Nederland, het land van de reaguurders, laat alle kansen liggen

SoundCloud, Medium en Kinja spelen in op de veranderingen rondom het discussiëren online.

SoundCloud is bedoeld voor audio. Nu is dat een type format wat zich niet zo makkelijk voor een discussie leent zou je denken. Daar heeft zij iets op gevonden en zo kan men op SoundCloud een reactie aan een specifiek moment in de timeline van de audiotrack koppelen. In plaats van op de hele track te reageren reageer je op dat specifieke moment. Bij SoundCloud kun je overigens ook op de gehele track reageren.

Medium heeft de slimme methode van “Leave a note” per paragraaf bedacht. Naast elke paragraaf staat een +teken waarmee je een korte note voor dat stuk tekst kunt achterlaten. Voor de lezers zijn deze notes alleen zichtbaar als je erop klikt, wat rust in de tent geeft. Het moet worden gezegd: qua leesbaarheid, qua online software om stukken te schrijven, zelfstandig of samen met anderen, en qua reactie-methode staat Medium op eenzame hoogte. Bij Medium kun je dus heel precies in-context reageren. En dat is een absolute verrijking.

Kinja biedt een zeer unieke manier om te reageren, ze geeft elke reaguurder een subdomein. En of de reaguurder nu een eigen blog schrijft of regeert op een ander maakt geen verschil, alles wordt op dezelfde manier in de timeline gezet. Gawker.com maakt bijvoorbeeld gebruik van dit geniale systeem. Er is geen verschil meer in de hiërarchie op deze sites tussen een blogpost en een reactie. Met name dat is natuurlijk de reden waarom reacties verschoven zijn naar Facebook en Twitter omdat een niet-schrijver daar ineens wel alle aandacht krijgt met zijn reactie.

Wie wil er nog helemaal onderaan een blogstukje een reactie geven en er een beetje bijbungelen als een soort van ingezonden digitale brief? Inderdaad, ook mijn blog gebruikt deze techniek omdat WordPress eigenlijk op dit vlak achter loopt. En ook een nieuw platform zoals De Correspondent loopt achter op dit vlak, ook al heeft men de software op maat laten ontwikkelen. Ik ben lid maar voel me slechts een lezer van De Correspondent. Iemand die slechts consumeert maar niet kan deelnemen. Dat was mij achteraf gezien die 60 euro niet waard (2 maal 60 euro trouwens, want mijn vriendin waarmee ik samenwoon deed hetzelfde). Okay, ik heb een nieuw initiatief een kans kunnen geven. Maar mij moet echt van het hart dat de vernieuwingsdrang teleur stelt.

Wie kennis van internet heeft zal moeten toegeven dat een rigide roverdeling tussen auteur en reaguurder inmiddels achterhaald is. Het wordt dan ook hoog tijd dat wij in Nederland gaan innoveren op dit vlak. Want geef toe: na Hyves is er niets meer gebeurd. Op De Correspondent had ik goeie hoop maar zij hebben die kansen niet gezien, laat staan dat ze deze gegrepen hebben. Of je nu een blog schrijft of een reactie geeft, het een staat niet los van het ander. Samen is het woord van nu. Dus Nederland: word eens wakker!

Raak

Waarvan akte:

Mooi. Volg je hart, altijd.

Veel tijd gaat zitten in perfectioneren. Heb ik soms veel last van. Terwijl ik weet dat het er niet veel toe doet als het basisidee goed is. Een paar hele goeie noten komen dwars door de ruis en het getik van een plaat ook wel door.

Vorig jaar werd ik gevraagd om muziek te maken bij een serie video's over kunst. Ze lieten me de eerste montage zien. Een man stapte van zijn fiets, zo begon elke video. Ik vertelde dat ik er een licht fluitend melodietje bij hoorde. Goeie zin. We vangen aan. Dat idee. Een paar maanden later leverde ik mijn muziek af waaronder de leader. Het was inderdaad een fluitend melodietje geworden. De editor vond het helemaal te gek. Ikke blij.

Dat melodietje schoot me ineens te binnen. Ik legde het vast op mijn mobiele telefoon en nam het vervolgens super primitief op in een kamer waar de verhuisdozen nog stonden. Nee sterker nog: de gitaar nam ik in de slaapkamer op zonder metronome, gewoon uit den losse pols. In de provisorische studio annex kantoor floot ik er vervolgens een melodietje bij. En ook nam ik een soort jazzdrum met brushes op. Zonder trommel, ik speelde op een van de verhuisdozen. Het is niet perfect getimed, niet super zuiver (ik ben geen meesterfluiter *duh*) maar het was compleet onbevangen en ik zag een mannetje op een fiets voor me. Hollandia vermuzikaliceerd. Pakken ze me niet meer af, dat idee.

