BREIN is digitaal de mond gesnoerd

breinPrecies, http://www.anti-piracy.nl, is stuk. Dead, dood, kaput. Tenminste: voor nu. Ze zijn natuurlijk hard bezig met het repareren van hun Microsoft Server. Dat zij op open source Linux, php en mysql draaien, nee dat geloof ik niet. Nee, BREIN is tegen alles wat open is. Maar ik dwaal af.

De website van de Stichting Brein, die waakt over eigendomsrechten, is vandaag platgelegd door aanvallen van hackers, meldt De Telegraaf.

De aanval komt een dag nadat Brein de drie beheerders van The Pirate Bay heeft gedagvaard.

(bron)

BREIN wil via de rechter The Pirate Bay offline laten halen. Jaja, sukkels. Dat is net zoiets als de uitvinder van TCP/IP aansprakelijke stellen voor de terugloop van CD verkoop. Illegaal downloaden hoor je mij niet zeggen. Muziek is legaal te downloaden in Nederland. Je kunt Google natuurlijk ook verantwoordelijk stellen voor het linken naar copyrightinfringementdingesurls. Of YouTube gebruikers die de video’s embed hebben op hun blog gaan aanvallen voor geleden schade. Ex cetera.

BREIN is er nog wel ff zoet mee denk ik.

Mij best, maar sta dan niet gek te kijken als er wat ludieke digitale acties plaatsvinden. Een servertje offline halen bijvoorbeeld. BREIN digitaal de mond snoeren. Van die dingen ja!

(Foto: Kofoed / Licentie: Creative Commons BY)

Voor Peter Boorsma: wat is echt?

Samen met de ontwikkeling van de digitale fotografie, komt er steeds meer filtersoftware op de markt, die je in Photoshop kunt gebruiken om bijvoorbeeld Kodachrome te simuleren. Lekker makkelijk, denk ik dan. Onecht. Nep.

Daar ben ik het totaal niet mee eens. Dus in antwoord op Peter’s blogpost ‘Foto versus verzameling pixels’ hier mijn antwoord:

wat is onecht, nep?

een filter op je camera schroeven is dat echt? een echte lens gebruiken? echt glas?

bij het ontwikkelen je hand of via andere objecten de boel afdekken, is dat echt?

een filter in photoshop gebruiken, is dat nep?

volgens mij is het allemaal hetzelfde. als je kunst maakt schep je iets en hoe je dat doet is bijzaak.

eenvoud is prima. foto, filter eroverheen klaar. of je dat nu digitaal doet of niet. wat maakt het uit? Polaroid deed hetzelfde: instand. te gemakkelijk? boeiend.

in muziek hetzelfde: stoer zeggen dat je echte strijkers gebruikt hebt. eens: klinkt geweldig, maar kost ook wat. en de luisteraar beoordeelt alleen maar het eindresultaat.

al dat gelul over puurheid. echtheid. het heeft allemaal gewoon zijn voor- een nadelen.

een overstuurde gitaar is de boel neppen! zo hoort een gitaar helemaal niet te klinken. die maak je harder op een nepperige manier. want zo hard kan je helemaal niet aanslaan. punkers zijn fukking fakers! lekker stoer doen. echt zeg!

toch?

en muziek afspelen is ook nep. er staat potdomme helemaal geen band voor je neus te spelen. wat je hoort is van te voren opgenomen. zo dan, nep zeg! sommige dingen zijn over gedaan. opnieuw ingespeeld omdat er fouten gemaakt werden. soms wel 10 keer opnieuw.

“wij gebruiken alleen echte instrumenten!”

stoer zeg!

“oh, wij gebruiken maar 8 sporen en 3 microfoons”

“en natuurlijk geen synthesizers, hooguit een echte oude Moog”

echt is natuurlijk: je eigen gitaar uit een boom hakken. met je eigen bloed een kleur aanbrengen. de elementen zelf wikkelen. zelf de snoertjes maken. et cetera.

ff serieus: echt zit in je kop en kan een slaaf zijn.

en dat MOMI weblog-uiterlijk, goh wat is dat echt zeg! ik zie allerlei vlekken en rafeltjes. het lijkt net of mijn computer een oud vies magazine is. je zit de boel toch niet te faken zeker Petert?

It Might Get Loud – documentaire

Rarely can a film penetrate the glamorous surface of rock legends. It Might Get Loud tells the personal stories, in their own words, of three generations of electric guitar virtuosos – The Edge (U2), Jimmy Page (Led Zeppelin), and Jack White (The White Stripes). It reveals how each developed his unique sound and style of playing favorite instruments, guitars both found and invented. Concentrating on the artist’s musical rebellion, traveling with him to influential locations, provoking rare discussion as to how and why he writes and plays, this film lets you witness intimate moments and hear new music from each artist. The movie revolves around a day when Jimmy Page, Jack White, and The Edge first met and sat down together to share their stories, teach and play.

