in samenraapsel

Deze tweet riep wat kritische reply’s op en dus heb ik besloten, voor de verandering, me wel verantwoordelijk te voelen voor wat ik zojuist gepubliceerd heb.

Wat een ander uit mijn teksten haalt is naar mijn idee een interpretatie van hetgeen ik publiceer. Mensen, als ze überhaupt al goed lezen, halen vaak hele andere dingen uit een tekst dan wat de schrijver/blogger ermee bedoelt. En ik zal niet altijd alles heel duidelijk benoemen want ik wil meestal de fantasie een beetje prikkelen. Dit is mijn persoonlijke blog en ik kan zeggen wat ik wil. Punt. Het draait hier om persoonlijke verhalen, mijn smaak, mijn kijk op en interpretatie van dingen.

Misschien vind je mij wel een lul. Of misschien word je zo kwaad van mijn blogpost dat je 5 kilo servies besluit kort en klein te gaan slaan. Moet ik me daar voor verantwoordelijk voelen?

Moet ik alle mogelijke afwegingen maken voordat ik iets publiceer? Rekening houden met alle andersdenkenden? Rekening houden met de gemoedstoestand van mijn lezers. Het besef hebben dat daar misschien een zeer labiel persoon tussen zou kunnen zitten die tot rare dingen in staat is?

Ik snap wel waarom heel veel bloggers niet echt persoonlijk durven te bloggen. Omdat ze bang zijn voor de gevolgen. Wat die ook mogen zijn. En omdat die gevolgen niet goed vallen in te schatten, publiceren ze maar niet. Lekker veilig. Ik noem het een vorm van zelfcensuur.

Anything can happen. Maar dat is dan wel jouw verantwoordelijkheid.

En ik? Ik ben slechts een stukje tekst op jouw scherm. Doe ermee wat je wilt!

Geef een reactie

  1. Dus Marco

    Het is eigenlijk veel eenvoudiger:

    U bent verantwoordelijk voor wat ik schrijf. U bekijkt wat ik schrijf door uw eigen ogen, met of zonder bril en met of zonder (bij) gedachten. U kunt mij daarvoor niet verantwoordelijk houden….

  2. Dan heb ik je uiteindelijk dus wel goed begrepen. Eerst dacht ik dat je geen verantwoordelijkheid wil nemen voor wat je schrijft. Dat is het echter niet. Je wilt niet verantwoordelijk zijn voor hoe de lezer het interpreteert. Niet meer dan terecht lijkt mij. Hoe de lezer iets interpreteert is zijn of haar verantwoordelijkheid. Rest de vraag waarom ik dan toch zelfcensuur toepas. Want als ik niet verantwoordelijk ben voor hoe een lezer het interpreteert hoef ik me toch ook niet in te houden met wat ik schrijf?

    • Ja, stel dat iedereen zich zou inhouden, in wat voor wereld zouden we dan leven? Dan is alles fictie? Dan lezen we nooit wat iemand echt ergens van vindt? Dan draaien we om de waarheid heen? Dan leeft er angst in elke vezel van ons? Omdat we bang van de ander zijn?

      En omdat we eigenlijk bang van onszelf zijn?

      Spreek je uit. Laat het gaan, laat het gaan!

  3. Eens. Ik ben veranderwoordelijk voor de tekst die ik schrijf, maar niet voor hoe andere mensen die interpreteren. Dan blijf je aan de gang. Zoals je weet heb ik daar wel genoeg van meegemaakt. :)