in samenraapsel

Concentratiespan mensen neemt af

Je leest allerlei berichten over kinderen die steeds meer moeite hebben met zich goed te concentreren. Dat lijkt mij logisch. Kinderen krijgen meer impulsen dan ooit tevoren en dus leidt dat hun aandacht simpelweg af. Om kort te gaan: vroeger was het leven veel eenvoudiger en rustiger. De TV begon pas ’s avonds met uit te zenden. Het was minder druk in het verkeer. Een mens had minder lawaaiige apparaten in huis. Buiten werd je nooit lastiggevallen door de telefoon of andersoortige aandachttrekkers. Enzovoorts, enzovoorts.

Ook ouderen hebben moeite om zich goed te concentreren. Snel en kortstondig worden de zaken nu geconsumeerd. Teksten worden snel gescand zonder ze goed te lezen. En meningen worden direct gevormd en geventileerd. Deze waan van de dag die in sneltreinvaart aan ons voorbij dendert. De volgende dag zijn we alles vergeten dat wat gisteren toch oh zo belangrijk leek.

Toch is er een groep die precies het tegenovergestelde doet. Die sluit zich af, koste wat kost, en verdiept zich in iets. Die geeft dingen de tijd om te rijpen. Zij vinden zaken waar anderen het geduld niet voor hebben om ze te vinden. Zij zijn artiesten, curatoren, ambachtslieden, vakmensen.

Aandacht is schaars. Aandacht is het nieuwe geld. En de meeste mensen kunnen het niet geven ook al willen ze maar wat graag. Net als met liefde. Zij willen dat alles voor hun gedaan wordt. Zij kunnen geen broden bakken. Zij kunnen het huis niet langer zelf schoonhouden. Zij kunnen geen banden plakken. Geen kleren repareren. Geen poëzie schrijven. Geen dingen meer uitzoeken.

Snel en vluchtig heeft zo zijn nut. Maar alleen maar snel en vluchtig is een oppervlakkig leven. Deze wereld lijkt door de wereldwijde crisis tot stilstand te zijn gekomen. En alleen aandacht kan ons nog redden.

Geef een reactie

  1. Ik ben vanavond naar de wekelijkse tai chi les geweest en herken in je prachtige blog ineens het belangrijkste wat je van tai chi leert: je aandacht volledig focussen op de beweging die je NU maakt. Niet die beweging die daarna komt maar alleen de beweging die je nu maakt. Dat lukt natuurlijk niet altijd zoals ik het wil maar op het moment dat die focus er wel is, voelt de beweging heerlijk en vrij. Er is niks dan alleen die beweging. Geen crisis, geen zorgen, geen gisteren of morgen. Alleen die ene beweging. En bij tai chi worden de bewegingen ook nog eens in een soort van slow motion uitgevoerd. Dus niks geen haastwerk maar alles lekker vertragen zodat er nog meer aandacht nodig is voor dat ene pasje dat voelt als liefde.

    • Er is een verband tussen snelheid en oppervlakkigheid. De batterij van mijn smartphone, die minder slim is dan je zou verwachten, loopt sneller leeg als ik hem gebruik laat maken van het snelste internet. Hij loopt sneller leeg als ik connecties met Blue Tooth en WIFI scanning enzo actief laat staan. Kortom: hoe meer ik het apparaat laat doen, des te sneller ‘ie leeg is. Met ons is het net zo.

      De dynamiek, de energie, die in de wereld zit geldt voor alles. Het is aan te raden om soepel mee te grooven. En liefst met zo min mogelijk zweet op je rug. Ga je zweten dan kun je beter gaan rusten. Of in de zee gaan zwemmen.

  2. Ik herinner me ineens een oefening die ik eens een week gedaan heb toen ik ’s middags altijd een wandelingetje maakte. Een week lang diezelfde wandeling maken maar dan 2x zo traag lopen als gewoonlijk. In het begin vliegen de gedachten zowat dwars door je schedel heen, zoveel weerstand. Later wordt het freewheelen.