Terrorismebestrijding doe je zo

Je geeft de terrorist nooit aandacht. Je noemt nooit zijn of haar naam. Je toont nooit een foto van hem of haar. De familie van de terrorist wordt niet geïnterviewd. Ten alle tijden maak je niets over de afkomst van de terrorist bekend.

Aandacht is het enige wat de terrorist wil. Daarom vermoord iemand de president. Doet iemand een bomgordel om. Doet iemand een daad die niemand zal vergeten. Het maakt hen onsterfelijk. Ze schrijven er geschiedenis mee. Hoewel wij domme journalisten, fokking nieuwsmedia, dat juist doen. Wij geven ze een naam. Wij zetten hun portretfoto’s groot in de krant. Kijk toch eens wat deze persoon gedaan heeft!

Wij verheffen deze complete losers tot helden.

Maar onopgemerkt blijven, dat is pas hels. Ik wil dat we ze dat geven. Helemaal niets dus. Geen aandacht. Geen naam. Geen gezicht. Helemaal geen verhaal. Dit leven was er niet.

Alleen de slachtoffers, die krijgen van ons alle aandacht.

Film Spotlight laat de noodzaak van goeie journalistiek zien

Van het weekend zag ik de film Spotlight. Een film die al een tijd lang ruim in de prijzen (o.a. Oscar voor beste film) valt en waar ik dus verwachtingsvol naartoe wandelde. Die verwachtingen werden meer dan waargemaakt. Spotlight is een briljante verfilming van het verhaal over de journalistieke onderzoeksafdeling van The Boston Globe die jarenlang onder de naam Spotlight zedenmisdrijven binnen de katholieke gemeenschap in Boston onderzocht.

Wie haalt de waarheid naar boven?

De film is een eerbetoon aan goeie journalistiek. Maar het laat ook zien dat het soms maar een haartje kan schelen of de waarheid komt helemaal nooit naar boven. Het massale misbruik door priesters in Boston werd jarenlang afgekocht tussen kerk en slachtoffers. Geheel onder het toeziend oog van advocaten.

Het team van Spotlight werd jarenlang aan alle kanten tegengewerkt. En de lange adem komt onder druk te staan. Een onderzoek van jaren dat een boel geld kostte en waarmee een enorm risico is genomen. Wat nu als het onderzoek tot niets had geleid?

Het werpt ook de vraag op: hoeveel zaken blijven liggen puur omdat het onderzoek teveel tijd en geld kost. Wie durft vandaag de dag het financiële risico van goeie onderzoeksjournalistiek te nemen?

Lees verder

Mijn verslag van de KIM-lezing 2015 met Tom Rosenstiel

Voor De Nieuwe Reporter deed ik gisteren verslag van de KIM-lezing 2015. Tom Rosenstiel, Amerikaans journalist, schrijver en directeur van het American Press Institute, was te gast. Hij liet zijn licht schijnen over de toekomst van de journalistiek.

In alle hectiek moet ik dan mijn werk doen. Goed luisteren en je in het zweet typen met een laptop op schoot. Het scheelt als de spreker goeie dingen zegt en dat was gisteren gelukkig het geval. De journalistiek zit in een diepe crisis maar Rosenstiel komt met kant-en-klare oplossingen. Geen vaag gedoe maar een visie op een toekomst die allang begonnen had kunnen zijn.

Verplicht leesvoer dus, al zeg ik het zelf: ‘De kant-en-klare oplossingen voor de journalistiek van Tom Rosenstiel’ (DNR)

Blogs versus de krant: kip of ei

Het viel NRC-journalist Peter Zantingh op dat tegenwoordig journalisten zichzelf opvoeren in artikelen. Hij schreef er een stuk over voor NRC dat achter *kuch* een betaalmuur zit en dat zich in 1 zin laat samenvatten: het komt door de blogs.

P.S. Overigens wel stom dat Peter als leestip van ik-verhalen het klassieke stuk Frank Sinatra Has a Cold meegeeft. Dan had Peter beter kunnen schrijven: het is van alle tijden. Want dat stuk stamt namelijk uit 1966. Of anders, mijn tip: alles kan, er gelden geen regels.

Hoe oud werd Tommy Ramone?!?!?!

11 juli jongstleden overleed de drummer, producer, mede-gitarist en mede-songschrijver van The Ramones: Tommy Ramone. De meeste nieuwsmedia in Nederland hebben bericht dat hij slechts 62 jaar werd, maar dat klopt niet. Het bericht is klakkeloos van het ANP overgenomen. En zelfs een paar dagen later is er niets aan die berichten veranderd. Tommy Ramone werd toch echt 65 jaar oud. Kom op popjournalisten, ga eens beter je best doen!

(hieronder een kleine selectie)

telegraaf

post op Telegraaf

3fm

post op 3FM

3voor12

post op 3VOOR12

elsevier

post op Elsevier

nrc

post op NRC

nunl

post op Nu.nl

Moet de journalistiek gered worden?

Red de Journalistiek

Ik ben met wat journalistieke zaken bezig. Mede daarom leek het me nuttig om naar het debat Red de Journalistiek in De Balie te gaan. Afgelopen dinsdag was dat.

Tijdens dat debat werd de journalistiek vergeleken met de muziekindustrie. Ook de journalistiek heeft niet makkelijk. Kranten lopen terug in aantallen abonnee’s en adverteerders. Online geven adverteerders de voorkeur aan het adverteren bij Marktplaatsen, Fundas en dergelijke. Tegelijkertijd lijkt het nieuws zich decentraal te verspreiden onder meer via Twitter, Facebook en bijvoorbeeld via de aggregatie van Google Nieuws. En alle Digital Natives (mensen die geboren zijn tijdens het internet tijdperk) weten het: nieuws kun je gratis online verkrijgen.

