Marco Raaphorst

bouwt muziek, geluid en podcasts

Want dit is absurd

Ter introductie van mijn wekelijkse nieuwsbrief Podpraat voor de podcastmaker en -liefhebbert typte ik gisteren net als elke week een stukkie tekst ter introductie. Dat stukkie tekst leek me hier ook wel op zijn plaatst. Vandaaro het volgende.


Donderdagavond in De Wereld Draait Door hield cabaretier Tim Fransen een mooi betoog over het boek De Pest van Albert Camus. Je zou het ook een groot eerbetoon aan het absurde kunnen noemen, met dank aan Camus. 

Want het leven is absurd.

Maar gelukkig zijn wij verhalenvertellers. Maken wij de zin(en). De zin, de taal, de logica, is ons wapen tegen het absurde.

Wij hebben die zin(en) hard nodig nu dat zinloze klotevirus er is. Een virus dat we moeten zien uit te roeien, het absurde zien te bestrijden. En dat gaat ons lukken ook. Laat ons namelijk maar bewijzen dat het verzet tegen het absurde zin heeft.

Dit is ons verhaal.

Wat denk JIJ er eigenlijk van?

Zijn wij nog wel in staat om autonoom te denken in tijden dat we overvoerd worden met meningen van anderen? We worden beïnvloed door die meningen en beperkt in onze bewegingsvrijheid om te kunnen zeggen wat we willen zeggen. Met name op social media wordt er al gauw met modder gegooid als de mening van de ander afwijkt van de norm van de groep/bubbel. Zolang men binnen de bubbel blijft is er niets aan de hand maar één stap daarbuiten en er wordt gegooid met de grootst mogelijke krachttermen.

Je kunt je afvragen of je vandaag de dag nog een afwijkende mening mag hebben. De discussies gaan niet over het beargumenteren van de eigen mening maar hebben altijd een ethisch karakter: of men deugt of niet.

Iedereen heeft weleens zijn dag niet. En iedereen stelt zijn mening continu bij. Toch wordt er regelmatig een tweet uit de kast gehaald van iemand die al jaren oud is. Alsof die ene tweet zijn hele persona duidt. Pure simplificatie.

Je kunt het braafste jongetje van de klas zijn. Je bent poeslief maar maakt op een dag een grapje dat serieus genomen wordt. De sociale verkettering die daarop volgt is puur pestgedrag. Maar een grap is geen politiek statement, is geen veroordeling, een grap is juist niet serieus te nemen.

Wie zich gekwetst voelt door een grap mist zelfspot. Het ontbreekt daaraan tegenwoordig. Vrijwel iedereen loopt op eieren om de ander maar niet te kwetsen. Daar krijg je hele laffe schijnheilige humor van. Het maakt ons onvrij. De angst om ergens iets van te vinden, om een mening te vormen en dat te uiten.

Het is een kwestie van narcisme dat vandaag de dag een ernstig probleem aan het worden is. Alles wordt gezien als een persoonlijke aanval, of een aanval op de groep. Dat groepsdenken, dat is een absurd idee. We moeten af van het groepsdenken, de consensus die voor een hele groep zou gelden. Wat totale onzin is. Of het nu over pigment, seksuele voorkeur of wat dan ook gaat.

En laat ik de kunst niet vergeten. Kunst die puur bevestigt, pleasing is, daar is geen reet aan. Kunst moet een deur openen naar het onbekende, moet schuren, moet je ongemakkelijk maken. Maar wat doet men tegenwoordig? Men wil behagen. Vrijwel alle kunst is daarom tegenwoordig politiek van aard. Je ziet het aan het programma Mondo van de VPRO dat zeer politiek getint is en waarin stelling wordt genomen in kwesties. Het gaat om het veroordelen van zaken. Goeie kunst is echter niet objectief maar subjectief. Goeie kunst is niet de waarheid maar confronteert je met de waarheid. Goeie kunst kan heel fout zijn. Omdat kunst het domein van de fantasie is, omdat het daar kan en mag om dingen te doen, te schrijven, te verbeelden die in het ware leven niet kunnen. Omdat kunst niet het werkelijke leven is. Daarom is humor ook kunst. Het is het domein van de fantasie en moet vrij zijn van veroordelingen.

Een land die kunstenaars of grappenmakers gevangenzet is een onvrij land, toch riekt de sociale veroordeling van kunstenaars en grappenmakers vandaag de dag daar sterk naar.