En op verzoek van de editor, we besloten het intro ook als outro te gebruiken voor de 10 video's, maakte ik een paar varianten van het thema, luister maar:

Het Zeker Weten. Pats. Raak.

Jij bent de expert Henk-Jan. Ga daarvoor. Eis die ruimte op. Jouw terrein is jouw terrein. En dan dat er soms een dag voorbij komt dat je een traan moet laten omdat het echt werkt. Raak.

Tot vrijdag!

Reactie op demorgen.be (Twitter/Apple bericht)

In het artikel Apple als investeerder in Twitter, het is een tang op een varken valt te lezen:

De retweets, de hashtags… werden niet van bovenaf verzonnen en door de strot geramd, maar als waardevolle suggesties overgenomen.

(Als ervaren Twitter-gebruiken moet ik daar toch een opmerking bij maken. Helaas moet ik me op de demorgen.be eerst registreren om te kunnen reageren, dus doe ik het maar hier op mijn blog.)

Sterker nog, zelfs de mention/reply met het @-symbool werd uitgevonden door de gebruikers die het al meer dan een jaar gebruikten voordat Twitter het implementeerde. Toendertijd, ik spreek over Twitter in 2007-2008, moest je je reacties gewoon zelf uit je eigen timeline teruglezen. Er was toen een timeline en een DM-stream en verder helemaal niets. Leuke tijd trouwens en het lijkt een eeuwigheid geleden.

Wanneer word je nou eens echt punk, Punkmedia?

erno-henk-janHet volgende naar aanleiding van de Punkmedia blogpost “Don’t be better, don’t be different. You should be ‘you'”. Henk-Jan, Punkmedia dus, slingerde het zelf aan via een DM op Twitter.

Hierbij, mijn reactie in blogvorm.

Beste Henk-Jan,

Hoe laat is ‘t? 01:00 uur, Monique vermoordt me morgen, maar ik MOET deze Chase Jarvis uitkijken.

De naam Chase Jarvis heb ik weleens ergens horen vallen maar wat die man doet, ik zou het niet weten. Ik voelde me dus ook niet genoodzaakt om die video te bekijken. Zeker weer zo’n goeroe? Ik haat dat soort lui. Mensen met van die regels, doe dit en dat en dan krijg je succes. Slimme verkopers zijn het. Iets met spiritualiteit, snufje storytelling erbij en je bent klaar. Kassa!

En die vraag is: Ik weet dat ik VEEL meer succes kan hebben, VEEL meer mijn eigen ding kan gaan doen, VEEL meer geld met mijn ding kan verdienen… want, en ik zeg het vaak als ik het er met mensen over heb, zoals vanavond met Emile Peters tijdens de SdL65 Upstream borrel, ik zit op een berg goud, ik weet ‘m alleen niet te bereiken. En in de meantime ben ik weer aan het harken.

Uit je stuk haal ik vooral dat jij MEER succes wil hebben. Meer geld, meer volgers, meer dik gelezen blogstukken en ga zo maar door. En wat als het er meer worden, wil je dan nog meer? Heb je ergens in een boekje streefaantallen opgeschreven? Kortom: waar ligt de grens? Wanneer komt de dag dat je achterover buigt, over je buikt wrijft, een boer laat en zegt: “zo, nu ben ik klaar!” Jij weet net zo goed als ik dat die dag nooit komt.

Volgens mij zoek je het heel erg buiten jezelf. Doe je vooral wat ‘zij’ zeggen. Wil je voornamelijk pleasen. Aardig en kundig gevonden worden. Een vakman die in bezit is van hele dure spullen. En dat klopt allemaal, maar 9 van de 10 keer sta je met die hele dure spullen hele suffe dingen te filmen. En richt jij jouw camera op personen die je geen reet interesseren omdat die lui nooit het achterste van hun tong laten zien. Omdat die nooit dat suffe pak uit pleuren omdat ze nooit zweten.

Mijn tips:

  • begeef je nooit teveel tussen idioten
  • trek je eigen plan

Heeft Twitter het bloggen veranderd?

Back in the day was bloggen vooral publiceren, communiceren en discussiëren. Bloggers bezochten elkaars blog op om op de hoogte te blijven. Later kwam RSS erbij zodat je blogs ook in een stream kon lezen via een RSS Reader. Niet langer hoefde je elk blog afzonderlijk af te gaan om te checken of er nieuwe blogposts waren. Maar wat er mee verloren ging waren de discussies die op blogs ontstonden. Reacties waren namelijk alleen op de afzonderlijke blogs te lezen en stonden niet in de RSS-feed.

