Embedheffing/embedlicentie nu definitief van de baan

buma-logoDe embedheffing/embedlicentie waarmee BUMA/STEMRA 2 jaar geleden kwam aanzetten is nu definitief van de baan. BUMA/STEMRA wilde toen van alle Nederlandse websites die YouTube videos insloten centjes hebben. Daar schoten diverse websites van in de stress, ondermeer Kicking The Habit die vervolgens alleen nog maar naar content ging linken zonder het direct op haar website afspeelbaar te maken.

Dit was overigens de 2e poging van de BUMA want ook in 2009 had men een poging gewaagd. Wat toen faliekant mislukte. Maar nu 2 jaar na poging 2 mislukt het opnieuw want inmiddels heeft het Hof van Justitie van de Europese Unie gesproken:

Volgens het Europese Hof maakt embedden geen inbreuk op het auteursrecht zolang het materiaal niet wordt aangepast of aan een nieuw publiek wordt getoond. De video was echter al op Youtube beschikbaar, waardoor het embedden niet als een ‘nieuwe vorm van communicatie’ wordt gezien.

In februari van dit jaar trok auteursrechtenorganisatie BUMA/STEMRA deze omstreden ‘embedheffing’ in. Ik hoop dat de gedeputeerden allemaal hun geld gaan terugeisen. Ze hebben daar tenslotte recht op.

Update: Charlotte Meindersma schreef de blogpost ‘Embedden mag nu echt!’ met een uitgebreide juridische onderbouwing.

Radiofragment van Radio Online uit 2007 toegevoegd aan mijn SoundCloud profiel

Ooit won ik met mijn blog marcoraaphorst.nl een Dutch Bloggie voor de felbegeerde titel Beste Muziekwebblog. Godzakke YEAH! De uitslag werd door oudgediende Peter Olsthoorn in het radioprogramma Radio Online (inmiddels zwaar ter ziele) onthuld terwijl in het Atrium in Den Haag het Dutch Bloggies event plaatsvond onder het genot van bier en cheerleaders. Dit legendarische fragment heb ik ook aan mijn SoundCloud profiel toegevoegd in de hoop dat het een beetje duurzaam van aard is. Hier is ‘ie:

In die jaren schoof ik weleens bij Radio Online aan, met name als het weer eens over copyrightkwesties ging. Oerblogger Tonie van Ringelestijn voerde er toen de redactie. Het is slechts 7 jaar geleden maar toch voelt het als een eeuwigheid. Internet is niet echt duurzaam gebleken. Er is zoveel content verdwenen, complete radioarchieven bijvoorbeeld.

Ook de Dutch Bloggies zijn helaas al jaren ter ziele (2009 was het laatste jaar). Den Haag, nee sterker nog: Nederland heeft geen weblog festival meer. In 2009 organiseerde ik er zelf eentje samen met mijn bloggende vriendin, Blog-Art. Ook dit festival moeten we de status legendarisch en obscuur toebedelen.

De data rot onder onze ogen weg. Daarom probeer ik mijn eigen digitale verleden maar zo goed en zo kwaad als ik kan te cultiveren. Als teken van leven. Met dank aan het blog.

(Uitgelichte foto: Gera Nieland)

Lancering Woord.nl

Zo, Woord.nl is vanmiddag gelanceerd in Beeld en Geluid. Het ziet er niet alleen goed uit het is ook nog eens lekker gevuld met een paar duizend audiodocumentaires, interviews, hoorspelen, reisverslagen en andere auditieve zaken.

woordnl_logo
De hele radiocollectie van Beeld en Geluid, die inmiddels grotendeels gedigitaliseerd is, zal worden aangeboden op Woord.nl zo werd tijdens de lancering verteld. Met als enige ja-maar: zolang het copyright het toelaat en de content binnen het stramien van Woord.nl valt. Met het blik, nee gehoor op de toekomst is er dankzij Woord.nl een nieuwe regeling gekomen. Deze verplicht de maker gebruik te maken van een Creative Commons licentie voor het werk zodat de productie zonder copyrightgedoe (joehoe BUMA!) op Woord.nl en andere online media kan worden aangeboden. Deze regeling heet Open Woorden en wordt tussen de audiomaker en het Mediafonds tot stand gebracht. Dus zonder tussenkomst van een Publieke Omroep.

Het is de combinatie van het gigantische radioarchief, de regelmatige aanvulling met nieuwe radioproducties en producties die via de Open Woorden regeling tot stand zijn gekomen, wat Woord.nl tot een unieke website maakt voor audiomakers en luisteraars. De site is een webapp die in alle browsers van alle apparaten te gebruiken is. Hipster proof.

