Cockney is een soort Haags

Het Cockney-accent van de Londenaars heb ik altijd prachtig gevonden. Het is verwant aan het Haags met name door de platte ‘âh’ in plaats van een volle A. In plaats van mother spreekt men van ‘mâdâh’. De Hagenees spreekt van moedâh. Bovendien verwijderen beide accenten dus de R want die is immers volkomen voor ovâhbodàg.

Hoewel er veel over taal geouwehoerd en geschreven wordt, over de verwantschap tussen Cockney en het Haags heb ik nog niemand gehoord. Toch gek want wat mij betreft is het volkomen logisch omdat Londen en Den Haag in een rechte lijn liggen. Schepen tussen beide steden hebben eeuwenlang zo lopûh te pingpongûh. Dan steek je mekaar aan omdat je met mekaar mot kennen communiceren. Ja tòg?

Voor wie mij ff niet helemaal ken volgen, hier een goed lesje Cockney:

Ik ben altijd dol geweest op die uiige accenten in films en in muziek. Toch maf want als ikzelf ga zingen betrap ik me er toch op dat ik overstap op een soort kleurloos ABN. Onlangs raakte ik op het muzikale spoor van de zoon van Ian Dury, Baxter Dury die net als zijn vadàh een mooi staaltje Cockney langs zijn huig laat waaien. Vandaar eigenlijk dit stukje. Met een soort opdracht aan mezelf.

Sommige mensen vinden het verdacht als een Hagenees ook ABN lult, zo van: “zie je nou wel, dat Haags van hem is gewoon een trucje.” Terwijl elke Hagenees in elke groengele-vezel voelt dat het omgekeerde het geval is. Vraag het anders Wim de Bie of Kees van Kooten maar eens…

De broer van Roos die hele zinnen sprak

Aan mijn dochter de vraag of ze Tim Hofman kende? “De broer van Roos, toch?” En dat we daar ’s avonds naartoe gingen. “Gaaf!”

Een avondje B-Unlimited gisteravond in de Bieb van Den Haag waar Tim sprak over zijn dichtbundel die in 1 week tijd uit het niets op tweede plek van de CPNB Bestseller 60 terecht was gekomen. Nog voor Judas. En dat met poëzie!

Tim vertelde dat ‘ie een paar jaar in Den Haag gewoond had. En dat ‘ie bezig was met De Parade voor aankomende zomer omdat je “zoveel met poëzie kunt.” Hij maakte er ondertussen gebaren bij alsof hij de tekst de lucht in duwde. Ik snap dat. Poëzie leent zich overal voor. Bijvoorbeeld met muziek erbij.

Een paar jaar geleden volgde ik een poëziecursus bij dichter-performer Harry Zevenbergen. Ik schreef tijdens die cursus ondermeer 4 korte verhalen Bij de Bakker en ik maakte een schrapgedicht:

schrapgedicht

In Utrecht
aan de keukentafel
schonk een in brons gegoten vrouw
thee voor heel Nederland

Met stifgedichten had ik al eerder ervaring opgedaan, bijvoorbeeld:
stiftgedicht: het jazzvuur in Nederland

het jazzvuur in Nederland
speelt vrijheid uit

 

Ik had er zelfs eentje op muziek gezet:

 

Dankzij taal kunnen wij bestaan,

scheppen wij een wereld die er anders niet zou zijn geweest.

Sounddesign en sound design

regel 12.A
Een in het Nederlands gebruikelijke samenstelling van Engelse woorden schrijven we in één woord.

Woordenlijst Nederlandse Taal

Daar waar mijn vak in het Engels sound design heet, moet je het in het Nederlands als sounddesign schrijven. Da’s niet echt handig in deze online wereld waarin Google zaken indexeert om een match op woorden te kunnen maken. En het is niet handig aangezien wij tags gebruiken op onze blogs, Twitter, Facebook, Instagram, Flickr etc.

Ik vind de Nederlandse schrijfwijze, sounddesign dus, overigens beter want het is 1 woord en dus inzetbaar als enkelvoudige #tag. Net zoals dat andere vak van mij dat componist heet. Een vak dat in het Engels als composer geschreven wordt.

Het zou mooi zijn als we ooit wereldwijd dezelfde woorden kunnen gebruiken bij gelijke beroepen zodat iedereen (wij mensen, computers en programma’s) elkaar “verstaat”. Zodat sounddesign 1 match oplevert in plaats van 2, zoals nu het geval is.

