Naïeve idealen?

Gisteravond zag ik Rock the war op televisie, een documentaire over de relatie tussen oorlog en popmuziek. Lucky Fonz III kwam aan het woord. En hoewel ik altijd dacht dat hij veel had met de idealen van met name de generatie musici uit de 60er-jaren, dit bleek niet helemaal zo te zijn. Hij noemde John Lennon’s protest “Give Peace A Chance” behoorlijk naïef en sprak uit dat popmuziek haar zeggingskracht kwijt is. Internet zou volgens hem die rol overgenomen hebben.

Maar Lennon koos juist niet alleen voor de liedvorm om aandacht voor zijn idealen te vragen. De Bed-In die hij in het Amsterdamse Hilton samen met Yoko in 1969 deed had niets met muziek te maken. Maar het was wel een hele effectieve manier om aandacht te krijgen.

Als er een muzikant is die de noodzaak om op te komen voor je rechten aan de orde heeft gesteld dan is het Bob Marley wel. Ik mistte hem in deze documentaire. Get up stand up, stand up for your right. En daar is helemaal niets naïefs aan. Mensen proberen te onderdrukken via armoede, via beperkte toegang tot kennis en middelen, via voorrangsregelingen voor bepaalde personen, exclusiviteit, dàt is pas naïef.

Van de week schreef Lucky een protestbrief aan koning Willem-Alexander. Hij kan het dus wel, die Lucky. Maar wat denk je? Slechts 4 retweets…

(foto: Nationaal Archief / CC-BY-SA)

Schoonheidsfoutjes in Working Class Hero

Vandaag viel me iets in Working Class Hero van John Lennon op. Zo hoor je op 1 minuut en 25 seconden ineens dat de klank van de gitaar anders wordt. Wellicht maakte Lennon een foutje en werd een nieuwe opname vanaf dat punt ingeprikt. De klankverandering kan zijn veroorzaakt doordat de positie van de gitaar ten opzichte van de microfoon veranderde. Dat heb je al snel, akoestische instrumenten luisteren wat dat betreft heel nauw.

Vanaf 1 minuut en 45 seconden gaat de track weer over naar de vorige take alleen heeft de technicus niet helemaal goed geluisterd want er is op die manier een dubbel akkoord ingelast. De stem van Lennon compenseert het echter, waardoor het vrijwel niemand zal opvallen. Er zitten nog wat meer schoonheidsfoutjes in dat nummer, met name in de gitaarpartij waar niet alle akkoorden netjes aangeslagen worden. Gelukkig maar want van perfectie worden we niet gelukkig!

De rEvolutie begint nu: Occupy Den Haag

occupywallstreet-w680

Het begon allemaal met een oproep op 13 juli van Adbusters:

On September 17, we want to see 20,000 people flood into lower Manhattan, set up tents, kitchens, peaceful barricades and occupy Wall Street for a few months. Once there, we shall incessantly repeat one simple demand in a plurality of voices.

Occupy Wall Street dus, dat nu al bijna een maand aan de gang is en groots aan het overwaaien is naar andere delen van de wereld onder de noemer Occupy Together. Decentraal doet men mee en er wordt dankbaar gebruik gemaakt van sociale media zoal Twitter, Facebook, Flickr, Vimeo en ga zo maar door. En er zijn livestreams via livestream.com.

Dit is nog maar het begin. Op 15 oktober 2011 zal een Occupy Den Haag starten die tenminste 2 weken gaat duren. Op Facebook hebben al bijna 900 personen zich ingeschreven voor dit event. Het kapitalisme heeft compleet gefaald en het volk pikt het niet langer. Je moet van een andere planeet komen wil je dat niet hebben zien aankomen.

Het kiezen van vertegenwoordigers die hun afspraken niet nakomen is GEEN democratie. Een land dat staatsschulden heeft door de monopoliepositie van de banken op het drukken van geld is GEEN vrij land.

#OccupyDenHaag is een actie in samenwerking met de #globalchange en #occupytogether protesten. Wij willen door een vreedzaam protest de aandacht op deze onderwerpen vestigen.

We nodigen iedereen uit om met ons naar oplossingen te zoeken en met ons een verbetering te bewerkstelligen! Vooruitgang, vooruitstreven, samenwerken en bewustwording zijn de sleutelwoorden van deze protesten.

Hou komende tijd de Haagse site Hofstijl in de gaten! Wij zullen verslag doen van deze zeer noodzakelijke demonstratie.

