in uitgesproken

Verwachtingen

Het zijn de verwachtingen die niet uitkomen. Waarmee we onszelf omlaag halen, waarmee we anderen omlaag halen.

Dingen verwachten is menselijk, maar het is tegelijkertijd tegennatuurlijk. Het leven laat zich niet afdwingen en dus zullen onze verwachtingen vaak niet uitkomen. Ook al hoop je op zon, het begint gewoon te regenen als de natuur het wil.

Perfectionisten verwachten heel veel van zichzelf. Mensen die succes nastreven verwachten voornamelijk veel van hun omgeving.

De realiteit is dan vaak dat je teleurgesteld zult worden. Of misschien nog wel erger: dat je jezelf teleurstelt. Jezelf teleurstellen is een soort zelfkwelling die heel onnatuurlijk is omdat je denkt de chaos van het leven te kunnen bezweren.

Een mens is machteloos. Daarom moet je meebewegen met de grote krachten want het heeft geen zin er tegenin te gaan. Misschien lukt dat een paar keer, maar ga er niet in geloven, je bent machteloos.

Een iedereen die gelooft dat hij perfect is, succes aan zijn kont heeft hangen, zal ongelijk krijgen. Tuurlijk, de een heeft meer mazzel in het leven dan de ander, maar mazzel maakt je niet speciaal. Dat is gewoon mazzel hebben. Niet boeiend. Wat wel speciaal is hoe je omgaat met pech in het leven. Dat maakt een mens speciaal, althans, dat vind ik.

Het is misschien de enige verwachting die echt zin heeft: dat het te verwachten is dat de verwachting niet uitkomt.

Verwachtingen moeten je niet belemmeren de dingen te doen die je moet doen. Dat is makkelijk gezegd dan gedaan want de realiteit leert ons dat velen van ons zich totaal laten verlammen door verwachtingen. De verwachting weerhoudt je er dan van iets te doen. Of ergens van te genieten. Dat geldt ook voor perfectionisten die van tevoren verwachten dat iets heel goed moet worden. Of voor twijfelaars die zeker willen weten of iets lukt of goed voor ze zal zijn.

De onbevangen blogger

Dit blog dat je nu leest, zorgde er 15 jaar geleden voor dat ik helemaal niet zo nadacht over de dingen. Terwijl ik van nature een perfectionist en een twijfelaar ben. Het bloggen triggerde mijn onderbewuste, bloggen bood de mogelijkheid om snel iets te publiceren. Een soort stream of consciousness.

Met de muziek ging het soms ook zo. Een paar jaar publiceerde ik elke week een stuk muziek dat ik gemaakt had. Dat wapperde alle kanten op. Heerlijk. Ik had geen verwachtingen maar meer het gevoel dat het goed voor me was om dat te doen. Geen concrete verwachtingen dus en ik voelde zeker geen belemmeringen bij het maken ervan. Ik ging juist als de brandweer.

Door social media en andere bezigheden versnipperde mijn aandacht in de loop der jaren wel een beetje. En ook ging ik van dat bloggen toch meer verwachten. Maar eigenlijk biedt dat blog niets meer dan dit: je vult dat blanco scherm met iets. Je moet daar niets van verwachten, je moet alleen de wil hebben dat blanco scherm te vullen.

Want: publiceren doet leven!

Jij weet niet wat het universum van je wil

Aan verwachtingen heb je niets. Maar je zult ze krijgen, jouw hersenpan gaat ermee komen elke dag weer opnieuw. Maar het zal altijd anders lopen dan je verwacht hebt. Zie dat als de verrassing van het leven, als iets dat groter is dan jij kunt verzinnen. Het universum wil iets van je waar je geen weet van hebt. Geef je eraan over. Laat je verrassen. Verwacht niets maar accepteer alles.

You want more? Lees dan ook dit mooie stuk op Zenhabits:

Voor een kleine donatie zodat ik mijn werk onafhankelijk kan blijven doen, kijk op de donatiepagina. Bij voorbaat dank!

Wil je mijn blogposts per e-mail of middels een feedreader ontvangen? Abonneer je dan HIER.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.