Samen met Henk Hofstede praten over The Record Man op Radio 1

(still van webcam Radio 1)

Vanmiddag mocht ik samen met Henk Hofstede (NITS) in het programma De Nieuws BV op Radio 1 vertellen over ons gezamenlijke album The Record Man, een eerbetoon aan onze fan en muziekvriend uit Los Angeles: Ron Kane. Hij was verstokt fan van Nederlandse bands zoals NITS, The Dutch, Fay Lovsky, Gruppo Sportivo en mijn oude band MAM.

Het album The Record Man kwam tot stand dankzij het initiatief van de New Yorkse songwriter/producer Bob Gaulke dat uitmondde in een samenwerking tussen 30 muzikanten wereldwijd.

De uitzending is HIER terug te luisteren (en te bekijken aan de hand van de webcambeelden).

Het album The Record Man is op Spotify te vinden (en natuurlijk ook op de streaming diensten zoals Apple Music, Tidal en zo verder):

Voor de single Human Heart (met ondermeer Hans Croon van The Dutch op zang + aanvullende gitaar, Rick Snyder op bas en ondergetekende op gitaar) werd een videoclip gemaakt:

Waarom maak ik muziek?

Tja, waarom maak ik muziek? De echte reden is misschien niet eens zo eenvoudig te achterhalen. Omdat ik geen aardappel ben? Niet als dier geboren ben? Omdat ik geen grote liefde voor kantklossen voel? Omdat ik nooit een voetballer wilde worden? Omdat muzikanten applaus krijgen?

Omdat het leuk is?

Ik ken heel veel dingen die ik erg leuk vind maar toch niet de hele dag doe. En muziekmaken is vaak helemaal niet leuk. Je oefent je helemaal scheel en dan nog klinkt het vaak beroert. Eelt op je vingers, soms pijn in de polsen, snaren die op het verkeerde moment breken, het gesodemieter van je instrumenten goed onderhouden en het dag in dag uit geconfronteerd worden met mensen die veel betere muziek maken dan jijzelf. zucht Okay, af en toe vallen een paar dingen op z’n plek en is muziekmaken leuk. Levert het mij hetzelfde genot op als dat wat de luisteraar ervaart. Muziek is leuk als het communiceert.

Omdat het belangrijk is?

Tja, wat is belangrijk? Blijven ademenen. Een goede ouder voor je kinderen zijn. Lief zijn voor je partner, je dierbaren. Anderen helpen. Maar muziek kan ook helpen. Sodeju nog aan toe, ja hoor! In muziek vinden hele volksstammen zingeving. En een liedje, een muziekstuk, is als een kindje. Dat soms zelfs langer leeft dan 100 jaar.

Omdat het een uitdaging is?

Er zit een voordeel aan gezwoeg en geploeter: het moment dat het niet als gezwoeg en geploeter voelt, treedt er een soort staat van verlichting in. Dat voelt lekker! Maar het is wel een beetje zoals met je hoofd tegen de muur bonken en er dan plotseling mee ophouden om te beseffen hoe lekker dat is. Maar muziek is natuurlijk wel een echte uitdaging. Wie ooit hele goeie muziek hoorde weet waar je de lat moet leggen. En de kick komt dan wanneer je die lat aantikt. Een lat die telkens weer wat hoger komt te liggen. Sommigen moeten voor zo’n kick met een parachute uit een vliegtuig springen of tussen de witte haaien in Egypte gaan zwemmen. Ik daarentegen pak mijn gitaar.

Ach, weet je, wie een moord begaat moet zich verantwoorden. Maar de muziekmaker? Die moet vooral muziekmaken. Niet waarom, maar daarom!

Omslagfoto van Marco Raaphorst, genomen tijdens Slik Live in Eindhoven 20 mei 2018 met Ruud van den Boogaard, Bjorn van der Doelen, Jack Poels (Rowwen Heze) en Stephanie Struijk (Stevie Ann)

Complimenten uit Amerika

Mijn podcast VERVORMER wordt genoemd op het Amerikaanse blog Post-Punk Monk. Dit nav het album The Record Man dat deze week uitkwam en waarop ik als gitarist te horen ben. Zie ook mijn vorige blogpost daarover.

Toch opvallend aangezien mijn podcast in het Nederlands is. Dat het ondanks dat Amerika weet te bereiken vind ik ronduit te gek!