Het doet mij denken aan vroeger, toen ik nog met pa en ma meeging naar de kerk. Elke preek die ik moest aanhoren, het ging altijd over goed en kwaad. Alsof je slechts twee kampen had. En ik hoorde Henk Binnendijk op tv het boetekleed telkens weer aantrekken, ach, ach, ach, wat was hij een toch een zondaar.

Menig gelovige heeft een heel zwart en somber zelfbeeld. Alsof wij allen zondaars zouden zijn. Ik groeide op met het idee dat het hier op aarde niet de bedoeling is om zoveel mogelijk lol te gaan hebben, want dat komt pas in het hiernamaals. Toch is elke begrafenis van elke gelovige geen feestje. Heel hypocriet heb ik dat altijd gevonden. Practice what you preach!

Gelovigen oordelen en veroordelen alles en iedereen maar vooral ook zichzelf. In mijn jeugd heb ik afstand genomen van deze gekkigheid. Ik wil me verre houden van doorgeslagen ethische vraagstukken en dito veroordeling. Ik wil vrij, zelfstandig, kunnen denken.

Je ziet het ook tijdens deze coronacrisis. Wie geen expert is mag geen eigen mening vormen en uiten. Maar als we in deze wereld alleen maar een discussie tussen deskundigen zouden mogen hebben dan wordt het een saaie boel. Je hebt dwarsdenkers nodig. Mensen die de consensus durven aan te vallen. Rebellen en dwarsdenkers was nota bene het thema van de afgelopen Boekenweek. Maar tegelijkertijd is het een typering die vandaag de dag juist niet getolereerd wordt.

Er zijn nauwelijks nog rebellen. Mensen die Albert Camus typeerde als mensen die liever staand sterven dan kruipend door het leven te moeten gaan. Door de enorme groepsdruk, met name op social media, durven mensen zich niet uit te spreken. Velen spreek ik offline over zaken waarover zij zich online niet durven te uiten. Men is daar zwaar gefrustreerd over, logisch want het is een vorm van onderdrukking en zelfkastijding. En het laat ons zien in wat voor onvrije wereld wij leven.

Je zou ook kunnen zeggen dat zij die zich niet uitspreken de schijn ophouden, acteurs zijn geworden van hun eigen leven. En dit is precies wat de machthebbers goed uitkomt. Zij kunnen het volk in een bubbel precies laten zeggen (en denken!) wat zij willen. De bubbel, de groep, wordt gehanteerd als een wet, een checklist, een soort… geloof!

Het alternatief is echter het meest avant-garde, opwindende, vernieuwende, punk, tegendraadse, kunstzinnige, dat je kunt verzinnen: je voelt je vrij om te zeggen wat je te zeggen hebt. Een vorm van zelfliefde, koester het!

Omdat jij geen zondaar bent.

Geen gemakkelijke boodschap van Rutte

Gisteravond, 19 uur, Rutte spreekt het volk toe ivm de razendsnelle verspreiding van het Coronavirus in ons land. De dag ervoor, op de dag des heren (vrouwen, iemand?) was er al het signaal afgegeven aan het land om alle scholen t/m 6 april en eet- en drankgelegenheden te sluiten.

De donderdag ervoor kwam het kabinet met de mededeling alle evenementen in Nederland met meer dan honderd bezoekers af te lasten, inclusief sportevenementen. Ook werd er een oproep gedaan aan iedereen met verkoudheid of andere luchtwegklachten om thuis te blijven en contact met anderen te vermijden. Daarnaast een oproep om zoveel mogelijk thuis te werken en zo min mogelijk ouderen te bezoeken. Deze maatregelen zouden gelden tot minimaal 31 maart.

Inmiddels weten we dat de ellende veel langer zal aanhouden. Wellicht zelfs maanden, zoals in China. We willen de ellende van overvolle ziekenhuizen zoals in China en Italië zien te voorkomen. Wel stom dat men de Noord-Italië reizigers niet direct in quarantaine gezet heeft zodat tijdens de carnaval het virus niet flink kon gaan woekeren. Zo zijn er nog wel meer dingen die je dit lakse kabinet kunt verwijten. Die klok kun je helaas niet meer terugdraaien. Laten we hopen dat de experts het bij het rechte end hebben. Die experts vinden overigens geen consensus voor heel Europa, laat staat voor heel de wereld. Elk land treft zo zijn eigen maatregelen. Wie Twitter volgt kan de een na andere theorie van experts tot zich nemen. Tja, wie heeft er nu gelijk?

