Slapen en in de kroeg zitten

Even nog ter aanvulling op mijn Masterclass Lummelen.

Slapen is ook een goeie vorm van niets doen.

Lummelen is zonder plan iets niet doen. Maar helemaal niets doen lukt je niet, door je neus ademen bijvoorbeeld. En je moet drinken. Dus in de kroeg zitten kun je ook beschouwen als een vorm van lummelen.

Een beetje lummelaar herken je aan de woorden: “is het alweer zo laat?”. Vervolgens maakt ‘ie z’n fiets los en ouwehoert nog een kwartier na met wat mensen op straat. In principe hoeft de lummelaar niet weg. Hij is namelijk altijd al waar ‘ie zijn wil. Hier, nu, op dit moment.

Masterclass lummelen

Ik kan lezingen over lummelen gaan geven. Ik, de expert lummelaar. Ik maak geen geintje.

Het valt me steeds vaker op hoeveel mensen het niet kunnen. Niets doen. En niet denken aan de dingen die je eventueel zou moeten doen. Ze kunnen het niet en keuren het alleen daarom af onder het motto van “als iedereen de hele tijd zou lummelen zou de economie stoppen”. Een nogal domme gedachte. De hele dag vergaderen, autorijden, of huizen kopen, dat gaat je ook niet lukken. Of op de WC zitten.

Lummelen is een staat van zijn zonder angst. Gewoon nietsdoen. Ok, als je aan de voet van een berg ligt te chillen en je hoort wat gerommel, kijkt omhoog en constateert dat het een loszittende grote steen is, natuurlijk dat je ff een paar meter opschuift, maar verder? Doe geen moeite. De mooiste dingen gebeuren onverwacht. Daarom zijn ze zo mooi. En ze vinden juist plaats op plekken waar je ze niet verwacht.

De niet-lummelaar zit nooit rustig. Die had eigenlijk iets belangrijkers moeten doen. De niet-lummelaar zit in zijn verrot dure huis met een zwembad – vrouwtje lekker in de bikini – zich toch heel schuldig te voelen. Slaaf van eigen angst. Schuldig, vooral naar zichzelf toe. Presteren. Wat nu is dat blijft niet zo, het is die angst. Vreselijk.

De lummelaar daarentegen is daar vrij van. Die leeft in het nu, kijkt naar de zee en denkt: jeetje. En sluit zijn ogen…

De kunst van het lummelen

I have a dream. It is called love, anarchy, freedom. It is called being idle.

Het boek The 4-Hour Workweek flikkerde ik na een paar hoofdstukken weg. Een voor mij totaal tegennatuurlijk boek. Net zoals Getting Things Done en Lifehacking. Die boeken proberen mij te conditioneren met het idee dat ik zo efficiënt mogelijk moet werken. Hoe je meer kunt doen in minder tijd.

Ze leren je trucs hoe je zo snel mogelijk een email kunt beantwoorden. Lees: zo ONpersoonlijk mogelijk. Die boef van The 4-Hour Workweek neemt een goedkope kracht in India aan om zijn emails te beantwoorden (ja, zelfs voor persoonlijke zaken!). Lifehacking komt met software oplossingen daarvoor; stuur je iemand een persoonlijk mailtje, krijg je een onpersoonlijk geheel geautomatiseerd antwoord terug.

Die boeken zijn geschreven vanuit de geest van De Zieke Manager. Zo’n manager die de hele dag op de klok staat te kijken en de voorraad loopt te tellen. Sneller, meer, meer, meer! En ze voeden jou op met het idee dat als jij die lessen opvolgt je meer gedaan krijgt en dus meer geld en tijd overhoudt voor leuke dingen. Een soort christelijke gedachte: het leven is een hel, maar daarna komt de hemel.
Lees verder

oude mannen, thaise vrouwen

jonge of oude vrouwen?

De pont zag ik voor mijn neus wegvaren. Geen punt. 13 minuten extra om even wat te lummelen. Bij al Ponte, dat leuke koffietentje op het IJplein van Amsterdam Noord, bestelde ik een cappuccino en ging aan een tafeltje zitten. De 3 uur lesgeven aan de School of Audio Engineering (SAE) zaten er weer op. Lekker.

Toen viel mijn oog op de sticker. Zonder telefoonnummer. Zelfs zonder URL.

Inspireren

Scheveningen

Omdat ik tijdens deze dolle weken mijn doelgroepen bedien, wil ik het vandaag over inspireren hebben.

Zelf had ik er nog nooit bij stilgestaan. Dat wat ik doe inspirerend voor anderen kan zijn. Als iemand mij weleens vroeg wat ik wil met mijn weblog of wat mijn doel is met het geven van een lezing of een masterclass, dan kwam vaak de term Kracht naar boven.

Maar goeds, je zou het ook Inspireren kunnen noemen. Dat je door mijn verhaal denkt: laat die Raaphorst lekker De Enge Ziekte krijgen! Waarna je vervolgens iets gaat doen waarvoor ik misschien wel de aanzet gegeven heb. Wellicht precies het tegenovergestelde van wat ik beweer. Lekker eigenwijs. Geen volgeling. Zelfs bij de Daila Lama krijg ik daar enorme jeuk van. Geen mens is een heilige. En noemt iemand zichzelf zo dan leidt ‘ie aan grootheidswaanzin. Maar dat terzijde.

Je kunt trouwens beter lummelen dan doelen nastreven. Inspiratie of niet. Van doelen nastreven kun je heel sjagerijnig worden. Want veel doelen haal je niet en bij sommige doelen denk je 1 seconde later: what’s next? Probeer maar eens een berg te beklimmen. Eenmaal op de top denk je misschien ‘kut, we moeten ook nog terug’ of ‘wat een smog!’ of ‘shit, ik mot pissen’. Dan kun je maar beter met je pik in het zand gaan liggen met een blik op de zee en beseffen dat de Noordzee een oerkracht heeft waar jij niet tegenop kan. Dat je daar echt wel eerst even wat peper voor in je reet moet stoppen. Dat je om dat te bereiken vooral niet moet luisteren naar mensen die je vertellen dat je alles volgens De Bewezen Paden moet doen. Nee, tijdens dat lummelen, kijkend naar de Noordzee hoop ik dat je voelt dat jij net zo krachtig kunt zijn als die zee. Dat jij die zee bent. En dat het simpel is. Overtuigd. Blind. Omdat het goed voelt. De JIJ in het verhaal. Niet dat halfzachte verhaal van anderen. Dat veilige verhaal. Dat verhaal dat je doet voelen dat jij minder bent dan die heilige. Dat je ellende moet zien te voorkomen. Dat het je zal breken in plaats van sterken.

Dat het eb beter zou zijn dan de vloed.

(foto: carolune / licentie: Creative Commons BY-SA)