Vincent van Gogh en stemvervormers in mijn achtertuintje (#nimby17)

Een jaarlijks terugkerend fenomeen is het festival in onze achtertuin: NIMBY, Not In My Backyard. Achtertuin moet je ruim zien want het hofje van de Darwinstraat waar we wonen wordt hiervoor autovrij gemaakt en omgetoverd tot een soortemet Berlijnse biergarten-behaglichkeit waar de moffen nog een puntje aan kunnen zuigen. En dan overdrijf ik niet want vorig jaar hadden we een stel spontane Duitse vrijgezellen te gast. De dames waren in Den Haag en vroegen zich af “wo ist einer Party?” en kregen via Google de instructie om naar NIMBY “zu gehen”. Vervolgens hadden de dames de dag van hun leven. En dan moest er dus nog getrouwd worden…

Toen ik vanmorgen de Filmrol van mijn iPhone opende trof ik het volgende aan:

Vincent van Gogh gereïncarneerd in een barista
Vincent van Gogh gereïncarneerd als barista op #nimby17

Reageerbuiskoffie
Reageerbuiskoffie op #nimby17

Reinier van Delden was overgevloggen uit Meppel en sprak hele volzinnen. Zijn grootste fan bleek ook aanwezig te zijn en rechtop klaar zijn te wezen.
De grootste fan van Reinier van Delden #nimby17

Ook in mijn achtertuin: vette analoge synths!
Analoge synths van EUT op #nimby17

EUT, een lekker bandje met zangeres met stemvervormer:
EUT op #nimby17

Zie ook videootje 1 en videootje 2 die ik van het optreden van EUT maakte.

Ook erg leuk waren de 45ACIDBABIES. Net als de andere bands op NIMBY waren dat een stel vakbekwame poepjonge muziekmakers. Keistrak spel en een mooie geluidsopvatting. Opvallend is dat de hedendaagse bandjes heel vakbekwaam het eindgeluid zelf lopen te besturen vanaf het podium. Effecten worden smaakvol aan- en uitgezet gedurende de nummers om zo een levendig geluid te bewerkstelligen. Het verhoogt de feestvreugde. Het wordt er net ff wat meer gelikt van. Ook de zangeres van de 45ACIDBABIES voorzag zichzelf van wat gave vocale effecten, een lo-fi echootje en een snerpende vervorming om een coupletje ff van wat viezigheid te voorzien.

45acidbabies op #nimby17

Ik maakte ook een kort videootje van deze babies.

Sfeertje #nimby17

Dankzij de Silent Disco konden we zonder fronsende politiemannen de nacht vol dansen totdat alle koelkasten leeg waren.

Hoe die thuisgekomen is... #nimby17

En dat gebeurde dus allemaal in de allerallerallermooiste wijk van Den Haag: Stroom Der Verademing.

Roeping (fuck Ego!)

Mijn oude gitaarleraar, Ferry Robers, vroeg het me ooit: “wil je naar het conservatorium?” Geen twijfel over mogelijk, toch? Uh, nee joh daar ben ik niet goed genoeg voor.

Toch speelde ik in 1987 twee dagen op het North Sea Jazz Festival vlak voordat ik de overstap naar de HEAO maakte. Ik speelde daar met nota bene een bassist die al op het conservatorium zat! Dat jaar ging ik van de Stedelijke Muziekschool af omdat ik daar een grens bereikt had. De volgende stap had het conservatorium kunnen zijn maar ik koos dus voor de HEAO. Een soort veiligheid? Zo voelde dat wel inderdaad.

Mijn pa had me weleens verteld dat je voor het conservatorium “wel zo onwijs goed moest zijn.” En nee, zo onwijs goed vond ik mijzelf niet. Nog altijd niet, hoewel ik inmiddels toch echt ruim 35 jaar gitaar speel!

Dat komt door mijn Ego.

