Interview over de Roland TR-808 bij Mijke en Co Live! (Radio 6) [audio]

Ik werd door Mijke geïnterviewd (16 okt 2014, zie deze link) naar aanleiding van de documentaire die over de Roland TR-808 drumcomputer gemaakt wordt (zie deze link). Mijn documentaire over Marvin Gaye (zie deze link), waarin de TR-808 een grote rol speelt, was de aanleiding voor dit interview.

(foto onder CC BY-NC-ND: Jochen Wolters)

P.S. Robert van Riel stuurde mij een mailtje:

Ha Marco,

Ik luisterde naar je, met je item over de TR808. Daarna moest ik naar de apotheek. Voilà.

808

Groeten,
Robert

Interview met Marc Weidenbaum over zijn boek ‘Selected Ambient Works Volume II’

Selected Ambient Works Volume II-w160Het album ‘Selected Ambient Works Volume II’ van Aphex Twin (echte naam: Richard D. James) bevat elementen van generatieve muziek, muziek die gegenereerd wordt door een systeem. Alle tracks vallen in de categorie ambient muziek maar zonder dat Richard zijn voorgangers zoals Steve Reich, Philip Glass and Brian Eno probeert te imiteren. Het album stamt uit 1994 maar klinkt nog altijd tijdloos.

Marc Weidenbaum schrijft veel over ambient en experimentele muziek op zijn blog Disquiet.com en heeft een boek aan dit album gewijd. Het wordt uitgegeven door uitgeverij Bloomsbury en valt in de 33 1/3 reeks.

Hoe kwam je op het idee om een boek over dit album te schrijven?

Marc: Ik heb veel geschreven over muziek, geluid en kunst en heb lang gewacht om een boek te schrijven omdat ik gefixeerd was op de hoeveelheid aandacht die nodig is voor een dergelijk streven. Ik heb bewondering voor de 33 1/3 serie, in het bijzonder voor hoe divers ze zijn. Om de paar jaar stelt de uitgever Bloomsbury zich open voor voorstellen voor nieuwe boeken. Ik stelde dit boek in april 2012 voor nadat een eerder voorstel in 2007 niet werd aanvaard. Ik wilde schrijven over een album waar ik persoonlijk echt evangelisch over ben. Na bestudering van dit type albums met inbegrip van het werk van Monolake, Oval, Pauline Oliveros, Boxhead Ensemble, DJ Krush en anderen besloot ik voor het Aphex Twin album te kiezen. Het is naast een persoonlijke favoriet van mij ook een plaat waar veel andere mensen van houden maar waarover zeer weinig uitvoerig geschreven is. Dit suggereerde een vacuüm dat ik kon helpen te vullen.

Wat maakt dit album zo speciaal voor jou?

Marc: Het is een van mijn weinige favoriete albums aller tijden die me niet gelijk vanaf het begin raakte. Ik acht hem van hetzelfde niveau als Bitches Brew van Miles Davis. Ik was een fan van ambient muziek voor een lange tijd voordat het uitkwam – Brian Eno’s Thursday Afternoon vormde een hoogtepunt – en dit album heeft me echt uitgedaagd sinds de release om te begrijpen. Ik denk dat ik Aphex Twin’s album Selected Ambient Works Volume II bewonderde lang voordat ik het kon waarderen, en waardeerde het voordat ik het geweldig vond, en vond het geweldig voordat ik het begreep.

Wat vond je moeilijk aan het schrijven van dit boek?

Marc: Het moeilijkste deel was het begin en het einde. Het moeilijkste deel van het einde was de deadline. Ik gaf mezelf een zeer strikte opdracht om ervoor te zorgen dat het boek klaar zou komen. Maar die laatste paar weken waren heel intens. Het begin was moeilijk, om het boek te schrijven zoals ik het wilde schrijven. Daarvoor moest ik eerst het boek schrijven dat ik niet wilde schrijven, een veel eenvoudiger boek met een traditionele verkenning van alle nummers op de plaat. Ik schreef meer dan 45.000 woorden voordat ik me echt kon richten op het boek dat ik echt wilde schrijven.