En toen kwam Twitter. Twitter was en is nog steeds de eenvoudigste manier om veel mensen te volgen. Of andersom: om veel mensen jouw bericht te laten weten. Een soort SMS-en in het openbaar. De early adopters van Twitter waren vooral de bloggers. Veel Twitteraars stopten al vrij snel met het lezen van RSS maar gebruikten de Twitter-stream om onder andere bloggers te volgen. En met 1-muisklik zat je op iemand’s blog. #blogpost

Hoewel men weer echt op blogs terecht kwam via de tweets ging die twitterende massa niet op het blog discussiëren maar op Twitter zelf. Het aantal comments op blogs waar ook veel twitteraars komen is daarmee drastisch veranderd. Neem bijvoorbeeld marketingfacts.nl waar voorheen veel discussie op de veel gelezen artikelen was. En nu? Stukken worden duizenden keren gelezen waar vervolgens 0 reacties op komen.

Voordat je een reactie achterlaat op een blog moet je eerst je naam, je email, eventueel de url van de eigen blog/site invullen voordat je een reactie kunt gaan typen. Hoewel we dat vroeger massaal deden, het voelt nu als een hoop gedoe. Laat staan om dat met een smartphone te doen. Twitter daarentegen werk op een smartphone als een speer (ik gebruik een Nokia N8 met de geniale app Gravity en beheer er al mijn Twitter accounts mee, incl. foto publishing). Daarnaast is het discussiëren erover op Twitter of het retweeten van een blogpost effectiever. Simpelweg omdat veel meer mensen zien dat mensen erover aan het discussiëren zijn als je dat zo openlijk in the groud op Twitter doet. Dat heeft een aanzuigende werking op personen die misschien nog nooit op je blog zijn geweest.

De rol van het blog is duidelijk aan het veranderen. De core van het blog blijft dat het een ultiem publicatiemiddel is. Een publicatiemiddel dat berichten voorziet van tags en metagegevens zodat Google het optimaal indexeert voor haar zoekmachine. Een publicatiemiddel dat bovendien eenvoudig gekoppeld kan worden aan Facebook en Twitter zodat er nadat het blog geschreven is automatisch een paar updates naar die services gaan. Net zo goed als de publish-knop een aantal ping-servers een melding geeft van de nieuwe blogpost. Content is en blijft king online. Hoe meer content, des te blijer is Google, des te blijer zijn de mensen.

Twitter is een momentopname, vluchtig in het hier en nu. De waan van de dag. Persoonlijk en rauw. Bloggen is meer beschouwend. Op zoek naar verdieping, zuivere expressie en documentatie. Twitter is digitaal face-to-face, kroegpraat en soms gaat iemand op de zeepkist staan. Een blogpost is bedoeld voor de eeuwigheid.

Twitter en bloggen, het is een geweldige combinatie. Het een kan niet zonder het andere. En dus heeft elke blogger een Twitter-account. Zo niet, dan ben ik benieuwd: laat van je horen in de comments!

het antwoord op de vraag 'Heeft een email dezelfde waarde als een brief?'

Hoe zou dat tegenwoordig gaan, vroeg ik mij af. Is er over 60 jaar een tentoonstelling van, bijvoorbeeld, Tjitske Jansen, en zijn daar uitgeprinte email berichten te lezen? Zal er ooit een email uitwisseling tussen Niels Carels en Vincent Schmitz in boekvorm verschijnen, zoals er briefwisselingen tussen, ik noem maar weer een voorbeeld, Willem Frederik Hermans en Gerard Reve zijn uitgegeven? Heeft een email dezelfde waarde als een brief?

(bron)

Beste Woordenaar,

Ik hou van de vergankelijkheid van dingen. Het schept ruimte voor iets nieuws.

Er zijn mooie emails die best de moeite waard zijn om nog eens te lezen, misschien, maar een nieuwe email is nog beter. Lekker vers. Kortom: da’s de uitdaging, om elke keer een hele goeie email te schrijven. Telkens weer.

En als mensen na mijn dood gaan roepen dat dat goeie emails waren, dan boeit dat mij voor geen ene fukking meter. Graag wil ik die mensen alvast nu toeroepen: jij kan het ook, probeer het maar, doe het!

Zonnige groeten uit het haagse,

Marco Raaphorst