Een paar jaar geleden: ik doe een optreden in een keldertje en zie hoe een vriend met vochtige ogen een opgestoken duim naar mij gebaart. Het raakt mij ook, ware het niet dat het Ego droog nuchter de situatie relativeert: “die ene noot had je beter moeten spelen en de improvisatie in het 4e nummer klonk meer als een worsteling dan als muziek!” Kortom: “ga niet naast je schoenen lopen Raap, zo goed was het niet, ondanks die blije gezichten!”

Mijn eigen Ego is mijn grootste criticaster.

Een vriend van de MAVO ging niet naar de HAVO/MEAO zoals ik, maar koos voor de MTS. We bleven bevriend en zodoende ging ik op zijn stageadres regelmatig langs. En dat was nota bene Studio BMG in Voorburg! Die vriend werd er aangenomen als geluidstechnicus. En dankzij hem kon ik in de studio in de stille avonduurtjes muziek opnemen. Een snoeptuin waar ik niet uit weg te slaan was.

Een muzikant die ik kortstondig op Stedelijke Muziekschool had leren kenen nam na jaren afwezigheid weer contact met mij op. Hij had een paar jaar in het buitenland muziek gemaakt maar was teruggekeerd naar Den Haag. Er was iets met hem en de muziek die hij maakte wat bijzonder veel raakvlakken vertoonde met mijn muzikale ambities. Om een lang verhaal kort te maken: dit was een teken, ik moest met hem muziek gaan maken. Dat gevoel staat me nog glashelder voor de geest. Mijn toekomst lag in de muziek en niet in de HEAO. En dus maakte ik die ommezwaai aan het eind van het 2e jaar. Dit moet zo zijn, ik wist het zeker.

Dat gevoel kwam niet van mijn Ego. Nee, mijn Ego vertelde mij eerder dingen als “dat lukt je nooit!” of “denk je nou echt dat je daar goed genoeg voor bent?” Het Ego beschouwt het “domme” Zelf en biedt weerstand. Het Ego kent andere, veel betere musici. Het Ego weet wat goed is, wat kwaliteit is. En wat geld oplevert.

Het Ego haat gevoel. Het Ego haat het onbewuste. Het Ego lachte me erover uit. Die stomme Raap, hij laat zijn HEAO schieten voor de muziek! Wie denkt ‘ie wel dat ‘ie is?

Ooit, tussen 91-95 zat ik bij de band MAM. Ik heb me er volledig in vastgebeten. Ik was altijd op zoek naar de beste gitaarpartijen en het beste geluid. Zodoende kocht ik in die tijd veel nieuwe gitaren, versterkers en randapparatuur. En samen met liedjesschrijver Tom America zat ik vrijwel elk weekend in zijn huisstudio in Tilburg te werken aan arrangementen voor de nieuwe songs.

We speelden in de clubs, waaronder Paradiso en ik was dolblij. De band maakte niet de meest voor de hand liggende muziek. MAM werd als experimenteel en niet stoer beschouwd. Het Ego is daar blij mee: “zie je nou wel, stelletje sukkels!”

Weliswaar kwam ik pas bij de band toen het optreden in pyjama was afgeschaft (bijzonder effectief, goedkoop en opvallend!), ik had zo’n pyjama met alle liefde aangetrokken. Wie op een podium staat moet namelijk een beetje gek willen doen. Je staat toch niet voor niets op dat podium?

Zelfs uit onze directe omgeving kregen we kritiek. Mensen die niet al te veel vertrouwen hadden in de band. Maar ik ging er nooit in mee. Ik had vol-le-dig het vertrouwen in deze band en gaf alles om een mooie laatste CD te maken en mooie optredens te doen. Als ik er nu op terugkijk is die laatste CD geen meesterwerk geworden. En dat wist ik toen ook al. Het zat er gewoon niet in. Ook al hebben we er keihard voor gewerkt.

