in audioanalyse

Ariel Pink is een ontroerende weirdo

Paradiso gisteravond, grote zaal: Ariel Pink.

Gebogen liep ‘ie over het podium, oogcontact vermijdend. Ze speelden zonder setlist, na elk nummer keken zijn bandleden hem vragend aan.

Ariel Pink is nogal een ongeleid projectiel. Weird Art is een titel waar je hem een plezier mee doet. Maar hiermee doe je hem te kort want hij is ook een briljant liedschrijver. Van zijn generatie is er vrijwel niemand die zulke goeie melodieën en harmonieën kan schrijven. Hij verpakt ze in gelaagde arrangementen die hij voorziet van een heerlijk lo-fi geluid. De man is dol op 4-sporen cassetterecorders, ruis en vervorming.

En het zijn niet de eenvoudigste nummers om te spelen. De nummers moeten ook nog eens precies zoals op de plaat gespeeld worden, aldus Herr Pink. Het geluid gisteravond vlak voor het podium klonk behoorlijk als een brei maar dat paste wel bij onze muzikale anarchist. Het hoeft zeker niet perfect. Hoewel? Ariel zoekt perfectie in het niet-perfecte. De bandleden bleken dan ook gedienstige volgelingen te zijn.

Hij speelde gelukkig een flink aantal van zijn geweldige popsongs, zoals Fright Night (Nevermore)Feels Like Heaven en Lipstick, maar ook heerlijk weird spul zoals White Freckles. Muzikaal was er weinig op het optreden aan te merken, behalve dat het vrij tam bleef, een echt showtje werd het niet. En ik denk dat dat nooit het geval zal zijn bij Ariel Pink. Optreden is een noodzakelijk kwaad, zo oogde het.

Don Bolles die niet langer de drums maar de 2e stem voor zijn rekening neemt, was wel vermakelijk. De man is inmiddels 62 en daar is ogenschijnlijk een hoop LSD, art rock, glam rock en punk in gaan zitten. Met zwarte priemende ogen en androgyne bewegingen deed hij nog zo zijn best er wel een feestje van te maken. Tevergeefs. Ariel had drie kwartier op het podium gestaan en besloot alweer de benen te nemen. Bij het weglopen gebaarde meneer Bolles via armgebaren ons om vooral door te blijven klappen, je weet het niet immers nooit met Herr Ariel …

Dat doorklappen duurde veeeeel langer dan ik gewend ben. Normaliter staat elke band weer binnen een minuut of wat de toegiften te doen, maar voor deze heren moest het publiek zich behoorlijk blauwklappen voordat Ariel een poging tot terugkomen in overweging nam. En toen de band weer eenmaal terug op het podium stond voor de toegiften bleek gitarist gitarist Jorge Elbrecht ook nog eens zoek te zijn! Ariel besloot hem te gaan zoeken en verdween weer achter het gordijn.

Na een toegift van een drietal punky nummers dacht gitarist Jorge dat het erop zat en vloog achter het gordijn weg. Dit keer toverde de roadie hem weer tevoorschijn maar Ariel had er geen zin meer in en brak het laatste nummer halverwege abrupt af. “That’s it”, en verdween definitief achter het gordijn. Don Bolles riep nog iets van “I’m sorry…” maar zijn microfoon was inmiddels ook al op mute gezet.

Je snapt het: ik heb me prima vermaakt.


Je doet me een groot plezier door naar mijn muziek te luisteren.


Voor een kleine donatie via IDEAL zodat ik mijn werk onafhankelijk kan blijven doen, klik hier. Alvast bedankt!


Wil je mijn blogposts per e-mail of middels een feedreader ontvangen? Abonneer je dan HIER.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.