Holly

Het is een van die muzikale weetjes die ik voor mijzelf wilde documenteren. Maar ach wat de fuck, wellicht doe ik ‘r ook een paar mensen van het internet een plezier mee. Daarom het volgende.

Hoewel de meeste mensen in de veronderstelling verkeren dat de zanger van Frankie Goes To Hollywood dus Frankie heet, nee de man heet Holly Johnson. En ja dat is niet zijn echte naam. Hij had zichzelf dus net zo goed Frankie kunnen noemen. Maar goeds, hij noemt zichzelf dus Holly.

Deze naam Holly is afkomstig uit het lied van Lou Reed, ‘Walk on the Wild Side':

Holly came from Miami, F.L.A.
Hitch-hiked her way across the U.S.A.
Plucked her eyebrows on the way
Shaved her legs and then he was a she
She says, “Hey, babe,
Take a walk on the wild side.”
Said, “Hey, honey,
Take a walk on the wild side.”

De Holly die in de tekst genoemd wordt bestaat echt. Het is de vrouw die Andy Warhol in zijn Factory ontmoette en met hem ging samenwerken: Holly Woodlawn. En ook deze Holly heeft haar naam ontleend aan een andere Holly: de heldin uit de film Breakfast at Tiffany’s (1961). De echte naam van Holly Woodlawn is Haroldo Santiago Franceschi Rodriguez Danhakl. Het klopt dat ze uit Miami kwam en al liftend naar New York  kwam.

Dat heeft die ouwe Lou toch maar mooi geflikt. Mensen en verhalen samen laten vallen in een lied.

(omslagfoto onder Creative Commons BY-SA: Angela George)

Jett Rebel without a cause

In de documentaire Who the fuck is Jett Rebel zien we hoe de verwarring toeslaat tussen Jelte Steven Tuinstra en zijn alter ego Jett Rebel. Achter het podium zit de uitgebluste rebel met de handen in het haar: “hoe kan het toch dat ik me nu zo compleet kut voel terwijl ik me net nog zo lekker voelde?” In plaats dat Jelte Steven stoer en rebels schijt heeft aan de mening van anderen maakt hij er zich compleet afhankelijk van. Jelte Steven is een soort Paniekpiet die buiten het podium zichzelf compleet kwijt is. In de documentaire spreekt hij vaak in de wij-vorm.

Jackson Browne sloeg zijn vrouw, die lekkere zeemeermin uit mijn jeugd, Daryl Hannah. Liefdeloos en met de vlakke hand. Maar denk je dat hij die agressie ook in zijn liedjes stopte, laat staan in zijn teksten? Ben je mal! En hij is niet de enige hoor. Zo heb ik mij behoorlijk verdiept in Marvin Gaye die vooral over liefde en sex zong. Maar liefde en sex lagen voor Marvin nogal complex. De sensuele uitstraling van zijn alter ego leek in de verste verte niet op de echte Marvin die gebukt ging onder zware persoonlijkheidsstoornissen.

Kunstenaars maken het leven mooier dan het is. Peter Buwalda en Herman Brusselmans schrijven fantastische boeken maar hebben menigmaal in interviews gezegd dat ze in werkelijkheid vrijwel geen flikker meemaken. En dus zetten ze die werkelijkheid naar hun hand en vergroten hem uit. Muzikanten schrijven liedjes over de liefde op momenten dat ze na een avondje coke de eerste de beste groupie met het gezicht op het tapijt hebben genaaid. Rock & Roll, weet je wel?

Dat een bakker niet zijn brood is en de slager niet zijn vlees is, dat weten wij allemaal. Maar dat een artiest niet zijn lied is, daar willen de meesten van ons niet aan. Inclusief de artiesten zelf.

(omslagfoto: Oscar Anjewierden / CC BY-ND)

Aandacht voor ondergetekende in Ons Den Haag

Interniek vertelde mij dat er een stuk over mij en mijn bedrijf Melodiefabriek gepubliceerd is in het ledenblad Ons Den Haag van de Vrienden van Den Haag. Dit alles naar aanleiding van het feit dat een poosje terug president Obama de belangrijkste Amerikaanse kunstprijs, de National Medal of Arts and Humanities, heeft uitgereikt aan kunstenaar James Turrell. Deze kunstenaar maakte een werk onder de naam Hemels Gewelf dat te zien is in Kijkduin, Den Haag. Voor dit kunstwerk componeerde ik in het kader van de videoreeks Haagse Kunstgrepen de muziek. Luister en kijk maar:

(leader en overige muziek in bovenstaande video werden ook door mij gecomponeerd en uitgevoerd)

Hieronder een digitaal kodakje van de rubriek Digitaal Den Haag uit het ledenblad Ons Den Haag:

digitaal den haag

Steve Albini, man met zuiver geweten: internet heeft het probleem van muziek opgelost

In de recente HBO documentaireserie Sonic Highways die oud Nivana-drummer Dave Grohl samen met de Foo Fighters maakte, komt in deel 1 de legendarische muzikant en geluidstechnicus Steve Albini aan het woord. Zo vertelt hij over de dronken telefoongesprekken van een voor hem onbekend persoon die hem jaren geleden in het midden van de nacht opbelde en hele verhalen opstak over zijn favoriete platen. Pas veel later wordt het Steve duidelijk dat het Kurt Cobain is die hem steeds belt. Kurt vindt de productie die Butch Vig voor Nevermind heeft gedaan te glad en wil Steve masseren om zijn band Nirvana te helpen met de opnames van In Utero. Steve’s antwoord lees je in de sleevenotes  van de box ter ere van de 20e verjaardag van dat album:

I think the very best thing you could do at this point is exactly what you’re talking about doing: bang a record out in a couple of days with high quality but minimal production, no interference from the front-office bulletheads. If that is indeed what you want to do, I would love to be involved.

