In je hoofd

Gisteren publiceerde ik in mijn nieuwsbrief Podpraat een uiteenzetting over iets dat je enorm kan belemmeren in het leven. Het levert een strijd op waar eigenlijk niemand onderuit komt. Een strijd die meestal verloren wordt tenzij je je er glashelder bewust van bent. Zo niet dan zul je die strijd keer op keer, een leven lang, verliezen.

Belangrijk, vandaar dat ik dat stuk ook hier op mijn blog wil delen.

citaat uit Do the Work van Steven Pressfield

Je kunt alleen maar je best doen. Vol blind vertrouwen werk je aan iets wat je wilt maken, wat je moet maken. Met de nodige twijfels, stemmetjes in je hoofd die zeggen dat je een prutser bent en dat het tot niets zal leiden. Je negeert die stemmetjes. Je negeert elke afleiding. Nee beter: je probeert het te negeren, zo goed en kwaad als het kan. Elke dag voer je de strijd tegen De Afleiding. En De Afleiding leeft niet alleen in je, deze komt ook van buitenaf. De “goedbedoelde” adviezen, Facebook en andere social media, de collega’s waar je teveel tegen opkijkt en je jezelf mee vergelijkt en meer van dat soort Zotte Afleidingen.

Allemaal proberen ze je aandacht te krijgen. Je te vertellen dat je het niet kunt. En iedereen heeft die duiveltjes in zich. Heel gek eigenlijk, denk daar maar eens over na! Diep in ons zitten dus duiveltjes die ons kapot willen maken.

Zappa zong het ooit: “What’s The Ugliest Part Of Your Body?”

De meesten van ons luisteren zelfs zo goed naar die duiveltjes dat ze nooit de droom die diep in hun leeft waar zullen gaan maken. Puur uit angst. Dat wat die Duivelse Trollen roepen, dat moet toch wel waar zijn toch? Je hebt het talent er toch niet voor? Kijk naar je ouders, die waren ook maar gewone mensen. Denk je nou echt dat je zo goed bent? Slechts een paar kunnen het maken. En kijk eens hoe Vincent van Gogh is gestorven. Het wordt echt een lijdensweg met middelmatige producten, doe het niet! Je kunt er maar beter niet aan beginnen, want dat bespaart je echt een hele hoop ellende.

Maar er is geen andere weg. Je droom onderdrukken is geen optie. Je zult er anders DOODONGELUKKIG van worden.

Beter plan: bestempel die duiveltjes als een stel sukkels. En zie jezelf als schrijver, muzikant, podcaster, you name it. Jij hebt altijd gelijk want jij bent aan het creëren. Of het goed is wat je maakt is een tweede en maakt eigenlijk niet eens zo heel veel uit. Iets niet goed vinden, dat doen die duiveltjes wel voor je. Maar je kunt alleen maar iets als ‘niet goed’ accepteren als het je aanzet om door te gaan en het de volgende keer nog beter te doen. Dan komt de kritiek niet van een van de duiveltjes maar komt de kritiek van je creatieve ziel die zucht naar het steeds maar weer beter scheppen van dat wat gemaakt moet worden, van dat wat diep in je ziel leeft.

Wie creatief is koestert zijn/haar ziel en erkent dat het verstand gepaard gaat met een heel leger aan duiveltjes die roepen om aandacht. Ratio is daar niet tegen opgewassen, maar gevoel wel! Omdat het niet anders kan. Het moet wel.

Voetnoot: een fantastisch boek van gelijke strekking is The War of Art van Steven Pressfield.

Dotan, zojuist opgenomen in het rijtje fake artiesten

De Volkskrant klopte vanmorgen: Het trollenleger van popartiest Dotan. De man blijkt een heel trollenleger en nepnieuws te hebben ingezet om populair te worden. Je bek valt open tijdens het lezen van het artikel. Zo blijkt het bekende verhaal uit 2015, dat massa media aandacht heeft gekregen, van ene Karel Leegwater die een oproep deed op Facebook om Dotan zijn doodzieke broertje te laten ontmoeten bij een concert in Ziggo Dome, in het geheel te zijn verzonnen. Er was geen ontmoeting, er was geen doodziek broertje. Dotan heeft het verzonnen om roem en faam te krijgen. En zo gaat het maar door in dat stuk.

