in samenraapsel

Met Melle in de kroeg

MelleMaandagavond is een goeie avond om op café te gaan in Den Haag. Er speelt altijd een bandje in De Oude Mol. En de beste bardame van Hollandia tapt daar met liefde een biertje voor je. Het bleef bij 1 biertje, gisteravond. Juut zei nog: “ga, je nu al?”. Helaas vergat ik te zeggen: “nee, ik wil altijd bij jou blijven”. Maar dat terzijde.

Door naar het Proeflokaal waar bijna de gehele john dear mowing club biertjes zat in te nemen. Voorheen Smutfish. Ik heb ze regelmatig zien optreden. Een prachtige authentieke band. Met karakter.

Een gitaar en een contrabas stonden in de hoek. Melle keek me aan: “heej!”. Hij volgt m’n blog regelmatig. We spraken over de BUMA, de SENA, Creative Commons, intellectueel eigendom. Van die dingen.

Ik vertelde dat ik Jeroen Pauw in De Wereld Draai Door had gezien. Jeroen had het over het Wijnrelletje bij Pauw en Witteman. Hij vond het stom dat Nova die beelden van na de uitzending gebruikt had zonder hun toestemming. Jeroen zei zelfs dat het hun eigendom was. Ben je te gast bij Pauw en Witteman dan is alles wat je zegt en doet gelijk het bezit van de lange en de grijze. Dat geeft toch te denken?

Melle vindt dat je te weinig over deze belangrijke kwesties hoort in de media. Waarom zou dat toch zijn? Willen we oppervlakkigheid? Televisie en radio lenen zich toch juist voor verdieping? Verdieping kun je op internet wel vinden. Opvallend.

De veranderingen in de muziekindustrie kwamen voorbij. Zou het Radiohead model voor zijn band kunnen werken? Ik denk het wel. Als je fans hebt, dan willen die best betalen. Natuurlijk niet iedereen maar wel een belangrijk deel. Melle blogt veel en vindt het een handig medium. Een blog is natuurlijk een perfect medium om fans aan je te binden. Fans willen alles weten en horen.

We zijn allemaal verantwoordelijk voor de toekomst van de muziekindustrie. Een vervelend woord. Maar de toekomst ervan moet door de musici bepaald worden en niet door de graaiers er omheen. De graaiers moeten volgen en niet andersom. Ten minste, zo denk ik erover. Nu, vandaag, hier op dit moment. En waarschijnlijk voor altijd.

(foto tijdelijk geleend van Daniel Baggerman)

Geef een reactie