De stem van Gurdonark

gurdonark

Door Maria Genova ben ik telefonisch geïnterviewd voor een artikel over copyright voor Slow Management magazine. Een onderwerp dat mij op het lijf geschreven is. Simpelweg omdat ik niet zo krampachtig vasthou aan copyright. In 2004 begon ik met Creative Commons te werken. Ik begon ermee toen het alleen nog maar in de Verenigde Staten en nog een paar landen beschikbaar was. Ik zette in die tijd al volledige mp3tracks online en liet iedereen ze remixen. Alle muzikanten in Nederland verklaarden me voor gek. Vaak deelde ik het podium met conservatieve muzikanten, label-eigenaren en mensen van BUMA of SABAM. Soms werd letterlijk uitgesproken dat ik een rare hippie was. Ik ken tenminste 1 labelbaas waarmee ik ooit het podium deelde die zijn label heeft opgeheven. Hij geloofde er niet in. Maar mijn bedrijf Melodiefabriek bestaat nog steeds. En Creative Commons is behoorlijk gemeengoed geworden.

Noem me maar een rare hippie maar dan wel eentje die de tijdgeest perfect aanvoelt. Veel dingen vielen te voorspellen ook al zeggen vele experts dat de toekomst niet te voorspellen valt. Voor een deel is dat gelul en liggen dingen gewoon in het verlengde van elkaar en zie je sterke krachten de wereld een kant opsturen. Dat voel je dan gewoon omdat je er bij betrokken bent.

Die betrokkenheid van mij zat erin dat ik die dingen simpelweg deed. Ik dook erin, ik paste het toe. Ik experimenteerde, ik was niet bang. Ook al verklaarde men mij voor gek. Nog steeds trouwens. Maar veel van die lui die een mening hebben over Creative Commons hebben het nooit gebruikt. Net zo goed als ze een mening over Twitter hebben zonder zelf een Twitter-account te hebben. Zonder het zelf te ondervinden. Tja, dan voel je dus geen reet aankomen. Dan sta je er simpelweg buiten!

Ik was bij de eerste bijeenkomst tussen Creative Commons Nederland en BUMA jaren geleden. Er hing een ruziesfeer in de zaal. De helft van het bestuur liep de zaal uit na kritiek van een componist die geen geld uit Amerika ontving, en kritiek van het Bimhuis die van jazzzmusici de kritiek kreeg dat ze nooit iets terug zagen als ze in Nederland hadden opgetreden. De BUMA zweeg in alle toonaarden.

De BUMA dacht dat internet wel zou overwaaien. Artiesten die direct hun muziek aan fans afleveren? De BUMA gelooft er nog steeds niet in. De BUMA verzon zelfs een tarief voor podcasts. Dit had tot gevolg dat zelfs Hilversum alle muziek uit al hun podcasts ging verwijderen. Adam Cury, de podfather, koos met een opgetrokken middelvinger richting BUMA en ASCAP voor podsafe music.

Mijn muziek wordt dankzij Creative Commons vaak hergebruikt. Met Flick Radio heb ik de eerste Nederlandse documentaire onder een Creative Commons licentie op mijn naam staan. Een radio en ook een televisie documentaire. Ik zie die resultaten ook bij de Haagse fotografen ook die ik heb aangestoken om Creative Commons te gaan gebruiken. Sommigen zagen hun foto op een tram gebruikt worden (tegen betaling), anderen waaronder ikzelf (diverse malen) zagen hun foto’s in boeken gebruikt worden.

Ik heb zoveel verhalen. Vooruit, nog eentje dan. In 2006 kreeg ik complimenten van Cory Doctorow die in Felix Meritis een lezing gaf. Toen ik me voorstelde riep hij hard uit “you’re that ccMixter guy, you’re that ccMixter guy!”. Kicken! Want Cory met zijn gepeperde geblog voor BoingBoing had en heb ik hoog zitten. Jaren later gebruikte hij mijn foto van Stephen Fry voor een blogpost op BoingBoing.

Gurdonark denkt er net zo over als ik. Ik ontmoette hem jaren geleden. Denk ergens eind 2004 of begin 2005 op ccmixter.org. Hij heeft mijn muziek hergebruikt en vise versa. Gurdonark is advocaat en weet dus alles van copyright af. Maar hij is ook een vrije vogel. Zoals eigenlijk alle creatieve makers zouden moeten zijn als je het mij vraagt. En nu voor het eerst in bijna 10 jaar hoor ik zijn stem…

Raaphorst is boos! Wat een kinderachtig gedoe rondom die sample van Gotye zeg!

gotye

Er is wat ophef over het feit dat Gotye een sample heeft gebruikt in zijn hit Somebody That I Used To Know.

