in samenraapsel

de ware uitdagingen liggen dicht bij huis

dh-w200-h200Natuurlijk is het leuk om zakelijk contact te hebben met de rest van de wereld. Het is stoer dat je gevraagd wordt door bedrijven uit Zweden, Hongarije, België, Polen, Amerika, Duitsland.

Maar eigenlijk is het puur een ego ding.

Vanaf 2005 zocht ik veel meer contact binnen Nederland. Ik startte dit blog, juist in het Nederlands. En ik kreeg het. Binding. Vooral met Hilversum en Amsterdam. En pas later met Den Haag. Heel raar eigenlijk, want ik woon er heel mijn leven al. Den Haag, het is een complete stad. En zo overzichtelijk als een dorp.

Neem gisteren. Samen met Karin was ik op de Open Coffee van theater Diligentia. Pratend over hoe weinig culturele instellingen de online mogelijkheden benutten. Paard van Troje bijvoorbeeld, waar U2 voor het eerst in Nederland speelde. Waar dat legendarische concert met Prince plaatsvond voor een besloten groep fans. Niets daarvan valt terug te lezen op hun eigen site. Laat staan dat het Paard van mij weet wat mijn muzikale voorkeur is en daar via Social Media tools op inspeelt. Dat terwijl ik toch een vaste klant ben vanaf een jaar of 17. Het Paard heeft zelfs nog geen Twitter account.

Natuurlijk begrijp ik het wel. Extra werk, echte tijd, zo voelt dat. Zeker in het begin. Want waar moet je over twitteren, waar haal je de tijd vandaan om weer een blogbericht te plaatsen? Hetzelfde vertelde de directeur van Diligentia tijdens de koffie. Met nadruk wees hij ons erop dat hij overtuigd was dat Diligentia ook al deze tools moest gaan inzetten. Hij zag het belang en meerwaarde er absoluut van in. Ze twitteren al. Maar de vraag bleef wel: hoe en waar haal je de tijd vandaan, want de medewerkers hebben het al zo druk.

Als buitenstaander zie je volop kansen. Omdat het theater al een groot publiek heeft die zich verbonden voelt. Kortom: het sociale netwerk is er allang, alleen online moet daarvoor het platform geactiveerd worden. En alle theatermedewerkers moeten actief worden op dat platform. Want die moeten vertellen hoe gezellig het er is via Twitter. Welke artiesten er binnen zitten. Dat Jochem Meijer 2 gratis kaartjes via Twitter gaat weggeven. Of zoiets. En op het blog vind je verslagen van bezoekers, foto’s backstage gemaakt, columns van artiesten et cetera.

Wim van Krimpen, voormalig directeur van het Gemeentemuseum Den Haag, een plan van aanpak ontwikkeld om in 2013 de nominatie Culturele Hoofdstad van Europa te verwerven. Het motto van het rapport is “Recht op Cultuur!”.

(bron)

Om dat te bereiken zul je offline en online met elkaar moeten verbinden. Het motto van onze Stichting Offline070.

Internet is niet iets dat je er even verplicht bij moet doen. Internet gaat heel erg over wat je nu aan het doen bent. Niet gisteren. Iemand helpen met een vraag. Of iemand helpen die ervan baalt dat de voorstelling van Jochem Meijer in Diligentia gisteren was. “Gelukkig speelt hij morgen in Leiden”. Mobiel internet, straks heeft iedereen het. En natuurlijk lezen we graag een verslag van hoe het is geweest ook een dag later, maar internet zal nog meer integreren met ons leven en werk de komende jaren. Er altijd zijn. Als water uit de kraan. Live, nu, verweven met werk, het leven.

Geef een reactie

  1. Zoveel tijd en geld kost dat toch allemaal niet zeg? Paard is wel een goed voorbeeld van hoe het niet moet. Bij het abbonneren op de niewsbrief daar kreeg ik een eindeloze lijst genres om aan te klikken. Erg onhandig. Niks social of terugpraten. Vaak hoor ik pas achteraf dat er iets was wat ik best had willen zien. Om zonnig te eindigen: met een paar kleine stappen valt er een wereld te winnen.

  2. Gebrek aan kennis, dat geloof ik direct ja. Er valt toch alleen maar een kracht te winnen nmm. Een totale verbouwing van de site is ook helemaal niet nodig. Je kunt ook klein beginnen.
    Goed voorbeeld is ook het Crossing Border festival. Wel op twitter gelukkig, maar de avond zelf is niet ergens centraal goed te volgen met twitter commentaren, filmpjes van de organisatie, van bezoekers, foto’s etc. Terwijl dat toch niet zo lastig te realiseren is.