Spijt? Geen! Een groot artistiek succes werd die band niet. Financieel ben ik er ook niet echt wijzer van geworden. Maar voor mij als persoon was het super belangrijk. Omdat er niets mooiers is dan om alles te geven. Er alles proberen uit te halen. Compleet bevlogen vol blind vertrouwen.

Mijn Ego is het daar nog altijd niet mee eens. Zo jammer om alles te geven en dat daar dan geen groot succes uit voortvloeit. Dat is eerder zielig te noemen!

Het Zelf geeft daar geen donder om. Het Zelf weet wat ‘ie moet doen en doet dat. Welk resultaat het ook mag hebben. Het Zelf weet: dit MOET. Ook al verdien je er geen zak mee. Ook al zegt de hele wereld: wat een amateur. Het Zelf wil iets dolgraag. Iets dat moet. Het Zelf roept.

Dus daarom: fuck Ego. Pis erop. Begraaf het onder een steen. En luister alleen naar het Zelf. Het gevoel dat zichzelf niet hoeft te beschouwen. Omdat het 100% zeker is.

The artist’s life

Are you a born writer? Were you put on earth to be a painter, a scientist, an apostle of peace? In the end the question can only be answered by action.

Do it or don’t do it.

It may help to think of it this way. If you were meant to cure cancer or write a symphony or crack cold fusion and you don’t do it, you not only hurt yourself, even destroy yourself. You hurt your children. You hurt me. You hurt the planet.

You shame the angels who watch over you and you spite the Almighty, who created you and only you with your unique gifts, for the sole purpose of nudging the human race one millimeter farther along its path back to God.

Creative work is not a selfish act or a bid for attention on the part of the actor. It’s a gift to the world and every being in it. Don’t cheat us of your contribution. Give us what you’ve got.

Uit het fantastische boek The War of Art van Steven Pressfield.

Soepel podcasts uitwisselen tussen iOS en Mac

Een van de dingen die de Podcasts app op iOS (iPhone/iPad) niet lekker doet is syncen met de Mac. Toen ik deze app nog gebruikte kwam het regelmatig voor dat, wanneer ik een ritje in de trein en tram had gemaakt, ik bij aankomst thuis een podcast verder wilde luisteren op mijn heerlijke monitors. Helaas bleek dan 9 van de 10 keer dat iTunes op mijn Mac de podcast weer vanaf het begin begon af te spelen. Irritant! Ik heb hier nog een keer telefonisch met een Apple specialist uit Ierland over gesproken. Helaas, het mocht niet baten.

Naadloos van een iOS-apparaat naar een Mac kunnen switchen is juist iets wat Apple heeft mogelijk gemaakt dankzij de Handoff en AirDrop technologie. Het vreemde is alleen dat Apple deze technieken zelf niet goed toepast in haar Podcasts app en iTunes op de Mac.

Overcast biedt soelaas!

Inmiddels ben ik al geruime tijd overgestapt op de Overcast app en deze app ondersteunt Handoff van Apple op een uitstekende manier. Dankzij Handoff kun je soepel overschakelen van het ene apparaat naar het andere.

Zodra ik een podcast op mijn iPhone via Overcast afspeelt krijg ik de keuze op mijn Mac om de podcast in Safari over te nemen, daar mee af te spelen. Dat werkt vlekkeloos.

En wil ik een aflevering die ik aan het beluisteren ben op mijn Mac weer terugsturen naar mijn iPhone dan kan dat via AirDrop. De aflevering zal dan op de iPhone weer via Overcast geopend worden.

Ook Windows-gebruikers zijn blij dat ik Overcast op de iPhone gebruik

Doordat Overcast elke podcast die je deelt in een browser (bv Safari) laat afspelen kun je er zeker van zijn dat niemand daar problemen mee zal hebben. Elk besturingssysteem en elk type computer, vast of mobiel, wordt op die manier ondersteund. Daarentegen, deel je iets via Podcasts of iTunes van Apple dan moet de tegenpartij ook over die apps beschikken, wat de toegankelijkheid dus enorm beperkt.