Er zijn verhalen bekend van Richard D. James die zijn opname-apparatuur in zijn slaapkamer heeft staan. Is hierdoor het idee ontstaan om doormiddel van lucide dromen muziek te maken?

Marc: De rol van lucide dromen is zeer handig bij het begrijpen van het album. Die lucide staat is er een tussen waken en slapen. Je creëert een soort van bewustzijn dat los staat van de alledaagse ervaring, een waarin tijd van minder belang is. Niet alleen is dit de manier waarop Aphex Twin zoals gezegd veel van zijn muziek creëerde, het is ook de staat waarin je als luisteraar dankzij deze muziek in terecht kunt komen.

Nog voor het tekenen van het contract met Warp verdiende Richard al heel veel geld aan bedrijven die zijn muziek wilden gebruiken in reclames. Had Richard geen artistieke problemen met dit commerciële gebruik van zijn muziek?

Marc: Mijn gevoel zegt dat het tegendeel het geval is. Volgens verschillende gesprekken die ik met  zijn voormalige vertegenwoordiger van de muziekuitgever Chrysalis had bevrijdde het werken met zakelijke klanten hem van de verplichting om te gaan touren en een massapubliek aan te hoeven spreken. Het gaf hem financiële vrijheid en de mogelijkheid om de muziek te maken die hij wilde maken. Maar voor alle duidelijkheid: dit is nog steeds informatie uit de tweede hand, informatie die ik niet van Richard zelf heb.

In het algemeen is er veel verwarring over veel muziek die Richard heeft geproduceerd en hoe hij deze muziek heeft gecreëerd. Waarom is veel informatie over deze artistieke beslissingen onbekend?

Marc: Het enige wat ik denk dat we duidelijk kunnen zeggen over Richard D. James is dat hij niet wil dat deze dingen duidelijk zijn. Hij heeft al heel vroeg die verwarring omarmd, de duistere zelf-definitie door gebruik te maken van meerdere pseudoniemen, en is de media gaan voeren met Verhalen Voor Trainspotters.

Wanneer was de laatste keer dat je hebt gesproken met Richard?

Marc: Dat moet in 1996 zijn geweest toen ik hem interviewde in verband met de release van zijn Richard D. James Album (aanvulling: check dat interview hierrrr!).

Het lijkt erop dat hij niet zo actief meer is als voorheen, weet jij waarom?

Marc: Ik heb veel verhalen gehoord tijdens mijn onderzoek maar geen van allen kan ik presenteren als feit. Het meest concreet lijkt dat Richard gelukkig is met hoe hij zijn muziek kan maken en dat hij zich niet teveel zorgen hoeft te maken over het routinematig uitbrengen van nieuwe albums en het doen van tours. (aanvulling: 13 jaar na zijn laatste album komt Richard dit jaar nog, 2014, met een nieuw album)

De muziek op ‘Selected Ambient Works Volume II’ voelt als generatieve muziek. Net als die oude wind chimes. Een effect dat Richard ook op dit album gebruikt. Het voelt alsof willekeur een belangrijke factor vormt op dit album.

Marc: Ik ben het met je eens. De wind chimes track die je noemde – meestal “White Blur I” genoemd – samen met een instrument dat erop lijkt, de eolische harp, zijn voorbeelden van vroege generatieve instrumenten: instrumenten die zowel een apparaat als de compositie bevatten, compositie-door-systeem. Veel, zo niet alle tracks van Aphex Twin’s album Selected Ambient Works Volume II, maken gebruik van een zeer repetitief geluid en zijn in de meeste gevallen uitvoeringen en composities die slechts subtiele veranderingen in timbre in de loop van de song laten horen. Deze subtiele veranderingen lijken een natuurlijke willekeur te hebben die voor kleine verschuivingen zorgen en een natuurlijke invloed op het werk lijken te hebben.

