De broer van Roos die hele zinnen sprak

Aan mijn dochter de vraag of ze Tim Hofman kende? “De broer van Roos, toch?” En dat we daar ’s avonds naartoe gingen. “Gaaf!”

Een avondje B-Unlimited gisteravond in de Bieb van Den Haag waar Tim sprak over zijn dichtbundel die in 1 week tijd uit het niets op tweede plek van de CPNB Bestseller 60 terecht was gekomen. Nog voor Judas. En dat met poëzie!

Tim vertelde dat ‘ie een paar jaar in Den Haag gewoond had. En dat ‘ie bezig was met De Parade voor aankomende zomer omdat je “zoveel met poëzie kunt.” Hij maakte er ondertussen gebaren bij alsof hij de tekst de lucht in duwde. Ik snap dat. Poëzie leent zich overal voor. Bijvoorbeeld met muziek erbij.

Een paar jaar geleden volgde ik een poëziecursus bij dichter-performer Harry Zevenbergen. Ik schreef tijdens die cursus ondermeer 4 korte verhalen Bij de Bakker en ik maakte een schrapgedicht:

schrapgedicht

In Utrecht
aan de keukentafel
schonk een in brons gegoten vrouw
thee voor heel Nederland

Met stifgedichten had ik al eerder ervaring opgedaan, bijvoorbeeld:
stiftgedicht: het jazzvuur in Nederland

het jazzvuur in Nederland
speelt vrijheid uit

 

Ik had er zelfs eentje op muziek gezet:

 

Dankzij taal kunnen wij bestaan,

scheppen wij een wereld die er anders niet zou zijn geweest.

Melodische taal

Het was de poëzie van een ander
die ik met mijn stem insprak.

En samen met mijn muziek
knipte ik deze ingesproken track
op het ritme van de taal.

Zodat zij 1 geheel vormden.

Toen mijn vriendin het hoorde
stroomden de tranen langs haar wangen.

En dat op de dag van mijn
Melodische 10e verjaardag.

probably the happiest man on Earth

Niets dan poëzie

Campert

Setting: Cornald Maas spreekt met Remco Campert

Cornald: “Heb je weleens gedacht: het zou eigenlijk mooi zijn geweest als ik in mijn leven één ding had gedaan, voornamelijk of misschien alleen maar poëzie schrijven?”

Remco: “Nou nee. Ik denk dat de dingen mekaar misschien wel wederzijds bevrucht hebben. Maar de gedachte dat ik mijn hele leven alleen maar doorgebracht zou hebben met poëzie schrijven dat benauwd mij zelfs.”

Cornald: “Waarom dan?”

Remco: “Dan moet het zo. Het moet altijd een beetje vrijblijvend blijven vind ik. Ja, okay, ik heb er zin in en ik doe het. En niet: ik kan maar 1 ding en daar kan ik helaas nooit meer vanaf komen. Dat zou het dan voor een beetje zijn hè? Bij grote dichters is dat natuurlijk niet zo maar bij mij … een klein poëetje …”

Hoe vurrukkulluk!

Passing Stranger – interactieve auditieve webdocumentaire

eastvillagepoetrywalk

Eerder had ik het over een paar mooie Webdocs, of neem het De Interactieve Documentaire. Wat nu als je verhalen in audio wilt vertellen met aanvullende foto’s die door de gebruiker async opgeroepen kunnen worden? Nou da’s precies wat Passing Stranger doet.

De verhalen worden door filmmaker Jim Jarmusch verteld. Verhalen over poëzie en poëten die aan de hand van een route door East Village, New York, verteld worden. Omdat East Village  bekend staat als een thuishaven voor poëzie. Op de site kun de map van de route en een mp3-bestand van 1 1/2 uur  downloaden mocht je zelf in de gelegenheid zijn om deze route te lopen. Maar ook vanuit Nederland of waar dan ook kunnen we dus dankzij de geweldige website Passing Stranger die route “lopen”.

Buiten

Naar buiten kijken
is een soort TV kijken
Jij kunt je ontspannen
terwijl die ander een berg opfietst
Jij kunt bier drinken en borrelnootjes eten
terwijl die ander zich in het zweet zingt
Want als het buiten beter was
zat je nu niet hier

@ Trianda/Ialyssos

Mensen kunnen niet staren (in 3 variaties)

Ik staar naar de zee
en vraag me af
heb ik mijn fiets wel op slot gezet?
hoe laat zou het zijn?