Zelfs mensen die niet eens weten wat een podcast is zullen de podcast kunnen beluisteren. En ze hoeven er dus niets voor te installeren en zich nergens op te abonneren. Alleen daarom al is Overcast vele malen beter dan iTunes en Podcasts van Apple.

En wie een aflevering bijvoorbeeld via Twitter deelt krijgt een mooie player in zijn Tweet te zien. Je kunt dan bovendien kiezen tussen de hele aflevering delen of vanaf een specifiek moment.

De podcast is een prachtige manier om on-demand te luisteren. Op dit moment is deze techniek nu definitief aan het doorbreken in Nederland. En daarom ben ik de nieuwsbrief Podpraat begonnen. Deze verstuur ik elke vrijdagavond om 8 uur. Heerlijk weekend lees- en luistervoer dus!

Maarten van Rossem sneert terecht naar Joost Oranje

Maarten van Rossem gaf gisteravond in een uitzending van Jinek een zeer terechte sneer naar de eindredacteur van Nieuwsuur, Joost Oranje. Joost zou in een interview met een krant hebben gezegd: “Ik geloof best dat die Van Rossem nog even deskundig is als hij altijd was, maar we kunnen geen deskundige in de studio hebben die jurylid is bij De Slimste Mens, daar kunnen we niet aan beginnen.”

Hier het fragment:

Wat een walgelijke kortzichtigheid! Alsof een mens alleen maar in één ding goed mag zijn. Je mag niet èn amusement maken èn een expert op een bepaald gebied zijn?

Het is dat neerkijken op veelzijdige mensen dat ik haat. Het oude gezever van “schoenmaker, blijf bij je leest!” Sommige mensen hebben meerdere talenten. Deal with it!

Er moet iets zijn

Rosanne Hertzberger, de 1e Zomergast van dit jaar van dit jaar, wierp gisteravond tijdens de uitzending iets leuks op. Zij vindt dat wetenschappers theorieën mogen hebben, aannames mogen doen, duidelijk mogen uitspreken: “ik denk dat het zo zit”.

Kortom: dat wat onbewezen is proberen te bewijzen.

Plotsklaps overviel mij het gevoel dat het met creativiteit ook een beetje zo werkt. Met een plank voor je kop werk je aan iets waarvan je denkt dat het zal gaan bestaan. Dat het tot leven gaat komen door jouw toedoen. Een lied. Een schilderij. Een stuk software, you name it.

Als het af is dan bestaat het ineens echt. Kreeg je toch gelijk. Dat er iets moest zijn bleek de waarheid te zijn.

Opgejaagd het beest zien te temmen. Want er moet iets zijn…

Gerard Fieret, het manifest van Folkert de Jong en de gameboycameraman

Vandaag bezocht ik het GEM en het Haags Fotomuseum. Ik kwam voor de foto’s van Gerard Fieret. In zijn nadagen zag ik hem altijd in de stad met twee emmers vol duivenzaad aan het stuur, een tas van de Intertoys en een wollen muts op het hoofd.

Ik ben geen fotograaf, ik ben niet eens een kunstenaar. Ik heb me door de kunstacademie heen geworsteld en beheers een veelvoud aan disciplines; schilderen, tekenen, schrijven, dichten en fotografie. Ik kies er niet eentje, maar maak gebruik van diverse media. Ik ben een maker van beeldende kunsten. Ik vind het woord ‘kunstenaar’ te beperkend.

Een man naar mijn hart!

Waar ik naar zoek in fotografie is anarachie: in de context van de conservatieve maatschappij zijn mijn foto’s agressief. Een intens leven vol met passie – een solide passie voor het leven, dat is waar ze over gaan.