MAM guitarist Marco Raaphorst played on the album and has written an article about it here. There has been a single released from “The Record Man” with “Human Heart” by Hans Croon, who has written a fascinating blog on how he came to this project, here. And finally, there is a podcast about this album… but you will need to be fluent in Dutch to understand it. Which is probably exactly how Ron would have wanted it. It hurts me that Ron could not live to see this fascinating work his friends have done in his memory, but that’s part of the territory of tribute albums, I suppose. As an arch record collector [I’m just a wet-nosed punk, by comparison], I can say that he certainly would have been eating this up with a spoon were he among the living right now.

Lees het hele stuk op het blog Post-Punk Monk.

Luister naar het album The Record Man!

The Record Man is een album als eerbetoon aan een Amerikaanse muziekfan dat een dramatisch staartje kreeg. Het album kwam vandaag uit op Spotify en alle streaming diensten.

In 2017 ontving ik van de New Yorkse producer/componist Bob Gaulke het bericht dat Ron Kane, een Amerikaanse fan van mijn oude band MAM, met ernstige gezondheidsproblemen kampte:

“As you know, Ron has been very sick lately. I’ve been creating a few “Get Well” songs for him with some of his favorite musicians. I was wondering if you might like to get involved.”

Zodoende ontstonden er al gauw interessante muzikale samenwerkingen tussen 30 muzikanten wereldwijd (Amerika, Australië, Brazilië, Frankrijk, Nieuw-Zeeland en Portugal) en kwam een bijzonder album tot stand met een diversiteit aan stijlen: The Record Man. Een titel die volledig op Ron Kane slaat want er is geen grotere muziekverzamelaar denkbaar met zo’n eclectische smaak dan Ron.

Ik speel gitaar op vier tracks van het album The Record Man:

  • White Car, Blue Ocean – met zang van Henk Hofstede (NITS) en bas + computerwerk van Tom America (o.a. bekend van mijn oude band MAM)
  • Human Heart – de single! – met zang van Hans Croon (The Dutch) + aanvullende gitaarpartijen (Hans speelt een prachtige George Harrison achtige “slidepartij”, zie ook podcast verhaal op VERVORMER!) en Rick Snyder als bassist (bekend van zijn werk met de legendarische Captain Beefheart!)
  • Better – met Fay Lovsky op piano
  • Wat Betekent Het? – met Pieter Bon (o.a. bekend van mijn oude band MAM) op zang

En wat vond Ron van het album?

Helaas blijven we achter met de vraag wat Ron van het album zou hebben gevonden. Hij heeft het eindresultaat namelijk nooit kunnen horen omdat hij in november 2017 plotseling kwam te overlijden voordat het album klaar was.

VERVORMER – Human Heart

Luister ook naar mijn aflevering die ik voor mijn podcast VERVORMER maakte: Human Heart, het verhaal achter de single van het album The Record Man.

Human Heart

Videoclip Human Heart

The Record Man op Spotify

The Record Man op Bandcamp

Het album ligt vanaf deze week in de winkel (Concerto, Plato en dergelijke).

Songfestival

Volgens sommigen valt er over muziek niet te twisten. Kun je niet spreken van goed of slecht. Toch zijn er velen, waaronder ikzelf, die toch echt wel een stevige uitgesproken mening hebben over de kwaliteit van de liedjes die vaak de grote massa weet te beroeren. Vaak is het zo dat diegenen die kritiek hebben op De Mening Van De Grote Massa weggezet worden als zeikerds.

Maar als je een land hebt gebouwd rondom subsidie, met opleidingen, en journalistiek op het gebied van muziek dan verwacht je toch dat het onderscheid wat goed is en wat slecht is wel gemaakt kan worden?

Nog altijd niet. Nog altijd roepen velen: hahaha, gewoon een kwestie van smaak!

Heel leuk dus, een serieus vak hebben dat hangt rondom 1 ding: smaak. Nou ik DACHT HET NIET!

Geef Trump een Roti en vraag hem of het lekker is! … het antwoord wil ik niet eens weten.

Over smaak kun je juist HEEL ZUIVER discussiëren. Het getuigt van goeie smaak als je in woorden kunt uitdrukken waarom iets goed of juist niet goed is. En als je je eigen gekleurde smaak dat oordeel niet in de weg laat zitten in plaats van te roepen: “ik vind het gewoon niet lekker!”

Een uitzondering lijkt de literatuur te zijn. Er is toch niemand die de streekroman weet weg te zetten als literatuur, of wel soms?

