Meer stinken, drinken, bloeden, branden en dansen

Het is een opsteker voor diegenen die niet mee willen doen aan de ratrace van de prestatiemaatschappij, die met verve tegen de stroom in zwemmen.

Het is een grote middelvinger naar de zelfhulpboeken en een aanklacht tegen het mislukte kapitalisme dat geen vrijheid biedt maar juist de werkende mens tot slaaf van het systeem heeft gemaakt. Een systeem dat tegenwoordig de mens en de behoeften van de mens via simplistische algoritmes denkt te kunnen duiden en te kunnen manipuleren (#megafail).

Weten wijzelf wel wie we zijn? Ben je mal zeg! Zo we iets zijn, zijn we een vat vol tegenstrijdigheden.

Marian Donner schreef het Zelfverwoestingsboek (uitgeverij Das Mag) als een eerbetoon aan de gewone man en vrouw die er maling aan heeft of ze wel 1000% gezond, glad, fit, productief, positief of zen genoeg is. Die snapt dat je mazzel moet hebben in het leven en dat de meeste mensen dat niet hebben. Een kwestie van pure pech, verkeerde genen, verkeerde afkomst. Het heeft dus geen zin jezelf hiervan de schuld te geven.

Het is een kinderlijke manier van denken – ook kinderen geven zichzelf overal de schuld van, of het nu is dat hun ouders gaan scheiden of dat ze worden gepest.

citaat Zelfverwoestingsboek

Marian stelt (naar een uitspraak van Virginia Woolf) in haar Zelfverwoestingsboek dat je je niet moet afvragen wat er mis is met jou, maar wat er mis is met de wereld.

En zo is het.

100 jaar radio (in Nederland)

Afgelopen woensdagavond deed ik mee aan een paneldiscussie op MidvlietFM over de toekomst van radio. Een ervaring die zich in 1 tweet liet samenvatten:

fotograaf: Henk Knoester

Die ochtend had 3FM mij om één minuut voor half 7 wakker gebeld. Twee historische audiofragmenten in mijn blogpost over de legendarische Haagse radioman Idzerda bleken niet langer te kunnen worden afgespeeld. Paniek bij 3FM! Op een oude externe harddisk vond ik ze terug. Dus heb ik de blogpost kunnen herstellen:

Ik heb 3FM per sms laten weten dat ik de boel hersteld had maar kreeg geen reactie meer. Tja radiomensen…

Blogumentatie

Het staat ergens geschreven op het internet: Blogumentation – Writing Blog Posts as a Method of Documentation

Het blog is inderdaad een vorm van documenteren. Een documentaire die nooit af is, tenzij de blogger ermee ophoudt. Een blog is soms grillig, zoals het mijne. Dat divers uitwaaieren, er geen rigide beleid voor inhoudelijke zaken op nahouden, maar een documentair geheel bouwen van de zaken die ik doe, die ik maak, die me bezighouden, dat is wat ik doe.

Dit blog, mijn blog, is een kleine blauwdruk van mijn persoonlijkheid. Hoewel ik mijzelf niet heel bewust wil laten zien hier, het is wel het gevolg van het regelmatig documenteren. Een beetje zoals jezelf fotograferen, of een dagboek bijhouden. En een beetje zoals je met een vriend praat. En een beetje zoals ik tegen mijzelf praat. Dit is de documentaire ik en mijn rest van de wereld.

Op de afdeling van hoop

De piepjes van de apparatuur klinken naargeestig. Familie zit rond een patiënt half verscholen achter een gordijntje. Bij een box verderop zie ik een blote voet onder een deken uitsteken. Sommige patiënten slapen, of liggen ze misschien in coma? Andere patiënten hebben hun ogen open.

Hier op de Intensive Care loop ik met mijn audiorecorder in mijn hand rond. Op deze plek leven patiënten op het randje van leven en dood. Hier overlijden soms patiënten. Maar lang niet allemaal. Het meerendeel overleeft gelukkig de IC.

