in samenraapsel

Je zou aan een schrijver kunnen vragen wat taal is. Aan Hafid Bouazza bijvoorbeeld. Hij dronk jarenlang zoveel dat ‘ie er levercirrose aan overgehouden heeft. Het lichaam ging in het verzet. Maar in plaats van in een depressie te schieten zette de ellende Hafid aan tot het schrijven van een nieuwe roman.

Schrijvers proberen zichzelf onsterfelijk te maken. Is het daarom dat ze de zelfkant van het bestaan zo graag verkennen? Om zo de diepte van het leven in volzinnen te kunnen vangen? En eenmaal in druk verschenen maakt dat hun verhalen onsterfelijkheid. Elk in Nederland uitgegeven boek met een ISBN-nummer wordt immers aangekocht door bibliotheken, rijksarchieven en opgeslagen voor de eeuwigheid.

Onszelf onsterfelijk maken, is dat niet wat we allemaal willen? #sterfelijkheid #winning

(zouden deze zinnen op de radio klinken dan zou je nu een kort stukje muziek horen als bruggetje)

Wat te denken van het nieuws? Iets is pas nieuws als de kranten er over schrijven. Ook al is er natuurlijk meer aan de hand dan waar de kranten over kunnen en willen schrijven. Veel van deze gebeurtenissen halen simpelweg het nieuws niet. Ze worden niet in zinnen gevat en tot verhalen gevormd. En ze worden niet gepubliceerd.

Kranten hebben een beperkt aantal pagina’s. Radio en televisie hebben een beperkte tijdsfactor. Maar internet kent deze beperkingen niet. Daarom is internet de belangrijkste bron voor nieuws en verhalen in het algemeen. Er zijn geen beperkingen meer qua aantal pagina’s, qua hoeveelheid tijd, qua aantal schrijvers, qua aantal redacteuren, qua censuur.

Soms is een woord genoeg om ons via taal aan te spreken. Daarom bestaat een boom, een stoel en hebben wij een eigen lichaam. Onze hersenen vormen er verhalen mee. We geven letterlijk zin aan de dingen door ze te beschrijven. In sommige landen kent men minder kleuren en dus bestaan die kleuren voor de mensen die er wonen niet. Als we er geen woorden voor hebben dan bestaan ze simpelweg niet.

Hetzelfde gebeurt als we er geen woorden voor kunnen vinden. Als het ons niet lukt om onze ervaringen te beschrijven. Dan kunnen we ons leven geen zin geven. Daarom hebben wij allen een naam gekregen. Een naam die direct na onze geboorte geregistreerd moet worden. Als teken van een nieuw leven: een ambtenaar die zin geeft aan het bestaan van een nieuw leven, al zijn het vaak maar 2 woorden, een voornaam en een achternaam. Als ultieme bewijs van een mensenleven. En een naam waar jij en anderen verhalen aan gaan verbinden.

Met die wetenschap kun je aan de slag. Verdiep je dus in de kracht van taal, de woorden, de zinnen, het ritme, de poëzie. En schrijf het, spreek het, zo helder mogelijk. Ontwikkel verhalen en bezie welke impact ze hebben op jouw leven en dat van anderen. Bezie hoeveel zin ze aan ons bestaan geven. Probeer woorden te vinden voor het beschrijven van die ene herinnering. Of van een klein detail dat jou alleen was opgevallen. Probeer een gevoel te beschrijven. Of geef jouw visie op het een of ander. Jouw kijk op een verhaal.

Zonder zinnen is ons bestaan zinloos en lijkt het er zelfs op alsof we nooit bestaan hebben. Draai het dus om en maak het leven zinvol.

Om vervolgens nooit meer te hoeven sterven.

Geef een reactie

  1. Oei. Dat schrijvers schrijven om zichzelf onsterfelijk te maken is een aanname Marco. Maar die heb ik ook, over het schrijverschap, een aanname: iemand die op een ongebruikelijke manier naar de werkelijkheid op zoek is.

    Woorden reigen zich tot zinnen, en het belangrijkste van die handeling blijft: communicatie. Helemaal niet zo simpel als het lijkt. Omdat ook binnen die handeling aannames bestaan. Bijvoorbeeld dat de lezer begrijpt wat je bedoelt. Ook als hij jouw achtergronden en denkraam niet kent. Oppassen dus. Vooral op de woorden en de zinnen.

    Over naamgeving heb ik de laatste tijd veel nagedacht. Merkwaardig hoe de klank van je naam direct voor aandacht zorgt. Jouw aandacht. Maar dat de reden waarom je ouders deze keuze maakten er niet zo heel veel toe doet. Dat de wijze waarop anderen jouw naam uitspreken wel van belang is. Omdat die klank jou exact een waarde geeft, voor je gevoel en niet zozeer als een gedachte.

    Nooit meer hoeven sterven? Is dat het doel van een zinvol leven? Is dat de zin van ons bestaan, van onze tijdelijke aanwezigheid op deze aardbol? Zou aanwezig zijn en zo voluit mogelijk leven niet meer voor de hand liggen?

    En natuurlijk, het begrijpen van de tijd waarin je leeft en delen wat dat met je doet is een heel goed uitgangspunt om, als is het maar een beetje, zinvol te zijn.

    • @Huub: een waar blog!

      Gisteren nog over gesproken, dat babies al klanken geven, dat de egyptenaren en romeinen al in stenen kerfden en op muren smeerden, dat papyrus bedacht en gemaakt werd, dat het grote boek zich vulde met verhalen, dat wij aan klanken woorden hebben gekoppeld en zelfs hele zinnen en dat de landen elkaars woorden overgenomen hebben. ‘I have to go prep myself’ ‘prepareren’ ‘preparer’.

      Ik vind communicatie fascinerend, taal fascinerend, klanken fascinerend, gebarentaal en schrijven al helemaal.

      En wat de lezer voelt als hij leest is ook interessant. …

      • @Karin Mensen laten sporen na. Of ze willen of niet.

        Maar hoe en waar maakt wel een verschil.

        Social Media kunnen een roes-middel zijn, met vooral ruis als effect.

        Wat dat betreft geloof ik in het verlangen van Marco, om van betekenis te willen en te kunnen zijn. Webloggen is wat dat betreft een heel mooi middel.

        Maar dat wisten we al… ;-)

        Waar we hier naar op zoek zijn is een volgende stap in deze kwestie. En behalve inhoudelijke aspecten zal een visie op vormgeving daarbij zeker niet mogen ontbreken.

  2. Mijn blog is mij van betekenis. Het spelen met woorden. Stijl ontwikkelen. Spiegelen. Delen. Plezier. De lichtvoetigheid van het bestaan beleven. Thema’s van het leven raken.

    En dat alles in een online wereld die drempelloos toegang verschaft.

    Ik vind het eindeloos het einde. Dank Marco voor je mooie blog.