Dotan wist wel 3 3FM Awards en een Edison op zijn naam te zetten. Wat te denken geeft over de lui die deze prijzen uitreiken. 6-jes cultuur Hollandia? Nogal ja.

Maar we gaan hem gauw vergeten.

En niet vergeven.

 

Dodenherdenking: alleen voor slanke mensen

Het staat er echt:

Er is geen plaats meer voor forse mensen in de erewacht tijdens Dodenherdenking bij de Waalsdorpervlakte.
(…)
Volgens de Vereniging Erepeloton Waalsdorp zijn er klachten over mensen met een te fors postuur die rond het monument en de klok staan. Zij krijgen nu een andere taak.

Nee, natuurlijk joh, in Nederland telt iedereen mee. Is iedereen gelijk.

Nog even en iedereen krijgt een ster opgenaaid met een rapportcijfer. Wie een 5 of lager heeft wordt op rantsoen gesteld.

En ondertussen draaien de doden zich om in hun graven…

Getest: Loop gehoorbescherming

Ik maak me veel zorgen over gehoorbescherming. Als ik mijn oren niet zou beschermen, kan ik geen serieus geluidswerk doen. Geluid bij concerten is vaak veel te hard, dus ik draag altijd gehoorbescherming. Ik heb Dubs oordopjes enkele jaren gebruikt. Onlangs hoorde ik over Loop earplugs. Ze zijn gevestigd in Antwerpen.

Loop bood me aan om me een voorbeeldset te sturen. Als ik ze goed vond zou ik erover schrijven.

Ik heb ze gebruikt tijdens een concert afgelopen zaterdag van Maceo Parker die optrad in Paard, Den Haag. Het geluid was niet echt hard maar nog steeds te luid voor mij. Ik deed de oordoppen al voor het concert in. Ik kon zonder problemen met mijn vriendin praten. Ik denk dat het zelfs makkelijker is om een gesprek te voeren met oordopjes in een luide omgeving. Het enige vreemde van alle oordopjes is dat je jezelf een beetje “in je hoofd” hoort praten.

Toen Maceo en zijn band begonnen te spelen klonk alles meteen geweldig. Ik had het gevoel dat alle frequenties gelijkmatig verlaagd werden in luidheid (20dB). Gewoonweg fantastisch dus!

Tijdens het concert probeerde Maceo het publiek een beetje mee te laten zingen. En dat heb ik ook gedaan. Grappig, want: omdat je jezelf “in je hoofd” hoort zingen is het makkelijker om zuiver te zingen.

Tijdens het concert voelde het echt natuurlijk aan, luisterend met deze Loop oordopjes. Ze zitten super comfortabel in de oren en worden geleverd in memory foam en siliconen dopjes in twee maten. Ik heb kleine oren, dus ik heb de kleinsten gebruikt en ze zitten geweldig. Ze zien er ook geweldig uit en zijn in verschillende kleuren leverbaar:

Deze Loop gehoorbeschermers zijn dus blijvertjes. Check als je geïnteresseerd bent: loopearplugs.com

UPDATE: Ik ontving een reactie van Loop nav mijn opmerking dat je jezelf “in je hoofd” hoort praten of zingen:

Het probleem is dat je je gehoorgang afsluit, en dat het geluid van je stem dus niet gemakkelijk naar buiten kan en dus blijft weerklinken. Dit kan je vermijden door de ruimte in je gehoorkanaal kleiner te maken en dus door een langere eartip te kiezen. Maw, als je de foam eartips gebruikt, zal je hier minder last van hebben.

Bruno Speight, mijn nieuwe gitaarheld

Gisteravond speelde Maceo Parker in een uitverkocht Paard. Maceo is 75, loopt niet meer heel soepel, dansen gaat wel soepel, maar speelt nog als vanouds met scherpe zinvolle noten. Maceo houdt het helder, overzichtelijk, geen noot teveel. En hij had een stel onwaarschijnlijk goeie muzikanten meegebracht. Zoals gitarist Bruno Speight. Hij speelt funk ritmegitaar op de juiste manier: strak groovend met snelle strums, veel bluesy double stops en continue variaties, improvisaties op de akkoorden structuur.