Ik staar naar de zee
en zie een kind met een vlieger
volgens mij heb ik ook zo’n vlieger op zolder
ja, dat moet ik eens gaan doen!


De zee staart naar ons
omdat wij het niet kunnen

Ze daagt ons uit
om te zwemmen
Ze daagt ons uit
om te sterven

Een metafoor voor het oneindige
Een metafoor voor het eindige


Staren is niets zien
onder invloed van het licht
Dat alles langs je heen raast
zonder jou te raken
zonder een jij of ik
en een nu of later
Om ondertussen alles te zijn
wat zijn en niet zijn, is

4 verhalen Bij de bakker

4 verhalen Bij de bakker – oefeningen gedaan op de 1e avond van de Introductiecursus Poëzie van Harry Zevenbergen

1. Een feitelijke beschrijving van het kopen van een brood

Ik loop naar de bakker omdat ik een brood nodig heb.
Bij de bakker begroet ik de bakker en spreek mijn bestelling uit.
Met het brood loop ik terug naar huis.

2. Beschrijf dat je verliefd bent op de bakkersvrouw

Ik kijk naar de bakkersvrouw. En blijf kijken, minutenlang.
U bent aan de beurt! “Nee hoor, laat deze mevrouw maar voorgaan”, zeg ik.

Zonde dat zo’n bakkervrouw zo warm gekleed in zo’n warme winkel moet werken.
Ik begin te transpireren terwijl ik blijf kijken naar de bakkersvrouw.

Als ik er toch echt niet onderuit kom om aan de beurt te zijn zeg ik: “laat dat brood maar zitten!”
En zoek de verkoeling op.

3. Wat nu als je zelf het brood bent?

Ik weet wel hoe dat gaat. Meestal is het zo’n snotkind dat van zijn moeder – ja zo’n moeder die nooit tijd heeft – brood moet gaan halen.
En als de bakker dan vraagt “een half of een hele”, zegt dat kind: “ach doe maar een halve”. En daar ga je dan, door de helft!

“Gesneden?” En alsof het nog niet erg genoeg is ga je met dat halve lijf van je de machine in.

Ik hoop dat ze hun tanden breken op m’n kontje.

4. Verzin zelf een variant op het bakkersverhaal

Een van de dingen die je nooit moet doen als bakker, is je verslapen.
Om 3 uur ‘s ochtends moet je eruit om dat fokking brood te gaan bakken.

Op zomaar een dag nu 2 jaar geleden besloot ik me om te draaien toen de wekker ging.
Pas om 9 uur ben ik naar de winkel gelopen. Niet helemaal.
Vanaf een afstandje bleef ik toekijken.

De straat stroomde langzaam vol met mensen.
Ik besloot ze te turven. 230 mensen, half 10.
En maar denken “hij zal zo toch zeker wel komen?”

Ik heb het maar zo gelaten en ging terug het bed in.

Poemcrazy: freeing your life with words

poemcrazyMijn vriendin kocht het boek ‘Poemcrazy: freeing your life with words’, vond op de een of andere manier geen tijd om het te lezen en kwam zodoende aan mijn kant van het bed terecht. Vanaf de eerste paar regels greep het direct mijn aandacht.

Schrijfster Susan Wooldridge pakt het concept poëzie in het boek Poemcrazy heel verrassend aan. Op een inspirerende manier beschrijft ze hoe zij poëzie vrij eenvoudig laat ontstaan. Dit doet ze aan de hand van haar eigen leven en via talloze verhalen over de poëzie-workshops de ze geeft. Zodoende komt ook de poëzie van anderen, van onbekende schrijvers, ruim aan bod. Er zit niets verheffends aan haar verhaal. Poëzie is voor en van iedereen, dat is haar boodschap. Poëzie als bindmiddel om jezelf en de wereld om je heen te ontdekken.

Met als resulaat dat het boek aanspoort om zelf aan de slag te gaan.

Painters and songwriters as well as film makers and actors report that poemcrazy helps them loosen up, play and embrace a more creative way of being in the world

Ook al is het nog lang geen kerst: aanrader!