Wat nu? Kan een journalist misschien niet beter, net zoals in de nieuwe muziekindustrie, zonder de tussenkomst van derden het nieuws zelf aan de man gaan brengen? Via online-media. De enige kosten die je daarvoor maakt zijn je eigen arbeidsuren. Het is een investering in jezelf.

Werkend Nederland vormt zich steeds meer rondom flexibele eenpitters die tijdelijke relaties met mekaar of met grotere bedrijven aangaan. De persoonlijke autoriteit en expertise worden daarbij steeds belangrijker. Autoriteit die zich laat gelden via sociale media en professionele blogs. En de toegevoegde waarde die je moet zien te vinden ten opzichte van dat wat er al is. Alles wat vervangen kan worden door een computer zal ook vervangen gaan worden. Snel nieuws vergaren via quotes is te automatiseren, Google Nieuws toont dat al aan, heeft dus geen zin.

Tenzij je zelf een app of webservice wilt gaan ontwikkelen is het vinden van de menselijke aanvulling op wat er al is waar de vernieuwing zal moeten plaatsvinden. Het toevoegen van waarde, was en blijft key.

Er is geen reden voor om de journalistiek te gaan helpen. In ieder geval niet van buitenaf. De journalisten zelf misschien wel, vaak worden zij onderbetaald, maar de kranten en andere nieuwsmedia niet. Het geld daarvoor, zo is inmiddels wel duidelijk geworden door de huidige crisis, zou voornamelijk in de broekzakken van Graaiers terechtkomen. Net als wat voor de muziekindustrie gold, en voor een deel nog steeds geldt. Logisch dus dat de industrie zichzelf op die manier om zeep wist te helpen.

Misschien moet de Moderne Journalist een beetje gaan denken als een musicus. Het vergt creativiteit om iets nieuws te brengen, maar het is waar we gretig naar op zoek zijn. Wij allemaal. Nieuws.

P.S. “Society doesn’t need newspapers. What we need is journalism.”

Raap, wil jij journalistiek maken?

Gisteravond zat ik bij een van de oudgedienden van Hofstijl.nl aan de koffietafel. We maakten een grote fles Westmalle soldaat.

“Raap, wil jij journalistiek maken? Ik niet. Ik wil gewoon een goed verhaal neerzetten. Het gaat mij om het schrijfwerk en het verhaal.”

Ik vertelde over de geweldige audiodocumentaire van Love & Radio over Jay Thunderbolt, een man die een stripclub vanuit zijn huis runt.

Zal dit verhaal wel helemaal kloppen? Is het niet gewoon fictie, of tenminste voorzien van een grote dosis fictie?

“Maak niets uit. Ik vind het een geweldig verhaal, Raap!”

Blogcursus geven voor School voor Journalistiek

Nog niet eerder heb ik een blogcursus gegeven voor de School voor Journalistiek. Het is een spoedopdracht, ik moet hem vrijdag al geven. De insteek is: uitleg geven over de wijze waarop de studenten via hun blogs zich kunnen profileren.

Profileren is laten zien wie je bent en wat je kunt. Dat kan op heel veel verschillende manieren natuurlijk. De 2 uitersten daarin: heel persoonlijk worden (subjectief, betrokken) of de content haar werk laten doen (objectief, afstandelijk). Zeer belangrijk daarbij lijkt het mij om de studenten te vertellen dat het medium de content, of die nu subjectief of objectief is, bepaalt. Er zit een enorm verschil tussen het publiceren van een statement in een boek, het op de televisie vertellen, het op een muur verven, er een lied van maken of het op een blog publiceren. Ik wil juist inzoomen op de verschillen tussen de typen media die er zijn. Het verschil bijvoorbeeld tussen het kijken met de ogen en het luisteren met de oren. Hoewel we er weinig over nadenken, tussen die twee organen zit een enorm verschil.

Ik zal inzoomen op het Geschreven Woord dat subjectief en behoorlijk complex is om te leren. Het is een objectief medium omdat het slechts zaken kan beschrijven (objecten beschouwen) en er geen deel van uitmaken. Het woord is een beeldtaal, de ogen detecteren in de bogen van de letters woorden die vervolgens beelden opwekken in het brein van de lezer. Het is lineair van aard, stukje bij beetje wordt het verhaal door de schrijver vertelt.  Zelfs vandaag de dag zijn er nog vele analfabeten wereldwijd maar ook in eigen land  (250.000 analfabeten / 1,5% vd bevolking en 1,3 miljoen laaggeletterden / 7,9% vd bevolking). Deze mensen zijn niet in staat om dingen te documenteren, via het vastleggen te onthouden. Ze kunnen hun leven hooguit vastleggen door beelden van zichzelf vast te leggen, foto’s en video’s te maken. Of via stemopnames. Vroeger deed men dat door tekeningen te maken. Tekeningen waarin in 1 beeld bijvoorbeeld een heel leven getekend was.

Wikimedia plaatje uit 2005 / Creative Commons BY-SA

Lees verder

Debat tussen hoofdredacteuren: het gaat wel oké met de journalistiek

Debat tussen hoofdredacteuren: het gaat wel oké met de journalistiek (DNR)

Voor De Nieuwe Reporter maakte ik van de week een verslag van het Hoofdredacteuren Debat in Nieuwspoort, Den Haag. Een debat tussen Peter Vandermeersch (NRC Handelsblad), Marcel Gelauff (NOS Nieuws), Frank Poorthuis (HP De Tijd) en Philip Remarque (de Volkskrant) onder leiding van Mei Li Vos, voormalig Tweede Kamerlid voor de PVDA. Het bleef gezellig.