En het wrange is dat precies dit kabinet zich helemaal suf heeft bezuinigd op de zorg. Diverse ziekenhuizen moesten sluiten. De door de VVD verzonnen marktwerking in de zorg heeft deze faillissementen veroorzaakt. Maar nu de nood echt aan de man is (vrouwen, iemand?) doet het kabinet een oproep aan het zorgpersoneel om zolang mogelijk door te werken en spreekt haar waardering voor deze sector uit. Het is niet het moment om die kwesties nu in tijden van nood op de spits te drijven maar je kunt wel stellen dat met die bezuinigingen op de zorg het kabinet onze samenleving in gevaar heeft gebracht. Het laatste woord is hier nog niet over gesproken. Maar goeds, first things first: dat fucking virus zien te bedwingen.

Het betoog van Rutte was duidelijk. Geen weggelach ditmaal van de man.

Goedenavond,

Het coronavirus houdt ons land in de greep. Ons, én de rest van de wereld. Samen staan we voor een opgave van enorme omvang.

Veel mensen zullen het gevoel herkennen dat we de laatste weken in een achtbaan zitten die steeds sneller lijkt te gaan rijden. Je vraagt je af: gebeurt dit echt? Want de maatregelen die hier en elders worden getroffen zijn ongekend voor landen in vredestijd.

Ik wil aan het begin van deze toespraak mijn medeleven uitspreken met de families van de mensen die inmiddels aan het virus zijn overleden. Iedereen die in het ziekenhuis ligt of thuis aan het herstellen is, wens ik veel beterschap en sterkte toe.

En ik wil me richten tot de ouderen en de mensen met een zwakke gezondheid. Ik realiseer me dat u grote zorgen hebt. En daarom wil ik u zeggen dat het onze absolute prioriteit is de risico’s voor u zo klein mogelijk te maken.

Met al het nieuws uit binnen- en buitenland, met alle gebeurtenissen die elkaar in razend tempo opvolgen, is het volkomen logisch dat er heel breed in de samenleving zorgen leven. We zitten allemaal met vragen.Wat kan ik doen om mezelf en de mensen om me heen te beschermen? Hoe zit het met school en werk? Kan een kinderfeestje nog doorgaan? Een familieweekend? Een bruiloft? Hoe lang gaat dit eigenlijk allemaal duren? En waarom neemt het ene land andere maatregelen dan het andere land?

In de wereld van vandaag zijn nieuws en informatie sneller dan het licht en is een mening ook snel gegeven. Ik begrijp dat. Maar het antwoord op alle vragen die leven, begint bij de kennis en ervaring van deskundigen. Laat ons daaraan vasthouden. Aan deskundigen als Jaap van Dissel en zijn collega’s binnen en buiten het RIVM. Virologen, intensivecare-artsen en andere specialisten. Hun advies is vanaf het begin leidend geweest voor alle maatregelen die tot nu toe in Nederland zijn getroffen.

En het is belangrijk dat we op dat kompas van wetenschappelijke kennis en betrouwbare feiten blijven varen. Dat is de enige verstandige manier om verdere stappen te kunnen blijven zetten die nodig zijn. Stappen die onvermijdelijk op ons af komen.

Want ik heb vanavond geen gemakkelijke boodschap voor u. De realiteit is, dat het coronavirus onder ons is en voorlopig ook onder ons zal blijven.

Er is geen eenvoudige of snelle uitweg uit deze zeer moeilijke situatie. De realiteit is ook dat de komende tijd een groot deel van de Nederlandse bevolking met het virus besmet zal raken. Dat is wat de deskundigen ons nu vertellen.

En wat zij ons ook zeggen, is dat we in afwachting van een vaccin of medicijn de verspreiding van het virus kunnen afremmen en tegelijkertijd gecontroleerd groepsimmuniteit op kunnen bouwen.

Dat moet ik uitleggen. Wie het virus heeft gehad, is daarna meestal immuun. Net als vroeger met de mazelen. Hoe groter de groep die immuun is, hoe kleiner de kans voor het virus om over te springen op kwetsbare ouderen en mensen met een zwakke gezondheid. Met groepsimmuniteit bouw je als het ware een beschermende muur om hen heen.

Dat is het principe. Maar we moeten ons wel realiseren dat het maanden of zelfs langer kan duren om groepsimmuniteit op te bouwen en in die tijd moeten we mensen die een groter risico lopen zoveel mogelijk afschermen.

