Met de radio aan

Gepubliceerd op

“Het is hier zo stil!”, zei Ria plotseling. Terwijl ze normaliter zo gesteld was op haar rust. Alleen al het geloop over de ziekenhuisgangen kon haar irriteren. Maar nu plotseling kreeg ze jeuk van al die stilte.

Dus stelde ik voor om de radio aan te zetten.

“Ik hoor niets.”

Snel drukte ik het plusje van de afstandsbediening een paar maal in.

“Ik luister elke dag naar liedjes.” 

Door de medicatie, de pijn en de vermoeidheid was ze vergeten dat ze al een paar maanden zo ziek was dat ze weinig geluiden kon verdragen.

“Ik kan het nog steeds niet goed horen.” Fanatiek drukte ik op de volumeregelaar. Van haar gezicht, dat zachtjes meebewoog op het ritme van de muziek, viel een kleine glimlach af te lezen.

Voor even doorbraken we de dodelijke stilte.


Wil je mijn blogposts per e-mail of middels een feedreader ontvangen? Abonneer je dan hier.
Voor een kleine donatie zodat ik mijn werk onafhankelijk kan blijven doen, kijk op de donatiepagina.

Door Marco Raaphorst

maakt altijd muziek

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.