Een bekende uitspraak van Fieret was dat hij zichzelf niet als fotograaf zag maar als een ‘fotograficus’. Een graficus heeft de macht over de techniek en zet die naar zijn hand, terwijl een fotograaf er afhankelijk van is om wat hij heeft vastgelegd zo scherp en waarachtig mogelijk weer te geven. Dat verschil in benaderingswijze is misschien wel de kern van Fierets ongemak jegens de gevestigde fotografenorde: hij behoort er niet toe. Althans, hij voelt zich anders. ‘Ik ben geen Hasselblad-mannetje’, verzuchtte hij ooit.

De foto’s van Fieret zijn altijd sfeervol. Soms zijn ze onscherp juist vanwege het effect.

In het GEM zag ik hoe Folkert de Jong aanhaakt op De Stijl. Zijn manifest Plea for Humanity, een antwoord op Manifest I van Theo van Doesburg, fotografeerde ik natuurlijk ook. Kunst biedt immers in tijden van crisis soelaas.

Tot slot bekeek ik de foto’s van de Instagrammer gameboycameraman. Hij schiet op een oude gameboy-camera met een bijzonder lage resolutie. Lo-fi, imperfect, heerlijk.

Wat doe jij?

Op Medium kwam ik het volgende artikel tegen:

View story at Medium.com

Ook voor mij is dat een zeer lastige vraag die toch regelmatig terugkeert. Ik heb er vaker over geschreven. Zeg maar gerust: vaker mee geworsteld. Laatst nog werd mij geadviseerd om middels de techniek van de elevator pitch het antwoord op die vraag te vinden. Dan kom ik dus op zoiets als ‘muziek-, geluiden- en verhalenmaker.’

Ondanks dat het redelijk de lading dekt van wat ik doe, het is te algemeen gesteld. Want dat ik als muziekmaker ook gitarist ben dat wordt niet duidelijk. En componist. En sounddesigner. En ook mijn expertise op het gebied van podcasting, webtechniek, social communities, content management, organisatie van evenementen, journalistiek en ga zo maar door, het zit er allemaal niet in. Sommigen van die bezigheden doe ik niet vaak maar heb er wel succes mee gehad. Soms zelfs heel veel succes. Zo organiseerde ik samen met Karin slechts eenmaal het Blog-Art festival voor bloggers waarmee we alle kranten en zelfs het NOS Journaal haalden. De marketing verzorgden we zelf met enorme aandacht tot gevolg. Nu zal ik mijzelf nooit zo snel een marketeer noemen maar toch was Blog-Art het toonbeeld van super geslaagde marketing. Dus een deel van mij is zeker een marketeer.

Ik volg mijn eigen interesse. Mijn eigen opwinding. En mezelf herhalen, daar heb ik nooit zin in. Dat vind ik al snel saai worden. Daarom is het voor mij ook heel lastig om mezelf te beperken tot 1 of 2 dingen. Juist die afwisseling houdt het leuk. Beetje hetzelfde als met koken en eten. Dat wissel je toch ook per dag af? En je wilt toch ook steeds nieuwe gerechten ontdekken?

Van het een komt het ander. Ik omarm het onverwachte, het ongeplande. De verrassing is daarom des te groter. Dat Wim de Bie mij op een dag opbelde had ik nooit kunnen voorspellen, om maar iets te noemen. Daar heb ik nooit naartoe gewerkt. Het stond niet in de planning. Maar wel heb ik (onbewust) een situatie geschapen waarin dat soort zaken tot stand kunnen komen. Simpelweg omdat ik breed inzetbaar ben en zeer brede interesses en expertises heb. En daar ben ik dus zeer fier op!