Daarom noem ik het de afdeling van hoop. Want ik voelde die hoop. En ik hoorde die hoop. Er klonk namelijk livemuziek op de IC.

Een VPRO Radio Doc in wording…

De luie lummelende dienstmeid

publiek domein foto

Een prachtig schilderij van Nicolaes Maes, leerling van Rembrandt, dat ik in het Mauritshuis aantrof. Ik vind hem beter dan Rembrandt. Want neem bijvoorbeeld het schilderij De anatomische les van Rembrandt. Da’s toch gewoon knudde!?

publiek domein foto

Niet alleen ziet die arm er zwaar onnatuurlijk uit, geen enkel paar ogen van het gilde is op het slachtoffer gericht. En ook de chirurg himself staat er compleet stoïcijns bij.

Faam is een gevangenis

David Bowie zong het al: Fame. Een behoorlijk sombere song over bekendheid, faam. David creëerde niet voor niets al die alter egos zoals Ziggy Stardust. In interviews gooide hij altijd olie op het vuur om de verwarring te vergroten. Des te controversiëler, des te beter, des te meer afstand tot de persoon die hij echt was. Maar er viel niet aan te ontkomen, men zat hem op de huid. Het moet een zeer bedreigend gevoel zijn: mensen ontmoeten die je denken te kennen maar totaal geen idee hebben wie je werkelijk bent.

Neem bijvoorbeeld het beroemde fragment uit de documentaire Imagine over John Lennon. Een fan slaapt al een paar dagen in zijn tuin. John spreekt hem aan. De fan citeert wat teksten en spreekt zijn adoratie voor John uit waarop John antwoord:

Don’t confuse the songs with your own life

John Lennon

De fan denkt John echt te kennen. Vervolgens wordt het lachwekkend wanneer de fan citeert:

Boy you gonna carry that weight a long time

Een tekst nota bene van Paul McCartney ….

I am just a guy who writes songs

John Lennon

En een mooie link tussen het voorafgaande: John Lennon schreef de song Fame samen met Bowie.

Zonder Bowie geen Lady Gaga. En zij lijkt dus nu met hetzelfde probleem te worstelen. Met haar vele andere artiesten. Er zit overduidelijk een grens aan faam. Natuurlijk, iedereen die iets maakt wil dat het gelezen, gehoord, of gekocht wordt. Maar faam doet iets anders, het zorgt ervoor dat mensen bekend worden omdat ze telkens in de media te zien zijn, niet zozeer om wat ze maken.

Kim Kardashian wordt op Wikipedia een “televisiepersoonlijkheid en socialite” genoemd. Die is bekend vanwege haar bekendheid. Iedereen kent haar. Maar wat ze doet? Bekend zijn.

Op de Nederlandse televisie zie ik regelmatig schrijvers voorbijkomen. Hierdoor worden ze steeds bekender maar niet zozeer vanwege de boeken die ze schrijven, maar puur omdat ze hun kop op tv laten zien. Elke keer dat er weer een schrijver bij DWDD te zien is zorgt dat voor meer aandacht, maar niet voor zijn of haar schrijverij. Het merendeel van het kijkerspubliek zal immers nooit een boek van die schrijver kopen.

Faam zorgt voor verwachtingen. Normale mensen mogen fouten maken maar bekende personen niet. Begaan ze een fout dan duikt de media erop. En heb je als muzikant een succesvol album afgeleverd dan verwacht de media dat je dat kunstje op herhaling kunt leveren.

Faam is een buitenproportionele uitvergroting van een klein aspect dat jou vormt. Je maakt misschien goeie muziek of je kunt leuk schrijven. Tja met jou vele anderen. Ik zeg altijd maar: de beste muzikanten kent het grote publiek niet. Daar hoor ik Matthijs nooit over bij DWDD. En dat is misschien maar het beste ook.