John Lennon zou meer dan trots zijn.

(foto: Michael Dolan / creative commons BY)

Nowhere boy, 1 John Lennon, 2 moeders

Mother, you had me but I never had you,
I wanted you but you didn’t want me,
So I got to tell you,
Goodbye, goodbye.

(…)

Children, don’t do what I have done,
I couldn’t walk and I tried to run,
So I got to tell you,
Goodbye, goodbye.
Mama don’t go,
Daddy come home.

Mother – John Lennon.

Gisteren klonk dat prachtige lied, weliswaar in een alternatieve take, op het eind van de film Nowhere boy.

Nowhere boy, niet alleen sprak het schoolhoofd het letterlijk uit “you’re going nowhere”, de titel legt ook de relatie met zijn zoektocht naar zijn ‘echte’ moeder. Zijn ouders gingen op zijn 4e uit elkaar en zodoende kwam Lennon bij zijn kille en stugge tante Mimi terecht. Pas op zijn 16e leerde hij zijn natuurlijke moeder kennen, Julia, de zus van Mimi. Beide moeders spelen in de film een belangrijke rol. Een relatie die gecompliceerder was dan je in eerste instantie zou verwachten. Het geeft de film een mooie gelaagdheid.

En natuurlijk verwijst de titel naar lied Nowhere man van Lennon.

Het is een mooie film met veel muziek maar ook met vele momenten van stilte. De naam The Beatles valt overigens nergens, sterker nog, alleen John’s eerste band The Quarrymen zien we aan het werk. En onder de huiselijke scenes is bijvoorbeeld het aansteken van een sigaret te horen, het gekraak van de houten trap. Heel subtiel allemaal. Soms zo rustig dat ik me afvroeg welke microfoon en voorversterker er gebruikt zouden zijn, zoveel stilte klonk er soms. Een nadeel van mijn vak, zit je toch beroepsmatig naar zo’n film over je oude held te kijken. Een held die ik qua leeftijd overleeft heb. Het blijft een rare gedachte.

Muziek A-Z: B

Elke zaterdagavond een letter uit mijn muzikale ABC.

Vandaag de B. En ik ga het niet over The Beatles, Bach, Beethoven of de Beach Boys hebben.

Dat je het alvast weet.

Nee, ik ga het over de drie B’s van ene meneer Baas hebben. Om precies te zijn, Psycholoog Matthijs Baas. Deze slimme medemens heeft onderzocht wat het effect van stemming en motivatie op creativiteit is. En komt daarbij tot een nogal vreemde conclusie: de belangrijkste emoties die van invloed zijn beginnen allemaal met de letter B; Boos, Blij en Bang.

Boze, blije en angstige mensen zouden dus creatiever zijn dan verdrietige mensen.

Krijg nou tieten!

Waarschijnlijk heeft meneer Baas niet de echt creatieve mens onderzocht, maar de huis-tuin-en-keuken-variant daarvan. Van die types die vinden dat duivenmelken een creatieve sport is en niet snappen waarom de Olympische Spelen er geen aandacht aan besteedt.

Nee meneer Baas, ik geloof er niets van. Juist verdriet is een zeer belangrijke aanjager van creativiteit. Velen liedjes zijn op die basis geschreven. Niet alleen door mij, ook door de John Lennons van deze wereld. Niet Blij, niet Boos en niet Bang, maar met tranen in de ogen. Puur verdriet.

Ik droomde vannacht

Regelmatig hoor ik muziek in een droom maar vergeet het verhaal. Soms hoor ik mijn eigen muziek. Soms die van anderen.

Vannacht hoorde ik Working Class Hero. In al zijn eenvoud, een perfecte popsong.

As soon as you’re born they make you feel small
By giving you no time instead of it all
Till the pain is so big you feel nothing at all
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

They hurt you at home and they hit you at school
They hate you if you’re clever and they despise a fool
Till you’re so fucking crazy you can’t follow their rules
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

When they’ve tortured and scared you for twenty odd years
Then they expect you to pick a career
When you can’t really function you’re so full of fear
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

Keep you doped with religion and sex and TV
And you think you’re so clever and class less and free
But you’re still fucking peasants as far as I can see
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

There’s room at the top they are telling you still
But first you must learn how to smile as you kill
If you want to be like the folks on the hill
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be
If you want to be a hero well just follow me
If you want to be a hero well just follow me

(John Lennon)