Haagse stadsliefde: poep tegen de ventilator

Eigenlijk zou ik het elke dag moeten doen of minstens een paar keer per week: een stukje fietsen of wandelen. Vandaag gewoon maar gedaan, fiets uit de schuur gehaald en gegaan. Op naar Scheveningen om even rustig na te denken over een documentaire die ik voor VPRO RadioDoc aan het maken ben. Even broeien op een onderwerp.

Via het bovendek van de Pier liep ik naar het einde. Sommige vrijbuiters lagen op loungebanken in de zon te staren. Weliswaar zonder drankie want  alle cafeetje op het bovendek waren nog gesloten. Maar goeds, het blijft een topplek daarzo bovenop de Pier!

Op het onderdek trof ik een paar mooie wijsheden van een stel onbekenden aan.

Bij een schepijstentje op de Pier waarvan het mannetje achter de toonbank een verrassend authentiek Italiaans accentje bezigde, heb ik een bolletje caramel en passievrucht gekocht. Op het buitenbalkon van de Pier heb ik dat allemaal met mijn kop in de zon langs m’n huig laten glijden. Scheveningen heb het, ik zweer het je!

Via de betonplaten op het zand ben ik tussen alle strandtenten door terug naar mijn fiets gelopen die ik ter hoogte van de 1e haven aan een nietje vastgeboden had. Tijdens die terugtocht trof ik nog een vlieger aan die aan de balustrade was vastgemaakt. De eigenaar moest wellicht zijn fiets ff in de zon zetten. U kent die Haagse uitdrukking toch wel zeker?

Als ik de volgende keer ga wandelen of fietsen dan betuig ik misschien opnieuw mijn Haagse stadsliefde. Tenminste, als het te combineren valt met al mijn andere avonturen.

Tot zover. De mazzel!

Roxanne als Bossa

Het was gisteren op een terrasje op Scheveningen. Uit de boxen klonk Roxanne van The Police in een lome Bossa Nova uitvoering.

Vandaag  stuitte ik op de documentaire ‘Can’t Stand Losing You: Surviving the Police’ die gebaseerd is op de autobiografie ‘One Train Later’ van gitarist Andy Summers. En voor ik het wist zat ik op Vimeo naar een korte video te kijken over de ontstaansgeschiedenis van de song Roxanne. Deze hit werd door Sting ooit als Bossa geschreven:

Mede door Andy Summers ben ik op mijn 12e met gitaarspelen begonnen. En net als Andy hou ik van het schieten van footootjes.

Zo link je dus je hele leven aan mekaar. (hallo Andy!)

De duivel in het Zeeaquarium

 

Op de omslagfoto valt een jong Marcootje van een jaar of 13 te zien. Het was de allereerste keer dat ik uit het Real Book wat jazz op een podium voor publiek speelde. Locatie: Zeeaquarium, Scheveningen.

Ik denk dat ik op het bewuste optreden slechts een paar nummers gespeeld heb, tot veel meer was ik niet in staat. Maar mijn gitaarleraar Ferry Robers had de goeie eigenschap om muzikanten zo snel mogelijk het podium op te duwen. Al kon je maar 1 nummer spelen. Zodoende kwam ik al snel overal te spelen in Den Haag. Vaak stond Ferrie tevreden een biertje aan de bar drinken. En als ‘ie mijn ouders zag, stoof Fer naar ze toe onder wild geroep:

“moet je die gozer toch eens horen spelen, da’s toch gewoon een duivel?”

Ergens begin jaren ’80, rond de kerstdagen om de geboorte van het kindeke Jezus te vieren, speelde deze duivel een paar van die ouwe jazzstandards op herhaling 2 dagen lang in de Haagse Passage. Een andere keer trad ik aan in Theater Pepijn. En ook kwam ik op het North Sea Jazz Festival te spelen. Ik heb het allemaal te danken aan de man die ik nog altijd mis. Ferry kreeg Korsakov en overleed korte tijd later. Ik was nog maar net 19 jaar oud.

Hoewel Fer de podiumangst bij mij tot vrijwel het nulpunt heeft weten te brengen, af en toe stak het toch de kop op. Met name als ik voor televisie moest optreden, of in een grote zaal als Paradiso. Het klamme zweet brak me dan uit. Waar was ik toch aan begonnen? Maar altijd spotte ik Ferry tussen de mensen, glimlachend.

Het is de verbintenis met de duivel die blijft. Een hels karwij maar mij hoor je niet klagen.

#sessionview voor TodaysArt festival 2014

In een zeecontainer aan de derde haven van Scheveningen heb ik gisteren een kleine performance gegeven met Reason muzieksoftware op het TodaysArt festival 2014. In het kader van #sessionview dat zichzelf “an open stage for performances and experiments of electronic music, but also a platform to share knowledge and tips and tricks, set-up etc.” noemt.

Niek ’t Hart / Interniek maakte een korte video:

Ready for #sessionview  @todaysart

(omslagfoto gemaakt door: Karin Ramaker)

De dag dat The Beatles niet in de Houtrusthallen zouden spelen

Als Hagenees probeer ik natuurlijk alles rondom Den Haag als beatstad numero uno angstvallig onder mijn en uw aandacht te houden. Vandaar hetgeen dat nu volgt.

Bij Harry Knipschild las ik vandaag het volgende:

“Uiteindelijk planden we één concert in Blokker en het andere konden we krijgen in de Houtrusthallen in Den Haag, maar Epstein wilde ze beide in dezelfde zaal”.

Een simpele zoekactie leverde een link op naar een scan van het oorspronkelijke document. Een artikel uit 1984 in de Nieuwe Revu die er toen nog als een soort knipselkrant uitzag. 1984, ook het jaar waarin Marvin Gaye door zijn eigen vader doodgeschoten werd.

De Amsterdamse impresario Dick van Gelder was toentertijd in negentienhonderdvierenzestig dé man omdat hij degene was die The Beatles naar Nederland had weten te halen. Maar het was manager Brian Epstein die besloot om niet voor de Houtrusthallen in Den Haag te kiezen. Een historische misser dus! Het werd 2 maal de Blokker. Dat nota bene een groenteveiling was!

Het concert in die christelijke Blokker verliep overigens zoals verwacht voorspoedig. Geen gevechten, hooguit wat meisjes met natte benen die zich de tiefus gilden als John, Paul of George weer een haarlok van links naar rechts lieten bewegen.

Gelukkig hadden we in Den Haag ene Paul Acket die de vuige tegenhangers van de brave Liverpoolers uitnodigde om een avond lang van snaar te gaan in het Scheveningse Kurhaus. Wat een legendarische avond zou gaan worden. Het publiek trok de podiumgordijnen uit het plafond en sloopte de stoelen in de zaal. De politie sloeg met stok en al op het publiek in en trapte op de handen van mensen die aan het podium gekluisd stonden. Niet zo gek dus dus dat dat ontaarde in de totale sloop van de Kurshauszaal.

politie-stones

Hilversum draaide nog jarenlang nadien gewoon Tante Leen en Willy Alberti alsof er geen vuiltje aan de lucht viel te bekennen. De boot Veronica voor de kust van Scheveningen moest eraan te pas komen om het land te voorzien van muziek voor de jeugd die bejaard Hilversum weigerde te draaien.

Want in Den Haag was de rock and roll natuurlijk allaaaaaaaaaaaang begonnen!

Een en ander is ook op video vastgelegd door DirkJan Vos in 1994 voor het Haags Filmhuis aan het Spui (voor meer info zie hier):