in samenraapsel

de Haagse Zomergast: Paul Verhoeven

Dank je Paul Verhoeven. Ik heb gisteren genoten. Jij als Zomergast. Vooral omdat ik weer helemaal terug kon voelen welke indruk Fellini op mij heeft gemaakt in mijn pubertijd. Ik had het een tijd lang niet meer gezien. Net zoals de films van Ingmar Bergman.

En prachtig dat stuk over Stravinsky waarin hij mooie dingen over muziek vertelt. Zijn benadering. Dat hij het spel, de puzzel, de zoektocht naar het klinkend krijgen van de muziek de uitdaging vindt. Niet het eindresultaat, de muziek zelf. En leuk dat jij Stravinsky de grootste vindt. Niet alleen als componist maar als kunstenaar in het algemeen.

Ik miste wel Rogier van Otterloo. Man, ik miste hem. Ik mis Rogier überhaupt. Ik mag een ouwe lul zijn, maar de filmmuziek in het algemeen kan echt fraaiere muziek gebruiken dan de bagger die Hollywood over ons uitstrooit. Muziek is energie en zet een film, als het goed is, in beweging. Ik heb je er niet over gehoord.

Jij bent film. En je kunt er prachtig over vertellen. Neem dat verhaal over Sharon Stone. Hoe jij Sharon kon laten acteren op een manier die ze zelf niet voor mogelijk gehouden had. En dan merk je ook razendsnel op dat we de bijdrage van Michael Douglas niet moeten onderschatten. Je onderschat niets, zelfs het kleinste detail niet.

Kennis en intuïtie gaan bij jou hand in hand. En staan haaks op jouw negatieve wereldbeeld. Zonder verwondering, feitelijk en negatief. Misschien dat je juist daarom zo in het format film gelooft, omdat je daarin jouw gevoel kunt stoppen, completer dan slechts met woorden, voorzien van symboliek, woede en sex. In al haar rauwheid. Jouw verhaal.

Referenties

Geef een reactie

  1. Ik vond hem geweldig. Dé zomergast die het oude gevoel aanboort, inspiratie, interviewer (in dit geval JBC) totaal overbodig. En maar sowieso ontegensprekelijke platte meningen debiterend. Hij kan het, en de interviewer werd interieur. (sorry J.)

  2. Ik geloof dat ik een van de weinigen ben die PV een vreselijke verwaande omhooggevallen namaak rebel vind, mag dat ook?

    Ik zag vorig jaar Zwartboek en kwam zowat niet meer bij van het lachen, wat een knullige kinderfilm was dat.

    Maar toch vond PV, tijdens zomergasten, dat hij ervoor moest oppassen dat hij niet te lang door zou gaan: “Je moet stoppen op je artistieke hoogtepunt”…

    De avond was een lange monoloog van iemand die zichzelf nogal overschat, en vond hij dat hij maar liefst 5 of 6 “beste films” had gemaakt, het idee had dat de muziek van Stravinsky voor hem was geschreven, tijdens het eerste uur zo ongeveer de helft van zijn eigen filmtitels al had uitgesproken, filmfragmenten gebruikte om zijn eigen films voor het voetlicht te brengen, een poging heeft gedaan de relativiteitstheorie te doorgronden, zomaar het beroemde broekje van Sharon Stone cadeau gekregen heeft, en 1000 boeken over Jezus in de kast heeft staan.

    Vervolgens laat hij de tot nu toe slechtste zomergasten film zien, een gedateerde western die het bekijken amper waard is.

    En dan een beetje gaan zitten beweren dat hij een “rebel” is in de VS, nou ja zeg, zijn films zijn lang niet ‘disturbing’ of origineel genoeg, m.i. meer een soort veredelde stripverhalen. Hoe goed kan iemand zichzelf vinden?

    Nee geef mij dan maar een zomergast als Malherbe, geen zweem van eigendunk en tenminste lekker gezond “down to earth”.

  3. @Max: tuurlijk mag dat en ik vond Zwartboek ook een gedrocht. Ook de muziek vond ik helemaal niets.

    Robocop enzo zegt me ook niets. Maar hij heeft wel wat echt opvallende dingen gedaan. Alleen al voor Turks Fruit krijgt ‘ie van mij 1000 rozen. En toen was die muziek of zo dik in orde.

    Bij Malherbe miste ik wat persoonlijkheid, ze was teveel teruggetrokken vond ik. Op haar hoede. Sowieso is dat heden ten dage het nadeel. Ze zijn zich te bewust van het effect en de pers enzo volgens mij.