Niksen

Mijn blog bij Tumblr lumlr.tumblr.com ga ik niet langer voorzien van nieuwe content. De paginagrootte Cookie en data alert is een groot WhatTheFuck-moment waar ik mijn bezoekers niet mee lastig wil vallen. Beter om dat hier op mijn eigen blog in alle vrijheid te doen.

Over wat men nu Niksen met een hoofdletter noemt. Een term die de hele wereld over gaat als alternatief op de Oosterse zienswijzen. Gewoon uit eigen land en zonder dat je ervoor met je benen in een knoop op een mat hoeft te gaan liggen. Gewoon ff een kwartiertje of langer je muil houden, uit het raam staren, met je oogjes dicht naar muziek luisteren en je bent al een volleerd Nikser.

De Volkskrant bestempelde het als een internationale trend:

Internationale blogs pikken een trend op die wij al lang kennen. „Niksen is de verbeterde versie van mindfulness.”

Volkskrant

Zie je wel, geen reet doen is mindvoller dan wel iets doen!

Zelfs het blog Lifehacker is eindelijk wakker geworden. Wel maf want Lifehacking vond ik altijd HEEL ERG DOM. Het motto van Lifehacking is namelijk: meer doen in minder tijd. Mijn motto is precies het tegenovergestelde: minder doen in meer tijd. Want waarom zou je je haasten? Voor welk doel? Om sneller de pijp uit te gaan?

Between hygge, the Danish concept of coziness, and Sweden’s lagom, which encourages living a balanced life, there are plenty of buzzy Nordic lifestyle methods that proponents claim will make you a better person. But if your problem is less about finding happiness and more about tuning out the nagging voices in your head, you may want to head slightly south and check out the Dutch concept of niksen.

Lifehacker

Het schijnt dat sommigen mensen het niet kunnen. Die gaan maar door, die gaan maar door. Ongelofelijk! Heb ik nooit begrepen. Mensen leren vanaf kinds af aan dat ze iets moeten doen terwijl ze gewoon alleen maar adem hoeven te halen. Vaak is niets doen het beste dat je kunt doen. Het is de lege ruimte in de tekst. Het is de stilte in de muziek. Het is je middelvinger opsteken naar het calvinisme.

Het Niets is vaak beter, is vaak mooier, is vaak zinvoller dan Iets. Niets geldt tot in de eeuwigheid terwijl Iets allang dood is gegaan.

Of het goed is wat je maakt is niet eens relevant

Als maker vraag je je niet af waarom je het doet. Je doet het gewoon. Het gaat je niet om het stempeltje, schrijver, muzikant, filmmaker, of wat dan ook. Het gaat je om het werk en niets anders dan het werk. Je kunt geen schrijver of muzikant worden. Je kunt het alleen maar doen.

Of je er goed in bent is niet relevant. Als je er net mee begint kun je er wel vanuit gaan dat je niet goed bent. Maar gaandeweg word je ook steeds kritischer op jezelf. Je verlegt je eigen normen waardoor je steeds beter wordt. Je blijft hongerig naar meer en naar beter. En dus blijf je maken.

Dit is niet de behoefte van een ander, dit is jouw behoefte. Een ander kan je er dus niet bij helpen. Die ander doet er ook helemaal niet toe. Die ander bestaat niet eens. Jij maakt dit alleen maar voor jezelf. En dus blijf je maken ook al vindt er niemand ene hol aan, ook al negeert iedereen je. Jij negeert ook iedereen.

De ware maker heeft altijd gelijk. Die zoekt niet naar goedkeuring voor zijn gedrag. Die zoekt niet naar de zin van zijn werk. Hoewel geen maker zo zou moeten lijden als Vincent van Gogh, een maker die het voor het geld of voor de aandacht doet is geen echte maker. Dat is gewoon een handige tante, jongen met geld.

Een echte maker blijft ermee doorgaan totdat ‘ie sterft of het in hem sterft.

João Gilberto overleden

Gisteren is João Gilberto op 88 jarige leeftijd overleden. Hij was wat mij betreft de belangrijkste Braziliaan op muziekgebied. Een muzikaal pionier die een nieuw genre op zijn naam wist te zetten: Bossa Nova. Een Nieuwe Stroming.

João is de uitvinder van de kenmerkende gitaarstijl van de Bossa Nova. Het is een soort rustige variant op de aloude Samba, aangevuld met de harmonie van jazzmuziek. De muziekstijl ontstond in de 50-er jaren, opvallend omdat in Amerika in die jaren de Rock ‘n’ Roll ontstond. Hoewel de Roll uit de term Rock & Roll slaat op de swing uit jazzmuziek, het is het enige element van jazzmuziek dat in Rock & Roll is terug te vinden. Rock & Roll is zowel ritmisch, harmonisch (gebaseerd op een schema van slechts drie akkoorden) en tekstueel vrij primitief. En de popmuziek die eruit voorkwam liet vervolgens ook nog de swing/roll voor wat het was. Die simpelheid, eenvoud in de vierkwartsmaat, heeft natuurlijk gezorgd voor enorme populariteit. Elke kip kan het meezingen en begrijpt het ritme van 1,2,3,4.