Alles overziend, zijn er drie mogelijke scenario’s. Het eerste scenario is: het virus maximaal controleren. Dat leidt tot een beheerste verspreiding, onder groepen die het minste risico lopen. Dat is het scenario van onze keuze.

Maximaal controleren betekent dat we proberen met maatregelen de piek in het aantal besmettingen af te vlakken en uit te smeren over een langere periode. Met deze aanpak waarin de meeste mensen alleen lichte klachten zullen krijgen, bouwen we immuniteit op en zorgen we dat de zorg het aankan. Met als doel dat de verpleeghuizen, de thuiszorg, de ziekenhuizen en vooral de intensivecare-afdelingen niet overbelast raken. Zodat er steeds voldoende capaciteit is de mensen te helpen die het meest kwetsbaar zijn.

Het tweede scenario is dat we het virus onbeheerst zijn gang laten gaan. Daarmee zou ons zorgsysteem in de piek van de besmetting volkomen overvraagd worden, waardoor er niet genoeg capaciteit zou zijn om kwetsbare ouderen en andere patiënten met een hoog risico te helpen. Dat moeten we uiteraard koste wat kost voorkomen.

Het derde scenario is dat we eindeloos proberen het virus tegen te houden. Dat betekent dat het land helemaal op slot gaat. Zo’n rigoureuze aanpak kan op het oog aantrekkelijk lijken, maar deskundigen wijzen erop dat het bepaald geen kwestie van dagen of weken zou zijn. In dat scenario zouden we ons land feitelijk een jaar of zelfs langer moeten platleggen, met alle gevolgen van dien. En als het praktisch al zou kunnen – om mensen zo lang alleen met toestemming hun huis uit te laten komen – dan nog kan het virus meteen weer de kop opsteken als de maatregelen worden ingetrokken.

Nederland is een open land en zolang er geen vaccin is, zal het coronavirus als een golf door de wereld blijven gaan en ons land niet overslaan. Alle adviezen tot nu toe, alle maatregelen die eerder zijn afgekondigd zijn op het eerste scenario van ‘maximaal controleren’ gericht. Van de relatief eenvoudige richtlijnen om geen handen te geven, vaker handen te wassen en 1,5 meter afstand te houden tot ingrijpende maatregelen als het verbieden van grotere bijeenkomsten en sluiting van de horeca.

En we houden uiteraard per dag de vinger aan de pols. Hoe lang de maatregelen nodig zijn en of er meer nodig is, hangt dus af van de manier waarop het virus zich de komende weken en maanden gaat gedragen. En van eventuele nieuwe wetenschappelijke inzichten, want het onderzoek staat niet stil.

Het kan zijn dat enkele maatregelen versoepeld kunnen worden, maar dat we soms ook weer een extra stap moeten zetten om te voorkomen dat het virus ongeremd om zich heen grijpt. Het blijft passen en meten de komende maanden. Het blijft zoeken naar de balans tussen maatregelen nemen die nodig zijn en het gewone leven zoveel mogelijk door laten gaan.

Als we zo de verspreiding van het virus kunnen sturen, zijn de gevolgen voor de volksgezondheid uiteindelijk het meest beheersbaar. Tegelijkertijd kunnen en zullen we onze ogen niet sluiten voor de economische gevolgen van deze crisis.

Veel mensen maken zich zorgen over hun baan. Want voor heel veel bedrijven, groot en klein, is dit een extreem moeilijke periode. Heel veel ondernemers staan ineens met hun rug tegen de muur. De mevrouw van het koffietentje op de hoek, de bloemenkweker, de transportondernemer, de zzp’er, maar het geldt ook voor nationale iconen als de KLM.

Mijn boodschap aan de ondernemers van Nederland en hun werknemers is deze: het kabinet zal doen wat nodig is om u te steunen. We zetten alles op alles om ervoor te zorgen dat bedrijven niet omvallen door wat er nu gebeurt en dat mensen hun baan niet verliezen. Het zal hoe dan ook een moeilijke tijd worden, maar we laten u niet in de steek.

Tot slot wil ik iedereen in Nederland bedanken voor de manier waarop de aanwijzingen en maatregelen tot nu toe zijn opgevolgd en voor alle hartverwarmende voorbeelden van onderlinge hulp en solidariteit. Het doet goed te merken dat we voor elkaar klaarstaan als de nood aan de man is.

