in samenraapsel

Momenten 2010

Henk-Jan Winkeldermaat stuurde mij een mailtje met een vraag:

Hoi Marco, sommige tradities hou je nou eenmaal in ere…

Zoals ieder jaar sinds 2003 (behalve 2008) wil ik ook dit jaar tussen kerst en oud & nieuw een mooie serie portretten publiceren op mijn blog, met titel ‘Mijn moment van 2010’.

Wat was jouw zakelijke moment van 2010 en wat was jouw privé moment van 2010?

(…)

Ik hoop dat je meedoet en me terugmailt met jouw momenten van 2010!

Mijn zakelijke moment van 2010

Via Radiolab, This American Life en Love + Radio raakte ik helemaal verknocht aan mooie verhalen die op een goeie manier verteld worden. Een stem die spreekt in een omlijsting van muziek en aanvullende geluiden. Dat was echt iets voor mij! In plaats van samen met een scenarioschrijver en regisseur (Bert Kommerij), acteurs (Andel Sudik, Bert Kommerij, Lobke van Beuzekom, Lumien Bakker en Piet Marsman), technicus (Jaap Vermeer), video-editor (Pepijn Kortbeek), producent (Marieke Paijens) en eindredacteur (Monique Mourits) – waarmee ik samenwerkte voor de RVU productie Flick Radio – zou ik alles zelf kunnen doen, zo bedacht ik me. Audio editen, ik ben er dol op en heb totale controle over mijn spullen en dus het geluid. Sterker nog: dit moest ik gaan doen, zo voelde het. En dus startte ik mijn podcast Uitgesproken. Naar aanleiding daarvan kreeg ik veel positieve reacties. Ik moest hiermee doorgaan, dit werd me letterlijk medegedeeld.

Maar het leukste moment was misschien nog wel toen ik groen licht kreeg van de VPRO voor de door mij gemaakte korte radiodocumentaire ‘Die stem’ voor VPRO 1 Minuut. Een programma dat in 2008 werd uitgeroepen tot de beste Europese radiodocumentaire op de Special Prix Europa. Ik ben er trots op. Begin volgend jaar zal ik een nieuwe 1 Minuut gaan opnemen.

Mijn privé moment van 2010

Soms irriteer ik me aan iets en spreek het niet uit. Ik ben er vrij makkelijk in als het gaat om dingen, maar minder als het gaat om mensen. Veel mensen houden niet van klagende personen, wat in dit verband een soort retorische opmerking is, maar toch is het een goed iets. Gewoon uitspreken wat je niet bevalt of waaraan je je irriteert is positief. Dat binnenhouden juist niet.

Ik weet niet meer wat mijn vriendin zat te doen maar ik zei het haar: “ik zit me heel erg te irriteren aan wat je doet”. En wat een opluchting was dat zeg! Ik heb de neiging om iets te zeggen in de geest van: “zou je niet eens…” Allemaal zaken die zij moet doen terwijl het veel effectiever is om me uit te spreken over wat het met mij doet. Ik zoek de zaken vaak veel te veel buiten mezelf. Laat dit mijn nieuwe leermoment zijn. En het positieve punt is ook nog eens: het is verrekte simpel.

Ik was op slag van het geïrriteerde gevoel af. En mijn vriendin? Die moest er een beetje om lachen.

Update: inmiddels ook te vinden op Punkmedia.

Geef een reactie

  1. Klopt precies @Marco, het lucht op als je je irritatie erkent en uitspreekt. Ik zeg het mijn dochter, bijna drie, wel eens dat ik irritatie voel als het naar bed gaan of aankleden niet zo snel gaat als ik wil. Het grappige is, en dat vertedert me, dat ze soms mijn gevoel checkt voordat ik het zelf heb uitgsproken: ‘voel jij irriteerd (haar peutertaal)? ben jij blij?, nu ben jij niet meer irriteerd he?’ Dat soort zinnetjes.