Daarom zeg ik dit: Het Songfestival is de streekroman van de muziek.

Juist het kleine doet ertoe!

Gisteren in het programma WNL Op Zondag was Emile Roemer aan het woord:

Mijn kinderen hebben ook weleens tegen me gezegd: “Pap, het is toch verschrikkelijk, lees is dit, lees is dat.” Ik zeg: “Joh meid, maak je er niet zo druk over, als er 10 mensen op een rijtje staan en 9 zitten mijn verrot te schelden en eentje is fan dan heb ik al 15 zetels. En als ik er nou in slaag om een tweede ook fan te maken, dan heb ik al 30 zetels. En dan mogen er 8 nog steeds schelden en dan lijkt het nog steeds of het he-le-maal niets is, maar ondertussen heb je toch wel een behoorlijk positie verworven in het politieke spectrum.”

Ik ben het totaal met Emile eens. Richt je nooit op je vijanden, maar richt je op diegenen die betrokken zijn bij wat je doet. Mensen die je willen helpen. Het is een voorwaarde om goed te kunnen ondernemen. En het is een voorwaarde in het leven. Om kort te gaan: negeer idioten.

Ik ben kerkelijk opgevoed. Daarin wordt vaak  gezegd “heb uw vijanden lief”, maar dat is het zotste dat je kunt doen. Het is simpelweg levensbedreigend. Ik zou liever zeggen: “ken uw vijanden!”

Het is een valkuil waar ik vaak in gevallen ben en nog in val. Dan trekt een duiveltje toch op een negatieve manier mijn aandacht. Terwijl ik het eigenlijk allang wist: aan deze persoon heb ik he-le-maal niets.

Aandacht kost tijd. En tijd is mij dierbaar.

Een mens is geen aardappel

Neem bijvoorbeeld Kaytranada. Die gast die eigenlijk Louis Kevin Celestin heet, is het creatieve brein achter een hele waaier aan stijlen. Die zit niet vast aan 1 ding. Die zet op 1 album instrumentale tracks, gezongen popliedjes en hiphop naast elkaar.

En hij is echt niet de enige. Het is tegenwoordig juist heel normaal om al die dingen te doen, om juist niet stijlvast te zijn. Thundercat, Frank Ocean, Kanye en ga zo maar door.

Kijk kuch vroeger was het best maf als iemand in een popliedje plotseling ging lopen praten. Maar tegenwoordig niet. Sterker nog: spoken word is tegenwoordig heel populair. En dan heb ik het dus niet over rappen. Je stem door een stemvervormer halen is ook niet raar meer. Of de stem heel elektronisch laten klinken. Het publiek kan dat allemaal prima aan. Die herkent echt wel dat het een kwestie is van De Artiest Die Zijn Ding Moet Doen. En sterker nog: hoe kunstzinniger, hoe weirder, hoe beter. Het publiek snakt naar avontuur tegenwoordig. Men is zo verzadigd door het kopieergedrag uit het verleden dat men snakt naar nieuwe flavours. De oude verzuiling is niet meer. Diversiteit is key.

Vroeger had je op een festival vroeger alleen een frietkraam. Moet je nu eens gaan kijken. Hele foodtrucks met een hele waaier aan gerechten.

En het komt natuurlijk ook door internet en de globalisering. Gewoonten en gebruiken van over de hele wereld beïnvloeden onze eigen gewoonten en gebruiken. Zie je overal in terug. Ook in kleding bijvoorbeeld. Mensen vinden die mashup heel leuk. Kijk maar eens naar wat de jeugd draagt. Maffe combinaties. Grenzeloos en stijlloos.

Was je vroeger punk dan spuugde je (heel stoer natuurlijk… not!) op disco. En Prince in zijn netkousen en tijgerslip (“mietje!”) werd als voorprogramma van The Stones totaal niet gedigged, maar toen ‘ie dood ging huilden diezelfde Prince-haters van vroeger waarschijnlijk even zo hard mee. En wie vroeger onder de tattoos zat moest wel in een heavy band spelen. Maar tegenwoordig wil iedereen een sleeve, of tot in de nek.

Kortom, een mens is geen aardappel. Vreet niet alleen uit je eigen straatje calvinist! YOLO!