Hoewel mij altijd werd verteld dat een specialist beter is dan een duizendpoot, het is een cliche waar ik niets mee kan. Een specialist kan met oogkleppen te werk gaan. Dan heb ik liever iemand die de dingen van diverse kanten kan bekijken. Met een bredere kijk op de zaak. Iemand zoals ikzelf :)

Wat ik ook doe, ik grijp het volledig aan. Nooit, never, ever, ooit, lever ik half werk af. Ik heb zelfs projecten gedaan voor de overheid die over files en snelwegen gingen. Nu tuf ik weleens zelf met een autootje over de snelweg maar ik heb niet veel met auto’s en snelwegen. Totdat zo’n project dus in mijn schoot geworpen wordt. Ik kan de klus natuurlijk ook weigeren. maar doe ik dat niet dan bijt ik me er volledig in vast. En vind ik opwinding daar waar ik het nooit verwacht had. Blijkt zo’n snelweg toch ineens een rivier vol verhalen te zijn.

Een creatieve duizendpoot? Ja ik denk dat ik dat absoluut ben.

Het is een heerlijk gevoel dat prachtige dingen zomaar op je pad komen. De verrassing is dan maximaal. En let wel: er zit in mij een heel duidelijk gevoel over wat ik wel wil doen en wat niet. En natuurlijk, soms neem ik een klusje aan als ik het geld kan gebruiken. Even op de tanden bijten dan maar. Je kunt niet alles hebben, toch? Zolang het niet te lang duurt en mij mentaal niet verzuurt is dat prima. Op tijd afhaken is een kunst. Een kunst die ik goed beheers. Ik luister heel goed naar mijn gevoel. Maar ook bij zo’n type B klus loop ik de kantjes er nooit vanaf. Omdat ik saaiheid haat. Ik moet het voor mijzelf interessant weten te maken anders heeft het geen zin. En anderen hebben daar natuurlijk ook baat bij. Good vibes, weet je wel?

Ik kan me totaal vinden in de reactie van Naval Ravikant, de oprichter van AngelList:

The idea that we repeat ourselves, and we specialize and we pigeon hole ourselves is a modern invention, created through specialization of labor and the Industrial Revolution. And hopefully as more and more people move up Maslow’s Hierarchy of Needs, we’re going to be able to define ourselves much more loosely.

Zo herinner ik me ook de vragen die Ben Hammersley tijdens Picnic ’07 aan het publiek stelde:

Wie van jullie kan nog aan zijn ouders uitleggen wat voor werk ‘ie doet?

En:

Wie van jullie had 5 jaar geleden kunnen voorspellen wat ‘ie nu doet?

De opmerking van Derek Sivers (ooit oprichter van CD Baby geweest) vind ik ook mooi:

Lately when someone asks what I do, I tend to say something like “I don’t know!” or “You know, I’ve never thought about it before.” And that just derails the whole routine of a boring conversation, right? It lets them know we’re not just painting by numbers now.

Door de automatisering en de robotisering zullen we werk anders moeten gaan definiëren. Werk als een manier om geld mee te verdienen is radicaal aan het veranderen. De dingen die ik doe komen niet altijd voort uit het idee dat ik er geld mee verdienen moet. Natuurlijk is dat vaak het resultaat. Soms direct via opdrachten maar vaak ook bijzonder indirect. En met mij vele anderen die het ook zo doen. Maar straks gaat dat voor iedereen gelden. Daar ben ik van overtuigd. Zonder een basisinkomen zullen we er niet komen. Net zo goed als er ooit een pensioen moest komen. En uitkeringen er moesten komen. Zo moet het basisinkomen er ook komen willen we alle mensen op een sociale manier aan de samenleving blijvend kunnen laten deelnemen. Het werk is er straks echt niet meer. Natuurlijk, er komt ook nieuw werk bij, maar wel minder dan er wegvalt.

Het bedrijf Buffer ziet het precies zoals ik het zie:

We are more than our jobs.

De wereld is de afgelopen jaren mede door internet en computers radicaal veranderd. En die veranderingsprocessen blijven doorgaan, sneller dan ooit tevoren. Dat vraagt om verandering van de mens, wereldwijd. Machines gaan voor ons werken zodat wij niet hoeven te werken. Het woord werk komt daarmee in het verval.

Wat doe jij?