De ritmegitaren van de funk en discobands uit mijn jeugd hebben mij gevormd. Ik was altijd meer van de zwarte muziek, de jazz, funky dancemuziek, feel-good-muziek. Nile Rogers van Chic. Jimmy Nolen en Phelps “Catfish” Collins (broer van Bootsy Collins) die bij James Brown speelden. Leo Nocentelli van The Meters. Ray Parker Jr., David Williams, Wah Wah Watson enzovoorts.

Ik nam een stukje van het optreden van gisteravond op waarop Bruno Speight super goed te horen is:

Kortom: het herinnerde me aan iets dat ik allang wist. Dat ritmegitaar de bom is. Dat het mijn benen doet dansen. De funk brengt instant geluk. Het beste gezondheidsmiddel!

Paradiso 50 jaar: mijn optreden met MAM in ’93

fotograaf: Conno can Wijk

Paradiso bestaat dit jaar 50 jaar en dat nieuws krijgt terecht flink de aandacht. De kranten duiken in het verleden en rakelen oude verhalen op en VPRO Nooit Meer Slapen maakt er een podcast over: Paradiso 50.

Zelf heb ik ook vele herinneringen aan legendarische optredens, maar bovenal ook aan mijn eigen optreden in die legendarische grote zaal met mijn oude band MAM. Zo speelden we er ergens in de zomer van 1993. De precieze datum heb ik nooit meer kunnen achterhalen maar ik weet dat het rondom mijn verjaardag was (ik moet 24 of 25 jaar oud zijn geweest) en dat de zon scheen. Korte broeken weer.

We speelden in het voorprogramma van The Scene. Dat deden we wel vaker in die tijd. Ze hadden een grote hit met Zuster Zuster en wisten de zaal behoorlijk op z’n kop te zetten. Het nummer ‘Iedereen is van de wereld’ werd massaal meegezongen en bracht de zaal in een soort van trance. Ook kon ik zeer genieten van de straffe funky riffs die Thé Lau uit zijn Gibson SG gitaar perste. En ik herinner me de prettige gesprekken met toetsenist Otto Cooymans.

Het opbouwen voor ons optreden in Paradiso begon laat in de middag. Als voorprogramma moet je altijd wachten tot de hoofdact haar spullen heeft opgebouwd. Maar het contact met The Scene en de crew, de roadies en geluidstechnici was prettig. We speelden in die tijd regelmatig dus het opbouwen en de soundcheck moeten routineus verlopen zijn. Onze geluidstechnicus Conno van Wijk deed de zaalmix en ik vermoed dat de podiummix gedaan is door een crewlid van The Scene en dat het licht verzorgd is door een medewerker van ons boekingskantoor Stagengy.

Voor het optreden zijn we nog een pizaatje gaan eten in een van die zijstraten rondom het Leidseplein. Altijd gezellig, even ontspannen en goeie verhalen met elkaar uitwisselen. In onze band was het wel een voorwaarde dat je goeie verhalen kon vertellen. Minimaal een uur zat je met elkaar in een busje onderweg naar een optreden, dus dan moest je wel verhalen vertellen om de tijd te doden.

Dat is tot op de dag van vandaag niet veranderd. Als ik Pieter Bon, de zanger, spreek dan komen de verhalen vanzelf. Hetzelfde geldt voor Tom America waarmee ik recentelijk nog diverse malen urenlang in de auto heb gezeten. Autoritjes van Tilburg naar Oostende of naar de Belgische Ardennen. Verhalen ophalen breekt de tijd en is gewoon gezellig.

John van Vueren was toendertijd manager van The Scene. Hij was ook de organisator van het Haagse Parkpop festival. Dat schept dan toch een band. John wachtte net zolang totdat de uitverkochte zaal van Paradiso helemaal vol zat en gaf ons toen een seintje om met ons voorprogramma te beginnen. Het optreden verliep zonder problemen, het was wel fokking heet, maar dat hoort erbij. Een ding was mij tijdens het optreden ontgaan. Ik stond met mijn gitaar altijd uiterst rechts (vanuit de zaal gezien) op het podium. Zodoende heb ik niet gezien dat een vage kennis uit Den Haag met ons mee het podium opgelopen was en naast Tom opvallend theatraal heeft lopen dansen op onze muziek. Wellicht dacht het publiek dat het erbij hoorde.