(omslagfoto: Bruce foto onder CC BY)

In je hoofd

Gisteren publiceerde ik in mijn nieuwsbrief Podpraat een uiteenzetting over iets dat je enorm kan belemmeren in het leven. Het levert een strijd op waar eigenlijk niemand onderuit komt. Een strijd die meestal verloren wordt tenzij je je er glashelder bewust van bent. Zo niet dan zul je die strijd keer op keer, een leven lang, verliezen.

Belangrijk, vandaar dat ik dat stuk ook hier op mijn blog wil delen.

citaat uit Do the Work van Steven Pressfield

Je kunt alleen maar je best doen. Vol blind vertrouwen werk je aan iets wat je wilt maken, wat je moet maken. Met de nodige twijfels, stemmetjes in je hoofd die zeggen dat je een prutser bent en dat het tot niets zal leiden. Je negeert die stemmetjes. Je negeert elke afleiding. Nee beter: je probeert het te negeren, zo goed en kwaad als het kan. Elke dag voer je de strijd tegen De Afleiding. En De Afleiding leeft niet alleen in je, deze komt ook van buitenaf. De “goedbedoelde” adviezen, Facebook en andere social media, de collega’s waar je teveel tegen opkijkt en je jezelf mee vergelijkt en meer van dat soort Zotte Afleidingen.

Allemaal proberen ze je aandacht te krijgen. Je te vertellen dat je het niet kunt. En iedereen heeft die duiveltjes in zich. Heel gek eigenlijk, denk daar maar eens over na! Diep in ons zitten dus duiveltjes die ons kapot willen maken.

Zappa zong het ooit: “What’s The Ugliest Part Of Your Body?”

De meesten van ons luisteren zelfs zo goed naar die duiveltjes dat ze nooit de droom die diep in hun leeft waar zullen gaan maken. Puur uit angst. Dat wat die Duivelse Trollen roepen, dat moet toch wel waar zijn toch? Je hebt het talent er toch niet voor? Kijk naar je ouders, die waren ook maar gewone mensen. Denk je nou echt dat je zo goed bent? Slechts een paar kunnen het maken. En kijk eens hoe Vincent van Gogh is gestorven. Het wordt echt een lijdensweg met middelmatige producten, doe het niet! Je kunt er maar beter niet aan beginnen, want dat bespaart je echt een hele hoop ellende.

Maar er is geen andere weg. Je droom onderdrukken is geen optie. Je zult er anders DOODONGELUKKIG van worden.

Beter plan: bestempel die duiveltjes als een stel sukkels. En zie jezelf als schrijver, muzikant, podcaster, you name it. Jij hebt altijd gelijk want jij bent aan het creëren. Of het goed is wat je maakt is een tweede en maakt eigenlijk niet eens zo heel veel uit. Iets niet goed vinden, dat doen die duiveltjes wel voor je. Maar je kunt alleen maar iets als ‘niet goed’ accepteren als het je aanzet om door te gaan en het de volgende keer nog beter te doen. Dan komt de kritiek niet van een van de duiveltjes maar komt de kritiek van je creatieve ziel die zucht naar het steeds maar weer beter scheppen van dat wat gemaakt moet worden, van dat wat diep in je ziel leeft.

Wie creatief is koestert zijn/haar ziel en erkent dat het verstand gepaard gaat met een heel leger aan duiveltjes die roepen om aandacht. Ratio is daar niet tegen opgewassen, maar gevoel wel! Omdat het niet anders kan. Het moet wel.

Voetnoot: een fantastisch boek van gelijke strekking is The War of Art van Steven Pressfield.

Dotan, zojuist opgenomen in het rijtje fake artiesten

De Volkskrant klopte vanmorgen: Het trollenleger van popartiest Dotan. De man blijkt een heel trollenleger en nepnieuws te hebben ingezet om populair te worden. Je bek valt open tijdens het lezen van het artikel. Zo blijkt het bekende verhaal uit 2015, dat massa media aandacht heeft gekregen, van ene Karel Leegwater die een oproep deed op Facebook om Dotan zijn doodzieke broertje te laten ontmoeten bij een concert in Ziggo Dome, in het geheel te zijn verzonnen. Er was geen ontmoeting, er was geen doodziek broertje. Dotan heeft het verzonnen om roem en faam te krijgen. En zo gaat het maar door in dat stuk.

Dotan wist wel 3 3FM Awards en een Edison op zijn naam te zetten. Wat te denken geeft over de lui die deze prijzen uitreiken. 6-jes cultuur Hollandia? Nogal ja.

Maar we gaan hem gauw vergeten.

En niet vergeven.