De Bossa Nova daarentegen leunt wel zwaar op jazz en is veel subtieler. Om kort te gaan: Rock & Roll miskent de jazz, Bossa Nova omarmt het.

João Gilberto verzon niet alleen een geheel eigen gitaarstijl hij zong de melodieën op zijn eigen wijze: zacht en teder. Het groteske van de Rock & Roll was hem vreemd. De muziek van João klonk juist klein, intiem en poëtisch!

De pa van João vond die zangstijl van zijn zoon bizar en liet hem in ’55 in een psychiatrisch ziekenhuis opnemen (!). Tijdens een psychologisch interview staarde Gilberto uit het raam en zei: “Kijk naar de wind die de bomen onthaart.” De psycholoog antwoordde: “maar bomen hebben geen haar, João!” Waarop João reageerde: “en er zijn mensen die geen poëzie hebben.” Een week later werd hij uit het psychiatrisch ziekenhuis ontslagen. De rest is geschiedenis.

Mijn favoriete album is het album João Gilberto uit 1973. Het instrumentarium bestaat uit stem, gitaar en percussie van Sonny Carr. Meer is niet nodig, deze muziek heeft alles in zich wat mij zo ontroert aan muziek. Op dat album het bekende nummer Águas de Março:

Mijn oude bandmaatje uit de band MAM, Tom America, vertelde me ooit dat je bij de Brazilianen bijna het speeksel in de mond kunt horen. Bovenstaand nummer is daar een mooi voorbeeld van. João stelde zodoende hoge eisen aan de opnametechniek en eiste dat zijn teksten heel duidelijk en precies te horen waren.

De Bossa Nova is misschien wel de meest elegante muziekstijl die er is. En het is minstens zo cool als het meesterwerk van Miles Davis: Kind Of Blue. Het is ook ouder, grote kans dus dat Miles beïnvloed werd door de Bossa Nova en hierdoor zijn Kind Of Blue kon maken.

Als het ruizen der bomen. João Gilberto rust zacht.

Goeie lessen van reclamemaker Diederick Koopal in College Tour

Reclamemaker Diederick Koopal was gisteravond de hoofdgast van College Tour. Diederick is bekend geworden door zijn reclames voor o.a. Heineken (Biertje?), Rolo (die met die olifant), Albert Heijn (supermarkt manager) en Cup-a-Soup (Nu even niet!).

Hij vertelde dat zijn werk niet slechts neerkomt op het maken van een leuk filmpje maar veel dieper gaat. En dat was geen slap reclamepraatje voor eigen kunnen, dat kon hij vlijmscherp onderbouwen. In alle gevallen vormde het reclamefilmpje een onderdeel van een veel grotere vraag: hoe het product in de markt te zetten? Door heel goed inhoudelijk de waarde van het product te analyseren kwam Diederick telkens tot een slim concept hoe het product aan de man gebracht moest worden. Met als kers op de taart: een grappige commercial.

Interssant aan zijn verhaal was dat de producten waar hij soms mee te maken kreeg niet zo heel goed waren. Zo werd de Rolo door hem afgedaan als de slechtste bonbon onder de bonbons. En Cup-a-Soup als de slechtste soep onder de soepen. De bedrijven erachter dachten een waardevol product te hebben verzonnen maar kwalitatief viel er heel veel op af te dingen.

Totdat Diederik er anders naar ging kijken.

Misschien is die slechte bonbon wel een opvallende ronde reep die je makkelijk als een soort snoepje kunt uitdelen? En is die Cup-a-Soup een prima snack voor ff tussendoor, een goed medicijn voor de middagdip? Door de boel om te denken kunnen zwakke eigenschappen plotsklaps juist sterke eigenschappen worden.

De waarde van het product neemt hierdoor gigantisch toe. Dankzij creatief denken!

Het principe is op veel zaken van toepassing. Door op een andere manier naar iets te kijken, het scherp te analyseren en het doeltreffend in een andere omgeving te plaatsen, kan iets nieuws ontstaan en kun je nieuwe waarde creëren. Zo nieuw dat de mensen het beschouwen als authentiek en uniek.

P.S. Diederick is ook de filmregisseur van de erg leuke film De Marathon.