Engelstalige podcasts en het verlies van Nederlandsheid

Hoewel de absolute aantallen podcastluisteraars in Nederland lager liggen, lijken ook de Nederlandse iTunes-ranglijsten van de afgelopen week Stein’s indruk te bevestigen. Serial en nog drie andere Amerikaanse podcasts staan in de top tien, en slechts één podcast van een Nederlandstalig radioprogramma staat genoteerd: Met het oog op morgen.
VPRO Dorst – Podcast Mania

Toen ik vorig jaar van de NTR groen licht kreeg voor het uitzenden van mijn radiodocumentaire Oostende Healing zat ik met 1 ding in mijn maag: een belangrijke rol in mijn documentaire was weggelegd voor de brit Mike Butcher. Hoe moest ik dat oplossen? Robert Soomer, hoofdredacteur van Radio6, nam mijn zorgen weg: “geen probleem, van onze luisteraars kun je verwachten dat ze Engels prima verstaan”.

Het iTunes-ranglijstje zoals de heer Stein in bovenstaande quote aanhaalt, bevestigt dit. De Nederlandse luisteraar heeft geen enkel probleem met Engels. En luistert dus vooral naar Engelstalige podcasts. Net zo goed als de meeste popliedjes ook in het Engels zijn. Zonder ondertiteling zingen we uit volle borst mee. Zelfs mijn dochter van 12 die vanavond naar Katy Perry gaat. En natuurlijk begrijpt ze die teksten niet helemaal, hoewel het Engels op haar leeftijd er al zeker vrij goed inzit, maar die ontdekkingsreis in een onbekende taal neemt met de dag toe. En die wordt juist door muziek en internet gestimuleerd.

We schuiven steeds meer richting de Engelstaligen op. Het is een logisch gevolg van de globalisering, van een wereld die door moderne media slechts 1 muisklik van elkaar verwijderd is. Een wereld die zonder taalproblemen nu eenmaal beter en breder kan communiceren.

Zonder misverstanden in taal kunnen er misschien wel oorlogen worden voorkomen. Voelen we ineens die eenheid die ons bindt omdat we niet langer een communicatieprobleem kunnen aanvoeren als argument om elkaar vooral niet te willen begrijpen. Wat nu als de hele wereld elkaar tenminste kan verstaan en begrijpen? Hoe mooi de techniek ook is, is dat niet de ware innovatieslag die we aan het maken zijn?

Maar misschien komen we er wel helemaal niet uit. Blijft het een jarenlange strijd tussen Chinees, Engels, Spaans, Frans en misschien ook wel Esperanto.

De meest logische vervanger van ons Nederlands lijkt mij de Engelse taal. Wat zal dit voor onze Nederlandse identiteit betekenen? De Nachtwacht noemen we allang The Night Watch. En Wooden Shoes is een bekender begrip dan klompen. Echt boeien doet dat niet. Als je mekaar maar verstaat, toch?

We kunnen wel vast blijven houden aan het Nederlands, maar we schuiven gewoon met z’n allen een bepaalde kant op.

Die boer op klompen, het is een leuk beeld maar we zijn het allang niet meer.

“Hee, het lijkt hier wel net New York!”

 

rotterdam-skyscrapers

(de foto’s maakte ik vandaag in Rotterdam aan de Maas)

Beter leren bloggen in een maand: Blogging 101 van WordPress.com

If you’re interested in developing your blog or working on your writing but aren’t sure where to start, then welcome to Blogging U!

Een paar weken geleden heb ik me op WordPress.com aangemeld voor Blogging 101. Het is een cursus die een maand duurt en morgen (maandag 15 september 2014) start. Het is georganiseerd door WordPress.com om meer uit je blog te halen en beter te leren schrijven.

Elke dag zal The Daily Post een nieuwe opdracht publiceren die A. voor de inspiratie of het onderwerp van de blogpost een aanzet geeft en B. een aanvullende eis of beperking oplegt aan de deelnemers.

Wie zich aanmeldt voor Blogging 101 krijgt toegang tot een speciaal afgeschermd WordPress.com account waar alle deelnemers hun blogs kunnen aankondigen en erover in discussie kunnen gaan met elkaar. Ik verwacht dat het aantal Nederlandse blogs minimaal zal zijn. Maar het is voor mij misschien ook gelijk een goeie oefening om voor Melodiefabriek.com in het Engels wat goeie shit te gaan neerzetten. Of zal in het toch gewoon in het Nederlands doen? … om zot van te worden, dat taalvraagstuk …

Hoe toon je tekstberichten in een film?

