MAM met Maternité in de Snob 2000

Het nummer Maternité van mijn oude band MAM is door luisteraars gekozen voor de Snob 2000. We hebben een mooi plekkie gekregen op nr 1713. De lijst biedt een alternatief voor de Top 2000. 

Ik heb zelf niet op mijn oude bandje gestemd. Het moet natuurlijk wel zuivâh blijven. Vanaf 18 december tot en met 31 december kun je naar de gehele lijst op Pinguin Radio luisteren. En over dit nummer Maternité maakte ik eerder een podcast-reeks in 6 delen voor VERVORMER. Misschien heeft het eraan bijgedragen dat MAM nu in die lijst staat.

Paradiso 50 jaar: mijn optreden met MAM in ’93

fotograaf: Conno can Wijk

Paradiso bestaat dit jaar 50 jaar en dat nieuws krijgt terecht flink de aandacht. De kranten duiken in het verleden en rakelen oude verhalen op en VPRO Nooit Meer Slapen maakt er een podcast over: Paradiso 50.

Zelf heb ik ook vele herinneringen aan legendarische optredens, maar bovenal ook aan mijn eigen optreden in die legendarische grote zaal met mijn oude band MAM. Zo speelden we er ergens in de zomer van 1993. De precieze datum heb ik nooit meer kunnen achterhalen maar ik weet dat het rondom mijn verjaardag was (ik moet 24 of 25 jaar oud zijn geweest) en dat de zon scheen. Korte broeken weer.

We speelden in het voorprogramma van The Scene. Dat deden we wel vaker in die tijd. Ze hadden een grote hit met Zuster Zuster en wisten de zaal behoorlijk op z’n kop te zetten. Het nummer ‘Iedereen is van de wereld’ werd massaal meegezongen en bracht de zaal in een soort van trance. Ook kon ik zeer genieten van de straffe funky riffs die Thé Lau uit zijn Gibson SG gitaar perste. En ik herinner me de prettige gesprekken met toetsenist Otto Cooymans.

Het opbouwen voor ons optreden in Paradiso begon laat in de middag. Als voorprogramma moet je altijd wachten tot de hoofdact haar spullen heeft opgebouwd. Maar het contact met The Scene en de crew, de roadies en geluidstechnici was prettig. We speelden in die tijd regelmatig dus het opbouwen en de soundcheck moeten routineus verlopen zijn. Onze geluidstechnicus Conno van Wijk deed de zaalmix en ik vermoed dat de podiummix gedaan is door een crewlid van The Scene en dat het licht verzorgd is door een medewerker van ons boekingskantoor Stagengy.

Voor het optreden zijn we nog een pizaatje gaan eten in een van die zijstraten rondom het Leidseplein. Altijd gezellig, even ontspannen en goeie verhalen met elkaar uitwisselen. In onze band was het wel een voorwaarde dat je goeie verhalen kon vertellen. Minimaal een uur zat je met elkaar in een busje onderweg naar een optreden, dus dan moest je wel verhalen vertellen om de tijd te doden.

Dat is tot op de dag van vandaag niet veranderd. Als ik Pieter Bon, de zanger, spreek dan komen de verhalen vanzelf. Hetzelfde geldt voor Tom America waarmee ik recentelijk nog diverse malen urenlang in de auto heb gezeten. Autoritjes van Tilburg naar Oostende of naar de Belgische Ardennen. Verhalen ophalen breekt de tijd en is gewoon gezellig.

John van Vueren was toendertijd manager van The Scene. Hij was ook de organisator van het Haagse Parkpop festival. Dat schept dan toch een band. John wachtte net zolang totdat de uitverkochte zaal van Paradiso helemaal vol zat en gaf ons toen een seintje om met ons voorprogramma te beginnen. Het optreden verliep zonder problemen, het was wel fokking heet, maar dat hoort erbij. Een ding was mij tijdens het optreden ontgaan. Ik stond met mijn gitaar altijd uiterst rechts (vanuit de zaal gezien) op het podium. Zodoende heb ik niet gezien dat een vage kennis uit Den Haag met ons mee het podium opgelopen was en naast Tom opvallend theatraal heeft lopen dansen op onze muziek. Wellicht dacht het publiek dat het erbij hoorde.

Ik weet dat we het nummer De A2 speelden, een nummer dat nooit op plaat is verschenen. Pieter kon zich niet bedwingen het zinnetje “recht zo die gaat” te veranderen in “recht zo die staat!”

Anyway, het optreden verliep soepeltjes. We speelden alsof ons leven er vanaf hing en kregen goed applaus. Ook Conno onze zaaltechnicus moet ons geluid geheel onder controle hebben gehad want hij is tijdens het optreden naar voren gelopen om een paar mooie foto’s te schieten.

Tijdens het optreden van The Scene ben ik zelf in de zaal gaan staan. Ik herinner me nog hoe gitarist Eus van Someren op de rand van het podium ging zitten en heel theatraal met slechts een paar noten de hele boel wist op te zwepen. The Scene zette toendertijd echt een showtje neer waar ik van kon genieten.

Na afloop hebben we backstage, in de kelder van Paradiso, een lekker biertje gedronken samen met The Scene en al het volk dat er omheen hing. De heren van De Dijk kwamen ons de hand schudden. Ook voor De Dijk hebben we toedertijd een paar maal het voorprogramma verzorgd.