Terugkijkend op dit album, nu 20 jaar later, wat denk je dat het belangrijkste muzikale erfgoed van dit werk is?

Marc: Net als bij een heleboel mensen die hun tijd ver vooruit waren kan zijn erfenis een beetje in de war raken als een ooit zo ongebruikelijke aanpak de norm blijkt te zijn geworden. De nadruk ligt hier op zeer rustige muziek met super eenvoudige melodieën die een evenwicht biedt tussen de werelden van dansmuziek en kunstzinnige muziek.  Ik hoop dat het blijvend zal worden gezien als een voorbeeld in al die gebieden en des te meer als een succesvol voorbeeld van gebieden die in verschillende mate ook in conflict zijn met elkaar.


 

Wil je dit boek bestellen? Dat kan via deze link op Bol.com.

“Ik ben ff door mijn huis aan het lopen met de laptop”

Het is maart 2008 en vanuit de studio van de RVU in Hilversum bellen we een paar van mijn vrienden en kennissen op. Ik ken ze via Flickr. Het zijn Haagse fotografen. Bert Kommerij vraagt ze naar hun internetgedrag. Hij zit in de droog klinkende spreekruimte.

“Beschrijf eens hoe je huis eruit ziet?”

Want de luisteraar kan immers niets zien.

Radiomaker Willem Davids zit aan de knoppen en ik zit naast hem te luisteren. Bert laat lange stiltes vallen nadat de persoon aan de andere kant van de lijn helemaal uitgesproken lijkt te zijn.

Want soms komt er nog iets moois op ‘t end.

“Hallo zijn jullie daar nog?”

Ik neem de gesprekken mee naar huis en maak een korte versie van iets dat later op 9 grote schermen tijdens Beamlab in Pakhuis de Zwijger in Amsterdam te horen en te zien zal zijn. De audio is dan voorzien van een stroom aan stilstaande foto’s van mensen die achter laptops zitten en met hun smartphones in de weer zijn. Zij en hun media-apparaten. Omdat wij ons erin herkennen.

Het is voor mij een nieuwe vorm van taal, ritme, muziek en een nieuwe vorm van podcasting.

Geanimeerde interviews van Blank on Blank [storytelling]

Blank on Blank is een (audio-) podcast bestaande uit korte stukken van interviews met beroemdheden. Deze interviews worden daarnaast ook in geanimeerde vorm als video aangeboden. Of zoals ze het zelf zeggen:

We help journalists dust off their prized tapes, minidiscs, and digital recordings. Those saved interviews with iconic figures gathered to write articles, books, to make radio, that few people ever got to hear. Until now.

Ik vind dat slim want ik ken de kracht van audio maar al te goed. Maar mensen zijn nu eenmaal visueel ingesteld en dus wordt mij vaak de vraag gesteld: “waarom geen video?” En die vraag stel ik me zelf ook nu ik onlangs de succesvolle Oostende Healing audiodocumentaire heb afgeleverd. Deze documentaire zou met aanvullende beelden op YouTube en Vimeo weer een ander publiek kunnen trekken. Bovendien zou het format video mij de mogelijkheid kunnen bieden om de deels Nederlands gesproken teksten te vertalen in het Engels om zo een nog veel groter publiek aan te trekken.

Blank on Blank tackelt dit probleem op een slimme manier. En vaak voegen ze ook nog het transcript van het interview toe aan de pagina waarop de video getoond wordt plus een SoundCloud player voor de oorspronkelijke audio-versie van het interview. Daarmee slaat Blank on Blank alle vliegen in 1 klap.

Dit wil ik eigenlijk ook gaan doen. Nee beter, volgens mij moet ik dit gaan doen. Daarom een oproep aan alle journalisten die dit soort interessante tapes met interviews hebben liggen: laat van je horen want ik heb serieuze plannen!