Als je een beetje uit de doos durft te denken dan zou je dit soort technieken ook kunnen gaan inzetten voor het vertalen van bepaalde scene’s uit de film/video. Ondertiteling is meestal saai, maar je kunt er natuurlijk veel meer mee doen. Überhaupt is er met taal in film/video meer te doen dan ooit tevoren omdat editing veel handiger geworden is en typografie een enorm push heeft gekregen dankzij het web.

#metablog 5: taal *tikken doet* is echt mijn ding

Bhutan sacred penises on homes

Desnoods kom ik niet meer uit mijn woorden, worden mijn vingers maar moe van al het getik. Zolang ik gitaar kan blijven spelen. Zolang ik liedjes kan blijven zingen. En zolang er in mijn hoofd steeds weer nieuwe muziek ontstaat, is er niets aan de hand.

Muziek is de mooiste taal. Een universele taal.

Ik weet nog hoe mijn toenmalige collega Alf op 11 september 2001 het nieuws uit Amerika mededeelde. Voor we het wisten stonden we met zijn allen achter zijn Mac het nieuws te lezen. Het was vlak nadat het 1e vliegtuig de Twin Towers was binnengevlogen. Alle bronnen waar Amerikaans, Engelstalig. De dagen erna draaide blogtool Blogger overuren. Iedere Amerikaan begon toen een blog om verhalen en foto’s over de verschrikkelijke gebeurtenissen te delen met de rest van de wereld. Google wilde al vrij snel Blogger kopen wat een paar jaar later ook daadwerkelijk gebeurde.

De teksten die ik online las waren vrijwel altijd Engelstalig. Hoewel je in Nederland allang De Digitale Stad (DDS, sinds ’94!) had, ik volgde dat toentertijd nauwelijks. Een van de weinige Nederlandse blogs die ik toendertijd wel volgde was het 2525.com blog van Francisco van Jole. Maar muziek speelde daarin natuurlijk ook een grote rol. Ik was (en ben nog steeds) veel te vinden op internationale fora voor musici en geluidsspecialisten. De voertaal op die fora is Engels.

Kortom: Engels is de taal van internet.

Gisteren zag ik een leuke uitzending op televisie van Reizen Waes die over Bhutan ging. In Bhutan koestert men de eigen cultuur. Men probeert wel met haar tijd mee te gaan, maar doet dat veel minder krampachtig dan in de rest van de wereld. De gekkigheid skipt men. En dus is er geen Mac Donalds in Bhutan te vinden. Wel respecteert en koestert men de mediterende monniken. En men respecteert de schilderingen van fallussymbolen op huizen om zo het gezin te beschermen tegen boze geesten en te zorgen voor vruchtbaarheid in het gezin, bijgelovig als men is. Een traditie die afkomstig is van de 15e-eeuwse boeddhistische leraar, Drukpa Kunley, die bekend stond als een Goddelijke Gek. Met iedere vrouw die hij tegenkwam probeerde hij een potje te neuken. Hele dorpen werkte hij zo af.

Door die uitzending stond ik stil bij onze Nederlandse cultuur. Koesteren wij deze wel genoeg? Ik denk dat wij Nederlanders eerder neerkijken op onze cultuur. In de politiek is het inmiddels populair om kunst uit eigen land al helemaal als onzinnig te beschouwen. Zelfs als een hobby af te schilderen. Tenzij Obama bij je op bezoek komt want dan remember je ineens weer dat Rembrandt best een toffe schilder was. Rembrandt, een man met een linkse hobby, zo was het toch? Nog even een paar keer op die achterlijke partijen stemmen en onze cultuur is definitief naar de kloten geholpen. Tering!

Die uitzending over Bhutan kon natuurlijk alleen gemaakt worden omdat er een tolk met de televisiemakers meereisde. Ze spraken natuurlijk Engels want als je twee werelddelen bijeen brengt dan is goede communicatie een vereiste. Heel vroeger reisden niet zo heel veel mensen de wereld over, kwam het niet voor dat je een buitenlandse krant las of dat je beelden uit Amerika op televisie zag die niet ondertiteld waren. Maar die tijden zijn radicaal veranderd. Meer dan ooit tevoren zal je geconfronteerd worden met de Engelse taal.

En toch bloggen we stug door in het Nederlands terwijl we weten dat we in het Engels veel meer ogen en oren kunnen bereiken.

