in haar mogelijkheden. De korte videofunctie die er sinds een poosje op zit vind ik wel heel handig, met name door sound designers en muzikanten waar ik internationaal contact mee heb wordt dat veel gebruikt. Het heeft een voordeel ten opzichte van YouTube omdat deze video’s slechts 15 seconden lang mogen zijn en direct beginnen met afspelen. Op die manier krijg ik snel een indruk van waar mijn collega’s mee bezig zijn.

Instagram lijkt een beetje het visuele broertje van Twitter. Men laat zien waar men mee bezig is. Alleen de laatste paar foto’s worden bekeken als ze langskomen in de stream en men klikt dan al dan niet op like of laat een reactie achter. Nogmaals, het is vluchtig tooltje.

Instagram biedt geen mogelijkheden tot het opbouwen van een serieus fotoarchief. Instagram slaat de foto’s in een totaal onbruikbaar 612×612 pixels formaat op (what the fuck were they smoking?) wat het gebruik ervan voor andere doeleinden drastisch beperkt. Bovendien is het bedrijf een onderdeel van de slangenkuil van Facebook hetgeen bij mij in twee opgetrokken wenkbrauwen resulteert.

Flickr is daarentegen de meest serieuze fotosite met een belangrijke archieffunctie. Niet alleen kun je jouw foto’s in hoge resolutie uploaden. Je kunt sets en groepen maken. Nou goeds, dat weet je vast allemaal wel. Maar het punt wat ik juist wil maken is dat Flickr heel veel aandacht aan je gehele foto-archief geeft, ipv alleen tijdelijke aandacht voor de laatste paar in je stream, zoals de concurrentie dat doet. Dat zie ik in mijn statistieken terug. Veel oude foto’s worden nog dagelijks een paar maal bekeken. Mijn meest bekeken foto heeft meer dan 8000 views. Het is geen uitzondering, veel van mijn foto’s zijn duizenden keren bekeken. Diversen zijn gebruikt in boeken, soms zelfs voor een omslag, en op veel websites (zoals BoingBoing, NOS, NRC) en Wikipedia.

Deze week bezocht ik samen met mijn vriendin de stad Brugge. Een goed moment om de camera van mijn nieuwe smartphone eens flink uit te proberen. In combinatie met de geweldig app van VSCO blijkt dat ik geen dure camera en laptop meer nodig heb om foto’s te schieten, te bewerken en te uploaden naar Flickr, Instagram, Facebook, Twitter of andere hipster-plekken. De smartphone alleen volstaat uitstekend. En qua views zit ik op Flickr de laatste paar dagen weer ruim boven de 1000 per dag. Hoewel dat vrijwel nooit lager is 500 views trouwens. Gisteren stond de teller op 2590. Dankzij Flickr krijgen die foto’s dus behoorlijk veel aandacht. Meer dan ik via mijn blog zou kunnen bewerkstelligen. Vandaar dus dat ik er al 9 jaar zit.