1e les van Arno Hintjens om Oostends te leren

Een paar maanden geleden kreeg ik een idee als donderslag bij heldere hemel. Nu heb ik wel vaker ideeën maar dit idee was zeldzaam. Dit idee veroorzaakte vuurwerk bij mij van binnen. Ik kon er bijna niet van slapen en stond er de volgende morgen mee op. Er was geen twijfel. Er was geen enkele ja-maar, geen enkele reden om het niet te doen. Dit idee moest en zou ik gaan uitvoeren.

En zo is het dus gegaan.

De NTR zal mijn productie op Radio 6 gaan uitzenden. Het wordt een audiodocumentaire over de periode dat Marvin Gaye in Oostende zat, van 1981 t/m 1982. Een legendarische periode waarin Marvin een nieuwe muzikale richting insloeg en met zijn meest succesvolle op de proppen kwam, Midnight Love. Met daarop zijn grooste hit, Sexual Healing. Goed voor twee Grammys. Muziek die in België opgenomen is. Geïnspireerd op de zee en de Oostendse 2-beats-back-in-tempo mentaliteit.

Met mijn muzikale maatje van MAM, Tom America (componist en Oostende kenner) ben ik al diverse malen in de auto gestapt en route richting Oostende, Brugge en Brussel gereden om daar het goede volk een microfoon onder de mond te houden. Onder wie zanger Arno Hintjens die toentertijd als kok regelmatig iets voor Marvin klaarmaakte.

Tijdens ons gesprek liet ik het woord “geld” vallen. Ik sprak met harde G. Waarop Arno besloot mij een lesje Oostends te geven. Je zult het niet terug gaan horen in mijn audiodocumentaire. Het valt buiten de scope van het verhaal dat ik over Marvin ga vertellen. Maar hoe dan ook, volgens Arno ben ik voor mijn Oostends inmiddels dus wel geslaagd.

Van die dingen dus.

2 dooien

Lou Reed ging gisteren dood.

As he gets drunker, his left eyeball begins to slide out of sync
Lou Reed v Lester Bangs: a classic interview from the vaults – The Guardian

En Elliott Smith ging een week + 10 jaar eerder dood.

His story is dotted with followers, people who instinctively grasped the appeal of his music and felt themselves helplessly conscripted to his cause. They became storytellers for Elliott’s genius and originality, champions for someone allergic to championing himself.
Keep the Things You Forgot: An Elliott Smith Oral History

Opmerkelijk dat qua #storytelling Pitchfork telkens maar weer van die rake dingen neerzet. Online.

Aan het woord in Slow Management over mijn werk en Creative Commons

Een poos geleden werd ik door Maria Genova geïnterviewd over mijn werk en Creative Commons voor het Slow Management magazine. Vandaag viel ‘ie bij ons op de mat. Het onderwerp van deze editie is creativiteit. Hoe kan het ook anders met mijn beroep. Het magazine ziet er verzorgt uit en staat vol met interessant ogende onderwerpen. Ik zal het van het weekend gaan lezen. Misschien doe ik dan nog een update op deze post.

This Wild Idea: 365 persoonlijke portretten in foto’s en audio

Theron Humphrey was jarenlang fotograaf in een commerciële fotostudio totdat ‘ie besefte dat het inhoudsloos werk was. Waarom zou je iets alleen maar voor de poen doen terwijl je zoveel meer uit jezelf halen kunt? Hij fotografeerde zijn opa tijdens een kerstmist en kwam er bij thuiskomst achter dat de man overleden was. Hij besefte hoe waardevol die foto’s zijn, want wat nu als hij bijvoorbeeld kinderen krijgt? Dan zou hij ze de foto’s van opa kunnen laten zien.

Theron besloot door Amerika te gaan reizen en in 365 dagen elke dag een serie foto’s en een audio-interview te maken van een persoon die hij toevallig ontmoette. Hij stelde ze vragen over waar ze geboren waren, over hun werk en meer van dat soort persoonlijke vragen. En hij maakte foto’s met details van het huis waarin ze wonen, de koelkast open, het bed niet opgemaakt.

Bekijk de 365 persoonlijke portretten op thiswildidea.com →