Of is het een miskenning van onze cultuur als we ineens in het Engels gaan communiceren? Koesteren we stiekum toch, als het erop aankomt, net als die Bhutanezen, onze eigenheid in taal? Je kunt veel culturele gebruiken koesteren maar zoiets essentieels als een niet-compatibele taal, wat communicatieconflicten in de hand kan werken, is dat wel slim? Beperkt dat ons juist niet enorm?

Mijn bedrijfsblog Melodiefabriek is Engelstalig omdat ik op de globale markt opereer. Toch is mijn werk vaak super Nederlands van aard. Zo doe ik veel met gesproken woord in het Nederlands. Zo ook mijn recente audiodocumentaire Oostende Healing die in de nacht van 1 op 2 april uitgezonden werd door de NTR op Radio 6. Een van de geïnterviewden is geluidstechnicus Mike Butcher, een Brit die woonachtig in België is. Ik hoefde de man niet te vertalen zo vond de NTR, aangezien de NTR een hoog opgeleid publiek heeft. Maar aangezien de rest van de documentaire gewoon in het Nederlands is, bleef daarmee het bereik ook beperkt tot Nederland en België. Aan het onderwerp, Marvin Gaye, lag het niet, maar aan de taal wel. De taal vormde de beperkende factor.

Makkelijk is dat zeker niet. In het Engels schrijven is nog tot daar aan toe, maar in het Engels spreken is echt een veel lastiger verhaal, zeker als je dat overtuigend wilt doen. En dus ligt het voor mij niet zo voor de hand om mijn audiodocumentaires in het Engels te produceren. Maar toch, als ik er zo over nadenk, waarom niet eigenlijk? Een wereldmarkt wacht op mij. Het is een kwestie van doen en blijven doen om je daarin te ontwikkelen.

We zitten waarschijnlijk in een overgangsfase van 100% Nederlandstalige blogs naar meer Engels georiënteerde blogs. Voor blogs met een innovatief en internationaal karakter zoals het blog van The Next Web dat al jaren serieus meespeelt in de ratrace van internationale techblogs, geldt dat al heel lang. De markt in Nederland is simpelweg te klein. Online is het al lastig genoeg om je geld te verdienen, laat staan dat je die markt ook nog eens beperkt via de taal. Maar dat is toch precies wat we hier met z’n allen doen.

Zullen we maar lekker in het Engels gaan bloggen dan?

(foto onder CC BY-NC-ND: Deana Zabaldo)

Melodische taal

Het was de poëzie van een ander
die ik met mijn stem insprak.

En samen met mijn muziek
knipte ik deze ingesproken track
op het ritme van de taal.

Zodat zij 1 geheel vormden.

Toen mijn vriendin het hoorde
stroomden de tranen langs haar wangen.

En dat op de dag van mijn
Melodische 10e verjaardag.

probably the happiest man on Earth

Bush of Ghosts

Kijk goed naar die video!

Prachtig hoe hier de woorden gevisualiseerd worden. Woorden die geen duidelijk verhaal willen vertellen maar die gekozen zijn op zeggingskracht en klank. Met korte frases als versiering.

Als luisteraar vul je de betekenis automatisch in. Zoals de titel ons al zeggen wil: My Life in the Bush of Ghosts

Introtekstje

Zojuist leverde ik een stuk audio op. Ik vermelde erbij dat de audio ingesloten kon worden op eenzelfde wijze zoals je dat met een YouTube video doet. Vanuit de andere kant van het internet kwam daar een reactie op:

Heb je wellicht ook een soort van introtekstje erbij? Zodat de mensen weten waarnaar ze gaan luisteren…

Tekst heeft mijn fascinatie als medium, weet je wel? We gebruiken het om alles mee in te leiden want we kunnen niet anders. Een video op YouTube heeft een titel nodig en een verklarende tekst. En voor audio geldt precies hetzelfde. Anders lezen (!) we er overheen. Dan klikken we niet. Jij niet, niemand niet.

Maar stel je nu eens voor dat je niet kunt lezen. Wat zou je dan doen als je dat blokje audio van mij op je scherm zou zien? Klikken of niet klikken. De tekst erboven, ernaast of eronder doet er dan niet toe. En er valt nergens overheen te lezen want je kunt niet lezen.

Ik maakte een introtekstje zoals een introtekstje moet zijn. Ik had ook kunnen schrijven: niet lezen maar luisteren!