Blijf dat doen. Blijf alert en volg de aanwijzingen op, ook als u sterk en gezond bent, in het belang van mensen die kwetsbaarder zijn. Dat is echt belangrijk. Blijf uw gezond verstand gebruiken en luister naar de deskundigen. Blijf elkaar helpen waar dat kan.

Dit is een tijd waarin we elkaar moeten vinden, over meningsverschillen en tegenstellingen heen. Een tijd om het gezamenlijke belang boven het eigen belang te stellen. En een tijd om ruimte en vertrouwen te geven aan al die mensen die onder hectische omstandigheden dag en nacht bezig zijn anderen te helpen en het virus onder controle te houden.

Schoonmakers, verpleegkundigen en artsen in de ziekenhuizen en de ouderenzorg, huisartsen en GGD-medewerkers, politieagenten, ambulancepersoneel en alle andere hulpverleners. Tegen hen, en tegen al die mensen die op hun post blijven in scholen, kinderopvang, openbaar vervoer, supermarkten en waar dan ook, wil ik zeggen: u doet fantastisch werk – heel, heel veel dank daarvoor.

Ik wil eindigen met deze oproep: bij alle onzekerheden die er zijn, is één ding volstrekt duidelijk: de opgave waar we voor staan is heel groot en we moeten dit echt met 17 miljoen mensen doen.

Samen komen we deze moeilijke periode te boven.

Let een beetje op elkaar. Ik reken op u.

Dank u wel.

UPDATE: de passages over groepsimmuniteit konden rekenen op grote kritiek van experts, ook vanuit het buitenland. Het programma Nieuwsuur deed ’s avonds een paar uur na de toespraak van Rutte een voorspelling voor het aantal doden dat dit tot gevolg zou hebben:

Veel buurlanden hebben een totale lockdown, maar Nederland zet in op de verspreiding van de uitbraak van het coronavirus. Daar hoort groepsimmuniteit bij. ‘Dat kan leiden tot 40.000 tot 80.000 doden.’

Tweet van Nieuwsuur

De volgende dag, dinsdag 18 maart 2020, kwam het RIVM met de boodschap (NU.nl): “Groepsimmuniteit is absoluut geen doel op zich.” Later die dag kwam ook Rutte met een soortgelijke boodschap (NU.nl): “Het doel is niet om mensen te besmetten.”

Qua communicatie verdient het betoog van Rutte geen schoonheidsprijs. Gelukkig is het nu helder.

De trip

Net zoals iedereen lees ik veel over burnouts, over mensen die zeggen hun halve leven het verkeerde te hebben nagestreefd en het roer willen omgooien. Sommigen beschikken over heel veel geld maar weten niet wat ze met hun leven aanmoeten. Waar ze he-le-maal voor warmlopen, ze weten het niet. De zelfhulpindustrie maakt daar dankbaar gebruik van, voor hen liggen er massa’s boeken klaar.

Niet dat ik nooit zoek, want ik zoek ook. Maar ik zoek nooit vanuit een gevoel van totale stuurloosheid. Ik zoek meer omdat anderen me aan het twijfelen brengen. Of omdat ik aan mezelf twijfel.

Kijk, ik heb geen hypotheek. Dat lukt niet met mijn inkomen. Ik ga ook niet twee maal op vakantie, soms eenmaal (en zelfs dat niet elk jaar) en dan altijd kort en niet al te ver. Vind ik prima, ik hoef echt niet twee weken of langer op een plek te vertoeven waar het stikt van de toeristen. Zet me voor een paar dagen in Antwerpen Zuid en ik ben dolgelukkig. Dat voelt als vakantie.

Met mijn werk neem ik voldoende rust tussendoor. Ik snak dus niet naar weekenden of vakanties, ik pak die rustmomenten zoals het uitkomt. Ik haat opgejaagdheid. Je moet je niet laten opjagen, door niemand niet en dus ook niet door jezelf. Tijd is namelijk relatief, zoals Einstein met uitgestoken tong aantoonde. Ik ben dol op lummelen en doelloos pielen. Ook in mijn werk, wat altijd creatief werk is, bouw ik veel tijd in om te kunnen experimenteren. Ik wil niet opgejaagd werken. Het resulteert erin dat soms een ogenschijnlijk klein detail heel veel tijd kan kosten.

The devil is in the details.