Ik weet dat we het nummer De A2 speelden, een nummer dat nooit op plaat is verschenen. Pieter kon zich niet bedwingen het zinnetje “recht zo die gaat” te veranderen in “recht zo die staat!”

Anyway, het optreden verliep soepeltjes. We speelden alsof ons leven er vanaf hing en kregen goed applaus. Ook Conno onze zaaltechnicus moet ons geluid geheel onder controle hebben gehad want hij is tijdens het optreden naar voren gelopen om een paar mooie foto’s te schieten.

Tijdens het optreden van The Scene ben ik zelf in de zaal gaan staan. Ik herinner me nog hoe gitarist Eus van Someren op de rand van het podium ging zitten en heel theatraal met slechts een paar noten de hele boel wist op te zwepen. The Scene zette toendertijd echt een showtje neer waar ik van kon genieten.

Na afloop hebben we backstage, in de kelder van Paradiso, een lekker biertje gedronken samen met The Scene en al het volk dat er omheen hing. De heren van De Dijk kwamen ons de hand schudden. Ook voor De Dijk hebben we toedertijd een paar maal het voorprogramma verzorgd.

En ik heb nog met een paar hele leuke meiden staan kletsen en wat staan zoenen. Dat zoenen gebeurde vrijwel nooit maar wel in Paradiso! Om vervolgens weer in de bus van de herenclub vol wilde verhalen en met een biertje erbij terug te keren naar Tilburg en Den Haag. De medewerker van Stagengy was de BOB.

Wij tegen de rest van de wereld. Band on the run. Vanavond Paradiso. In the pocket!

Ik wist het zeker: meer, meer, meer, dit voor de rest van mijn leven!

Facebook moet van de praktijken van Cambridge Analytica hebben afgeweten

Zuckerberg spreekt van een schending van vertrouwen tussen Facebook en Cambridge Analytica. Allemaal theater want beide bedrijven zijn al jaren dikke vriendjes. Wat Cambridge Analytica deed werd onder het toeziend oog van Zuckerberg gedaan. Zuckerberg doet nu net alsof hij van niets weet maar dat is gelogen. Net zo goed als hij tegen de BBC en zowat alle nieuwsmedia loog dat hij de data van gebruikers niet doorverkoopt. Dat doet Facebook namelijk wel. Dat doet Zuckerberg namelijk wel. Sterker nog: dat is hun CORE BUSINESS. Dus ja, een staaltje keihard liegen van Zuckerberg die soms misschien overkomt als een naïeve hippie maar toch echt een snoeiharde zakenman zonder enig moraal besef is.

De investeerder van Cambridge Analytica is overigens de welbekende investeerder en bestuurslid van Facebook die er vanaf het begin bij zit: Peter Thiel. Deze Thiel is een rechts georiënteerde investeerder. Een nogal radicale man die bestuurslid is van Facebook vanaf het begin en dat tot op de dag van vandaag is. Wonderlijk toch zoiets? Vriendjes voor het leven.

We hebben dus een rechts georiënteerde investeerder die bestuurslid van Facebook is… hoe zal de relatie met Trump dan liggen? Welnu, ‘Peter Thiel is being considered to chair Trump’s intelligence advisory board’

Het zou zomaar kunnen dat Thiel en Zuckerberg verantwoordelijk zijn voor het politieke succes van Trump. Thiel heeft in ieder geval Trump met 1 miljoen ondersteund. En dat zit dus in het bestuur van Facebook… !?!?

Wat ook duidelijk is, is Cambridge Analytica gefinancierd werd door het Peter Thiel, bestuurslid en de investeerder van Facebook. En dat Zuckerberg daar gespeeld boos om is en vervolgens Cambridge Analytica heeft uitgesloten van Facebook, is ook duidelijk. Terwijl de investeerder van datzelfde bedrijf dus nog gewoon in het bestuur van Facebook blijft zitten. Een enorme sympathisant van Trump is een van de meest belangrijke figuren achter Facebook. Datamanipulatie is hun middle name.

 

Go figure!