in samenraapsel

Gisteravond voerde Todd Rundgren zijn meesterwerk A Wizard, a True Star voor een uitverkocht Paradiso uit.

Hoewel Todd zich voor elk liedje in een speciaal kostuum had uitdost, deed het geen afbreuk aan het geheel. De band speelde fantastisch en Todd’s zang is nog als vanouds krachtig en zuiver. Sommige van die kostuums waren behoorlijk lachwekkend. Todd wilde duidelijk de draak spelen met zijn zoektocht naar muzikale en persoonlijke volwassenheid ten tijden van A Wizard, a True Star.

En ik mag dat wel; het niet zo serieus nemen van serieuze zaken. Hoewel Todd’s teksten vaak loodzwaar zijn, vol machteloosheid en nostalgische gevoelens, Todd zal nooit de hoop opgeven. Zijn muziek is hoopvolle muziek. En wat Todd met harmonie en melodie doet, dat is zeldzaam. Na Brian Wilson komt Todd Rundgren en niemand anders. Liedjes zoals liedjes moeten zijn. Om nooit meer te vergeten. Zodat zijn nostalgie jouw nostalgie wordt. Zijn hoop, jouw hoop.

De volgorde van het oorspronkelijke album was een beetje omgegooid. Zo leek het optreden met Le Feel Internacìonále afgesloten te worden. Maar nee, als toegift werd het slotnummer Just One Victory gespeeld. Ik voelde de emoties in de zaal en hield het niet droog. Een overweldigend massaal gedragen gevoel. Muziek die ons rechtstreeks in de harten wist te raken. Aangeraakt op afstand.

Zeldzaam en legendarisch.

P.S. De Volkskrant was er in London bij. Mijn collega Rhodri Marsden (o.a. toetsenist bij Scritti Politti) was daar ook bij aanwezig en twitterde mij gisteren: “@Raaphorst Marco, it was one of the best gigs I’ve ever been to. You’ll love it.”

Geef een reactie

  1. Helemaal mee eens, en leg ook de vergelijking met Wilson. Rundgren is een songsmith en een weergaloos performer die echt zichzelf is, een vriend voor zijn fans ook, zo gaat hij met zijn publiek om… Ik was er bij gisteren, kippevel gewoon!!!

  2. Er staan al leuke filmpjes op YouTube en een paar mooie foto’s op Flickr.
    Ik was er met mijn vriend Cap, en het was een onvergetelijke avond.
    Todd is een muzikaal genie, een schande eigenlijk dat hij zo onbekend is. Hij zou dezelfde behandeling verdienen die Brian Wilson nu wel overal krijgt.

  3. Leuk om te lezen dat je Wilson erbij haalt. Precies mijn gevoel. Sterker: ik zag de NL première van ‘Smile’ en begeep toen pas ‘Good Vibrations’ helemaal. Ik durf zelfs te zeggen dat ‘A Wizard a True Star’ Todd Rundgren’s ‘Smile’ is. Of andersom. Zonder dat ze het van elkaar wisten natuurlijk, want Smile is pas veel later echt afgemaakt.

  4. 33 jaar geleden zag ik hem voor ’t eerst optreden in de Jaap Edenhal. RA was toen net uit. Een nog ietwat slankere, in glitterende kledij gestoken, Runt rende daar heen en weer over het podium met een “glazen” gitaar in zijn handen.
    8 februari was een verheugend “weerzien”. Cabaret-Rock kon je het bijna noemen. Een concert waar je met een glimlach op je gezicht vandaan kwam.
    Het enige minpuntje was het te hoge volume en het enigszins dichtgeslibde geluid, waardoor een hoop van die kleine, fijne details en grapjes verloren gingen die Todd’s muziek kenmerken. Over 33 jaar sta ik weer vooraan de rij bij de kaartverkoop!