Zo schreef ik laatst een lied over Den Haag. Zal ik pas over een half jaar of zo kunnen laten horen. De structuur voor dat lied ontstond redelijk snel. Binnen een week had ik de akkoorden en melodielijn geschreven. Ik neem dan demootjes op met akoestische gitaar en neem ze op met de dictofoon app.

Vervolgens moest ik aan de slag met de tekst. Dat was een behoorlijke kluif waarin ik telkens vastliep. Wat ik wilde zeggen, wilde zingen, ik wist het niet precies. Het lied moest over Den Haag gaan, maar wat wilde ik vertellen? En de ritmiek van de melodie lag ook wat lastig en er was een oneven structuur wat zorgde voor veel gepuzzel. Elke creatieve maker is eigenlijk een hele goeie problemen oplosser. Je moet een oplossing zien te vinden voor een nieuw probleem dat zich openbaart.

Ik gooi heel veel weg. Flarden tekst. Melodieën die niet echt resoneren. Hoppa, delete.

De tekstfragmenten die ik verzon ging ik zingen en zodoende kwam ik erachter dat de melodie toch net weer even anders moest. En dat de akkoorden ook gewijzigd moesten worden. Kortom: je blijft schuiven en wijzigen. Nadat ik een pianootje, basgitaar en gitaar had ingespeeld gingen de melodie en akkoorden ook weer op de schop. Kleine veranderingen weliswaar, zo lijkt het, maar ze zijn essentieel.

Terug naar de poen. Ik heb nog nooit geldproblemen gehad, nog nooit een seconde in de min gestaan. Regelmatig wordt aan mij gevraagd: “hoe doe jij dat toch?” Velen hebben mij ook gezegd wat ik beter kan doen, meer geld zou moeten verdienen, maar waarom? Geld moet rollen maar ik ken mensen die het geld dat ze hebben nooit opkrijgen. Maar waarom hebben ze dan toch die drang naar meer, meer, meer?

Ik wil dingen maken. Dat is mijn ‘meer.’

Gisteren zei iemand tegen mij: geld is een middel, geen doel op zich. Spijker op de kop, want zo is het.

Toch ben ook ik gevoelig voor wat anderen tegen me zeggen. Helemaal ongevoelig zijn voor de mening van anderen is ook niet goed. Dan ben je een eikel van een mens. Jezelf soms afvragen of je op de goede weg zit is dus heel gezond en noodzakelijk om soms de bestemming te vinden of om een leuke trip te hebben.

Want het leven is een trip, een ontdekkingsreis. “It’s just a ride”, aldus wijlen Bill Hicks. En zo is het.

Die trip, het avontuur van het leven, dat is voor mij de weg. Ik geloof niet in zekerheid, ik geloof slechts in de opwinding van het avontuur. De deur naar het onbekende is wat mij drijft. Daarin zit de verrassing. De verrassing wat ik kan maken en waar het me brengt. Natuurlijk, er zijn vaste elementen zoals een stabiel gezin, zoals het zien te voorkomen van geldzorgen. Maar met name dat laatste hoeft niet afhankelijk te zijn van de hoeveelheid geld die je bezit. Vaak is het maar een gedachte, iets dat je jezelf wijsmaakt. Zo ken ik mensen die veel geld hebben en zich druk maken over hun beleggingen, hun hypotheek en dergelijke. Die zijn meer met geld bezig dan ik wil zijn.

Ik besef me maar al te goed dat de vrijheid waar ik zo van geniet, dat anderen daar helemaal gek van worden. En ik besef me dat ik de mazzel heb dat ik gezond ben en in een vrij land leef. Maar het is ook een kwestie van het avontuur voelen. Het besef hebben dat het een kwestie van opwinding is. Dat angst juist voor avontuur kan zorgen. En dat alles in dienst van de trip staat.

Nieuwe VERVORMER: Dead Again van Ruud Houweling

Een dag na de grote storm van een paar weken ontleedde ik met liedschrijver/zanger/gitarist Ruud Houweling in zijn huisstudio in Zandvoort zijn song Dead Again. Het is een nieuw format voor mijn podcast VERVORMER waar ik me de komende maanden, misschien zelfs jaren op wil gaan richten: 1 lied dat ik samen met de maker(s) tot op het bot ontleed om vervolgens dat gesprek zo te versnijden met eventuele demo’s en meersporenopnames zodat de luisteraar hoort en begrijpt waar we over spreken. Qua editing is dat een behoorlijke uitdaging. Maar het geeft me een enorme kick om te maken.

Luister maar: