in samenraapsel

Seth Godin over de nieuwe kansen voor de muziekindustrie

Ik heb het vaak gezegd: de muziekindustrie slaapt. Het gesnurk is zelfs in Den Haag te horen. Een vervelend geluid.

Voor elke band komt het hier op neer: maak muziek en laat het de mensen horen. Daarom ben ik al jaren een voorstander van Creative Commons, omdat ik daarmee iedereen mijn muziek kan laten horen. Mensen kunnen het ook remixen. En dat doen ze. Of ze draaien het in een podcast. Doen mensen dat omdat ze mijn muziek waardeloos vinden? Nee, natuurlijk niet. Dat zijn fans, mensen die mij verder helpen met waar ik mee bezig ben.

De muziekindustrie is bang, bang omdat elke band nu zonder platencontract meer kan doen dan met een platencontract. De kans op succes met een platencontract is heel klein. Het merendeel van de bands aangesloten bij labels is straatarm omdat het label hun teveel geld kost. Ja, een platenmaatschappij is puur een bank. En met het bakken van hamburgers kun je meer geld verdienen.

De nieuwe muziekindustrie bestaat al jaren. Toch lijkt het er nog steeds op alsof de muziekindustrie bestaat uit de BUMA’s, de NVPI’s en platenlabels. Als ik een verhaal op 3voor12 of Nu.nl lees dan wordt de BUMA of de NVPI (Wouter Rutten) vragen voorgelegd waarop zij nauwelijks antwoord geven. Ze draaien om de waarheid heen. En ik word niet gebeld, of andere mensen die zich duidelijk bewezen hebben in de nieuwe muziekindustrie. Personen die zich wel, in tegenstelling tot de behoudende clubs BUMA en NVPI, durven uit te spreken.

Maar misschien dat mijn Haagse accent en mijn zeer uitgesproken mening daar mee te maken hebben. Gek hoor, want we hebben het hier wel over iets wat heel belangrijk voor mij is. Muziek is niet weg te denken uit mijn leven. Een stuk muziek kan ineens mijn hele dag veranderen, mijn stemming beïnvloeden. Dus oppervlakkig over de zaken ouwehoeren kan ik niet. Ik zit potverdorrie niet in de Amusementsindustrie (de NVPI wel, let u even op 3voor12)!

Het roer moet naar mijn idee dus radicaal om. Elke musicus, elke band kan dit doen. Begin gewoon! Start een weblog, neem je muziek op en geef het gratis weg. Ga fans maken! Gooi de discussies open! Maak een maillijst aan! Zoek het contact met die fans op en biedt ze iets aan wat ze willen hebben. Geloof mij: dan willen ze een t-shirt kopen, die speciale uitgave op CD of USBstick, of naar je concert komen.

(even een slokkie water nemen)

Seth Godin, the online makerketeer die ik bewonder heeft een vlammend betoog geschreven over de spagaat waarin de oude muziekindustrie ligt. Met hun kloten vastgenageld aan de grond. Lees dat stuk! Hierrr!

Tot slot natuurlijk wel nog even Seth quoten:

If you guys put up one ad on Craigslist you’d have records here tomorrow, done, finished, by email. Because everyone has the ability to make a record now.

It used to take a long time. Someone would go to the studio, Boston, and we’d hear from them three or four years later. Now you can put a State of the Union speech out as a hip-hop record one day after he gives his speech and you could sell a bunch on iTunes.

(…)

Now you’re going to have to figure out how to innovate in the way you interact with people.

(via)

Geef een reactie

  1. Mooi, persoonlijk, betrokken en authentiek verhaal, Marco. Goed! Ook dank voor de link naar het stuk van heer Godin. Eerdergenoemde adjectieven zijn net zo goed op zijn verhaal van toepassing. Ik heb het heel snel doorgelezen en vond vooral het einde heel sterk.