Michiel Veenstra schreef op zijn blog:

Die Gotye toch. Het is gewoon een sample!

Oh! Nou, dan heb ik een lesje voor je Michiel. Lees je even mee?

De sample is afkomstig uit het nummer Seville van de artieste Luiz Bonfá.

De hit van Gotye ken je vast, maar voor de volledigheid:

Voor het gebruik van die minuscule sample heeft hij inmiddels al meer dan 1 miljoen dollar van zijn inkomsten moeten afstaan aan de rechthebbenden, ook al lijkt het nummer Seville totaal niet op die hit van hem.

We leven in een vreemde wereld. Artistiek mag je geen ene fuck meer tegenwoordig!

Hoe denk je dat die liedjes van The Stones tot stand kwamen vroeger? Hun liedjes zijn gebaseerd op oude bluessongs. Niet 1 minuscule sample zoals bij Gotye, nee gewoon alle accoorden, het ritme, de manier van zingen, en de gitaarsolo’s werden gebruikt. ALLES!

Met Led Zeppelin precies hetzelfde. Die hebben hun naam boven liedjes gezet die ze voor de volle 100% van anderen hebben overgenomen. Ja, dat noem ik WEL echt plagiaat en dus jatwerk. Zonder die oude zwarte bluesknakkers overigens ene rooie cent ervoor te betalen.

Tegenwoordig moet je je financieel uitkleden als je 1 seconde gebruikt uit andermans liedje. Terwijl notabene een paar decennia terug een nieuwe muziekstroming ontstond door de uitvinding van de sampler! Juistum: de Rap! Rap betekent letterlijk: rapping to the beat. En die beat was afkomstig van een drumloop van een oude plaat van bijvoorbeeld James Brown of Funkadelic die op herhaling voor de begeleiding zorgde waar men overheen rapte. En zoals we weten is dat genre tot op de dag van vandaag van zeer grote invloed geweest.

Maar om even terug te komen op de rock and roll, dat werkt natuurlijk precies zo. Een genre dat je een grote sample van de blues zou kunnen noemen. En wie dat niet inziet snapt geen reet van of geeft geen reet om kunst en cultuur. Juristen, advocaten en rechters bijvoorbeeld. Anders zouden ze wel op de barricaden gaan staan om die wetten te laten veranderen. Doen ze niet want er zijn heeeeeeeel veel centjes met dit soort achterlijke praktijken te verdienen.

Fotografen hebben het maar makkelijk. Die leggen de werkelijkheid via een fotografische sample vast. En dat zonder er maar iets aan te hoeven veranderen. Zij samplen de werkelijkheid zoals ‘ie is. En dat mag! Men ziet een mooie ouwe kerk: foto! Een bekende minister stapt in een auto: foto! En ze kunnen er nog het volledige copyright voor claimen ook! Maar als ik 1 seconde uit een nummer van een ander gebruik en er totaal iets nieuws mee maak dan mag het ineens niet.

WHAT THE FUCK MAN!

Laten wij kunstenaars hiertegen in opstand komen! Massaal! Het is 2013. Fuck die hele onzin! KUNST IS ALTIJD GEBASEERD OP IETS DAT ER AL WAS. ALTIJD. HET IS NOOIT ANDERS GEWEEST. En laten die rechters en advocaten lekker wat anders gaan doen. Vieze graaiers! Bah!

Tom Beek versus MCA: copyright is de baas

Saxofonist Tom Beek gaat op zijn blog in het verweer tegen muziekuitgeverij MCA omdat deze niet toestaat het nummer ‘Theme from Schindler’s List’ van John Williams te coveren.

Ik begrijp Tom zijn reactie heel goed. Het is anno 2012 een beetje mal om nog zo krampachtig om te gaan met copyright. Zo lijkt het, hoewel op de achtergrond al jarenlang een oorlog rondom copyright aan de gang is. Stichting Brein versus de illegale downloads (die nota bene LEGAAL zijn in Nederland!), Apple versus Samsung over de design kwesties (terwijl Apple leentjebuur bij Braun gedaan heeft) en ga zo nog maar even door. Ik denk dat copyright als middel harder wordt ingezet dan ooit tevoren.

Lees verder

“we need creativity, out-of-the-box thinking: creative art to overcome this difficult period”

We need to go back to basics and put the artist at the centre, not only of copyright law, but of our whole policy on culture and growth. In times of change, we need creativity, out-of-the-box thinking: creative art to overcome this difficult period and creative business models to monetise the art. And for this we need flexibility in the system, not the straitjacket of a single model.