En ik heb nog met een paar hele leuke meiden staan kletsen en wat staan zoenen. Dat zoenen gebeurde vrijwel nooit maar wel in Paradiso! Om vervolgens weer in de bus van de herenclub vol wilde verhalen en met een biertje erbij terug te keren naar Tilburg en Den Haag. De medewerker van Stagengy was de BOB.

Wij tegen de rest van de wereld. Band on the run. Vanavond Paradiso. In the pocket!

Ik wist het zeker: meer, meer, meer, dit voor de rest van mijn leven!

Maternité van MAM nu op Spotify

Maternité is nu te beluisteren op Spotify!

Het nummer van mijn oude band MAM werd in 1986 als single van het album La Grande Parade uitgebracht. In 1995 werd het nummer als een van de bonustracks toegevoegd aan ons allerlaatste album waarop ik als gitarist, sample-bouwer en computer-editor te horen ben Look: Nederlands!

En op Apple Music, Tidal, Deezer, Pandora en al die andere Stromende Diensten.

Mijn bedrijf Melodiefabriek is de uitgever van deze heruitgave. En ik maakte voor mijn podcast VERVORMER een podcastserie in zes delen over deze memorabele single.

MAM in Poobah Pasadena

mam_ooteDe band MAM, waar ik als gitarist deel van uitmaakte in de jaren 90, had diverse internationale fans. Opvallend want onze teksten waren Nederlandstalig, met uitzondering van wat oude nummers uit de begintijd, begin jaren 80. Onze internationale fans taalden daar klaarblijkelijk niet naar.

Een van die fans was Ron Kane. Hij en zijn toenmalige vrouw Gwen woonden in Long Beach, Californië. Regelmatig kwamen zij naar Nederland om op het Quentin Amsterdam Hotel te passen. Dan konden de eigenaren zelf even op vakantie. Ron had veel contacten in de muziekwereld. Zo was hij betrokken bij de band Dread Zeppelin die Led Zeppelin muziek in reggae uitvoering uitvoerde. Hij heeft ze ooit nog op Parkpop in Den Haag aangekondigd.

Lees verder

MAM – Ontwik

(mijn bijdrage aan de Write On Thursday, de #WOT)

Baksteen * uit klei of leem gebakken steen waarmee je huizen bouwt, klinker, tichel, tichelsteen, mop

Er zijn veel liedjes over auto’s geschreven en slechts 1 liedje over baksteen. Mijn oude band MAM heeft dat gedaan. Een band waarvan Spinvis altijd heeft gezegd dat die hem geïnspireerd en beïnvloed heeft.

Met baksteen kun je huizen bouwen. En stoeptegels gebruik je voor de straten. Ze zorgen voor de ontwikkeling van een wijk, een dorp, een stad, een land.

Hieronder een live-opname van dat lied, Ontwik. Ik sta op rechts met gitaar en lang haar. Begin jaren 90 in een zaaltje van Egmond Binnen. Engelsman Dave Green (-ex The Icicle Works) zat toen nog bij de band.

Uit het archief: MAM live @ Egmond Binnen

Mam, weet jij nog wanneer ‘k voor het eerst een boterham met kaas gegeten heb?

Ik herinner me dat optreden nog. Ze hadden een goeie PA staan en de kleedkamer was op zolder boven het podium. En Dave Green, toetsenist en -ex The Icicle Works, zat nog bij MAM. Enorm van hem genoten, er was muzikaal een klik tussen ons. Ik speelde gitaar.

En vrijwel ieder weekend logeerde ik bij Tom America, de bassist en liedjesschrijver van MAM. Dave was er toen ook. We deelden diverse muzikale smaken. Zoals daar is: Chaka Khan. Dave had een cassette van Chaka’s Naughty album bij zich. Die heb ik later nog vanuit Japan laten importeren. Was hier niet leverbaar, terwijl het het beste album van Chaka was en nog steeds is.

Dit alles zo’n 20 jaar geleden …


Lees verder

John Nuyten MAM en mijn lezing

John Nuyten speelde net als ik bij de legendarische Nederlandstalige band MAM. Met als verschil dat ik bij de laatste bezetting zat en hij jaren eerder van de partij was. Afgelopen dinsdag ontmoette ik hem bij toeval.

John bleek bij Stichting Stimulansz te werken waar ik was voor het geven van een lezing over creativiteit. Hij vertelde me druk in de weer te zijn samen met Pieter Bon, de oude zanger van MAM. Samen maken ze een nieuw album. Ook ik heb met Pieter een CD gemaakt los van MAM, onder de naam Bon. Het is een kleine wereld.

De lezing kwam voor een groot deel in het teken van mijn 1 Minuut documentaire te staan. Ik heb laten zien hoe ik de audio voor deze documentaire in mijn audio-software bewerk. Hoewel ik geneigd ben te denken dat het nerdy specialistisch gedoe is dat weinig mensen aanspreekt, werd ik voor de zoveelste keer ermee geconfronteerd dat dat niet het geval is. Sterker nog, laten zien hoe ik werk spreekt juist heel erg aan.

Een reminder to self.