Ik was laatst in het Rembrandthuis

Rembrandt woonde een kleine 20 jaar in het huis aan de Jodenbreestraat in Amsterdam. Het huis wordt nu het Rembrandthuis genoemd maar is eigenlijk op een slinkse wijze van de kunstenaar afgenomen. Rembrandt kocht het in 1639 voor dertienduizend gulden maar hij ging uiteindelijk failliet. Het huis werd in 1658 geveild en voor elfduizend gulden verkocht. Men was wel zo “slim” om zijn inventaris op te slaan.

En nu plukt men daar nog de vruchten van.

Heel hypocriet worden kunstenaars eerst verkettert om ze vervolgens na hun dood op een voetstuk te hijsen omdat er geld aan te verdienen valt. Rembrandt had nooit failliet mogen gaan. Men had deze kunstenaar moeten helpen. Schuldsanering zonder van hem te profiteren op een waardige manier.

Een kunstenaar die de ander niet kwetst met het nastreven van dat wat diep binnen in hem leeft, die deugt. Maar het zijn juist de lijkenpikkers, de heren en dames die over het lot van anderen kunnen beschikken, die vaak niet deugen.

Je hoort tegenwoordig veel dat men de geschiedenis door een andere bril wil bekijken. Al die volkshelden waar scholen, straten en tunnels naar vernoemd zijn blijken vaak geen helden te zijn maar juist een voorbeeld te stellen van hoe het juist niet hoort.

Ons concept wat kunst is en wat het is om kunstenaar te zijn mag wat mij betreft nu ook op de schop. Door bijvoorbeeld onze eigen hypocrisie rondom Van Gogh, een Rembrandt en vele andere kunstenaars onder ogen te zien. We profiteren nu van ze. En dat is schandelijk te laat.

foto gemaakt door Marco Raaphorst in het Rembrandthuis

Zelfhulpblog

Geef stellig je mening en denk er een dag later heel anders over.

Van een verkeerd gat in de muur boren vergaat de wereld niet.

Koester oude vriendschappen.

Aan een verprutste maaltijd is nog nooit iemand doodgegaan.

Koester de imperfectie.

Koester het verval.

Niet iedereen zal je aardig vinden, so what!

Vermijd mensen die je niet verder helpen.

Daag jezelf uit, durf te dromen, koester je idealen!

Schaam je nergens voor.

Spreek je uit!

Vul zelf maar aan…

Kortom: Er is niets mis met je, je bent goed genoeg.

Het tegengeluid

Veel bloggers vragen onbewust om goedkeuring. Twitteraars ook. Facebookers ook. Je hebt een theorietje, maakt er een blogje van en krijgt een paar reacties. “Zie je wel, ook anderen denken er zo over.” Of je bent het ergens niet mee eens en jouw reaguurders bevestigen dat.

Men telt het aantal likes, want stel dat men niet leuk gevonden wordt.

Maar waarvoor heb je goedkeuring nodig? Jouw gedachten zijn toch jouw gedachten? Wat heb je eraan als anderen het continue met je eens zijn?

De angst om niet lief gevonden te worden. Velen gaan dan acteren. Eigenlijk zijn ze het niet met je eens maar ze laten het nooit merken.

Als je tegen een probleem aanloopt dan kun je 2 dingen doen: je een slachtoffer voelen omdat je een probleem hebt of het probleem proberen op te lossen. Doe je dat laatste dan zul je leren. Het moet ergens tegenzitten wil je echt verder komen.

Van jaknikkers en van gelijkgestemden leer je helemaal niets. Je hebt een tegengeluid nodig wil je verder komen, je horizon kunnen verbreden, de zaken op een andere manier gaan bekijken.

Ik doe regelmatig sessies en speel vaak met muzikanten waar ik nooit eerder mee gespeeld heb. Dat zijn geen gelijkgestemden, iedereen heeft zijn eigen stijl met ditto beperkingen. Je gaat niet op zoek naar die beperkingen maar zoekt naar een manier om het klinkend te kunnen krijgen. Voor een deel gaat dit onbewust en nadat er, 1, 2, 3, 4, is afgeteld. Met z’n allen in een soort vrije val.

Ik denk dat organisaties heel veel van muzikanten kunnen leren. Omdat de dynamiek tussen muzikanten juist gebaseerd is op tegenstellingen. Wat ik op gitaar speel moet juist niet gelijk opgaan met wat de bassist speelt. En de bas moet ook niet precies doen wat de drummer doet. Je moet elkaar aanvullen. Niet door allemaal hetzelfde te doen, maar door juist de gaten van een ander op te vullen, door een contrast te bieden. En dat gaat op een intuïtieve manier. Niet door er dagen over te vergaderen. En niet door in de rondvraag het allemaal met elkaar eens te zijn.