Je hebt mensen met een zuiver geweten. Zij handelen vanuit bepaalde principes, vanuit zuiverheid. Steve Albini is zo iemand. Noem hem geen producer want dan wordt hij kwaad. Steve beschouwt zijn werkzaamheden als geluidstechnicus van hetzelfde niveau als dat van een loodgieter: eenmalig, dus waarom zou hij daar nog aanvullende royalties over moeten ontvangen? En dus weigert hij die telkens weer. Aan In Utero had hij schatrijk kunnen worden, maar niet dus. Principes. Zuiver geweten.

Dat zo’n zuiver geweten hem een boel geld kost daarover vertelt ‘ie ook in Sonic Highways. Om zijn studio te kunnen onderhouden moet hij 1000 dollar per dag omzetten. Steve heeft al eens zijn huis moeten verkopen en wat oude gitaren weg moeten doen om te kunnen overleven. Als bijverdienste speelt hij kaartspelen tegen geld. Geld waarvan hij soms zijn eigen personeel moet betalen. Het is de prijs die hij betaalt voor zijn innerlijke rust, zijn geweten.

Steve sprak afgelopen zaterdag op de Face the Music conferentie in Melbourne. En hoewel eigenlijk alles wat ‘ie zegt niet nieuw is, het is wel bemoedigend. Steve vertegenwoordigt de mening van wat je gerust het alternatieve internet mag noemen en wat hij zegt is een steuntje in de rug voor velen. Het is de bekrachtiging van een opvallende visie en mentaliteit. Een internet dat juist dankzij filesharing vorm heeft gekregen. Een internet dat juist de kracht van het verdwijnen van alle tussenpersonen omarmt. Het is een visie die ik deel. En hoewel Steve en ik qua muzikale opvatting behoorlijk verschillen, zijn visie op de muziekindustrie en zijn hang naar zuiverheid en dingen zelf doen (DIY) deel ik volledig.

Hoewel de slangenkuil van de muziekindustrie nog steeds vol idioten zit die geen reet om muziek geven maar het puur om het geld doen, Steve kijkt de andere kant op. Aan die andere kant schijnt de zon. Die andere kant biedt meer dan ooit tevoren kansen aan bandjes om het fucking zelf te doen, zonder foute graaiers die geen reet van muziek begrijpen. Aan die andere kant wordt er meer muziek gemaakt dan ooit tevoren. Aan die andere kant is er geen ballotage commissie van volgevreten idioten. Aan die andere kant hoef je geen DJ’s meer om te kopen. Aan die andere kant boek je een tour via email en verkoop je de muziek en merchandising rechtstreeks aan je fans. Aan die andere kant kun je met een zuiver geweten je principes blijven koesteren.

De Guardian heeft de complete lezing van Steve gepubliceerd. Wat ik dus maar wilde zeggen: verplicht leesvoer!!!

(omslagfoto: Wired Photostream / CC BY-NC)

Mijn muziek gebruikt in Momentum tentoonstelling in San Jose Museum of Art

foto van Marc Weidenbaum
foto van Marc Weidenbaum

Van oktober 2014 tot februari 2015 is in het San Jose Museum of Art (Californië, Amerika) de Momentum tentoonstelling te zien. Mijn muziek is een van de muzikale scores die de stille video van kunstenaar Josh Azzarella begeleidt in de installatie “Sonic Frame”. Het werk Momentum omvat drie kleine schermen en een groter scherm waarop mijn muziek en die van anderen te beluisteren is via hoofdtelefoons.

Hierbij mijn score die wordt gebruikt in de installatie:

Update: Voor de volledige achtergrondinformatie, inclusief een grote collectie foto’s, zie ‘How Sound Frames Vision’ op het disquiet-blog.

Ondertaal – Persoonlijke Omstandigheden

toen kwam de overmacht
samen met onmacht

persoonlijke omstandigheden

het ambacht
moet worden afgewacht

persoonlijke omstandigheden
persoonlijke omstandigheden

met onze lijfwacht
kwam ook een invalkracht

persoonlijke omstandigheden
persoonlijke omstandigheden
persoonlijke omstandigheden

in deze helse nacht

persoonlijke omstandigheden
persoonlijke omstandigheden
persoonlijke omstandigheden
persoonlijke omstandigheden

(reeds uitgezonden op Den Haag FM, programma Woordenrijk)

Le Clash, de punk is lieflijk geworden

Gezien hedenmiddag in GEM, Den Haag: Le Clash. Op een verlaten plek vol graffiti waar ooit de punk hoogtij vierde geeft een man een slinger aan zijn speeldoos. We horen het lied Should I Stay or Should I Go van The Clash in de vorm van een slaaplied.

Aan de andere kant van de expositieruimte zie ik hoe allerlei mensen met de draaiorgelversie van het lied aan de gang gaan. Zij voeren met de hand het geperforeerde muziekstuk door het draaiorgel. En wat er klinkt, klinkt erg liefelijk. Datzelfde lied dus, Should I Stay or Should I Go.

Van een echte clash is allang geen sprake meer. Slaapliedjes met geinige melodietjes.