Van dittum dus:

ROCKS!

Burt Bacharach in mijn droom vannacht

Burt Bacharach met een petje op. Zo een die ik ook heb. Hij zag er wat anders uit dan zoals ik hem van de foto’s kende, maar toch wist ik het: dit was Burt Bacharach. En Burt aaide mij over mijn hoofd: “oh man, your music, I love it”. Ik lachte een beetje. “And that guy Gurdonark!”. En ik knikte.

Gurdonark:

  • is hier
  • is hier
  • is hier
  • en is vast wel ergens in Texas te vinden

Wat nu als ik mijn weblog opdeel in 3, 4 niche-blogs?

283/365

Inzoomen, focussen, specialiseren. Maak 50 niche sites, in plaats van een brede site. En daar kan dan best weer een paraplu overheen, zoals Startpagina laat zien met zijn 1600 dochterpagina’s over zeer specialistische onderwerpen.

Of er geld te verdienen valt met niches? Vele kleintjes maken groot, vraag maar aan Startpagina. Maar ook de kleintjes kunnen verdienen aan hun niche. Vraag maar aan de iPhoneclub.

Lees ik bij Erwin Blom.

Zit zeker wat in. En zou ik ook kunnen doen, bv zo:

  • een blog met alleen maar mijn muziek, geen gelul, elke blogpost bevat een mp3-link
  • een blog over rechtenkwesties, Creative Commons etc.
  • een blog met meer persoonlijke verhalen
  • et cetera

De voordelen die ik zie:

  • de lezers weten precies wat ze krijgen
  • adverteerders zijn beter op de content af te stemmen
  • Google zal het blog beter indexeren
  • het doel van het blog blijft zuiver en duidelijk

Maar er zijn ook nadelen denk ik:

  • het kan saai worden, sterker nog: voorspelbaar
  • je bezoek komt niet in aanraking met de andere dingen die je ook nog leuk vindt
  • het zal minder persoonlijk worden, omdat je je bewust bent van de niche/kader

Het lijkt mij dat een niche-blog vanuit zakelijk opzicht slim is. Vanuit een persoonlijk opzicht veel minder.

En Flickr is natuurlijk eigenlijk ook een niche-blog. Daar kun je ook bovenstaande foto vinden.

Dit wil overigens niet zeggen dat ik geen verzamelsite zou maken die alle content van al mijn niche-blogs kan presenteren. Een geaggregeerde website. Ik zou daarvoor ook www.marcoraaphorst.nl kunnen gebruiken. De meer zakelijke dingen komen dan op www.melodiefabriek.nl terecht en al mijn muziek zet ik op www.marcoraaphorst.com (de .com omdat muziek een internationale taal spreekt).

Maar laat ik de vraag aan mijn lezers stellen: wat als ik dit zou doen, zou dat beter zijn voor jou?

Het verdienmodel

Ik lees, in een andere context dan muziek weliswaar:

Nieuws is kosteloos toegankelijk. Maar achtergrond en duiding zijn niet gratis, of zouden dat niet moeten zijn. Want voor diepgang heb je gespecialiseerde redacteuren nodig, zoals onderzoeksjournalisten of een wetenschapsredactie. Die kosten geld en zijn dat waard.

(bron)

Klinkt zeker logisch. Nieuws moet toegankelijk zijn voor iedereen natuurlijk. Zelfs voor een zwerver die op straat ligt. Dat hoef ik niet uit te leggen. Nieuws = belangrijk = gaat iedereen aan.

Geldt hetzelfde ook niet voor muziek?

Als ik het artikel van het NRC goed lees dan gelooft deze krant in de waarde van kranten voor verdieping. Dat zou zeker kunnen. Voor magazines geldt hetzelfde. En ik geloof dat hetzelfde geldt voor musici die hun muziek op CD of plaat verkopen. Daar is nog steeds behoefte aan. Het geeft een gevoel van exclusiviteit, van echt bezit. Een echt tastbaar Product.

Tegelijkertijd is er geld te verdienen met het aanbieden van betaalde downloads of services. Zo betaal ik al jaren voor mijn Flickr.com account zodat ik mijn foto’s online kan delen. Een geweldige service. Daarmee bedien ik niet mijn collega fotografen, nee, ik bedien mijzelf ermee. Door te betalen zie ik op Flickr.com geen advertenties meer, ziet mijn bezoek dat ook niet en krijg ik onbeperkte ruimte om foto’s te uploaden. Hetzelfde geldt voor de webservers waar ik mijn blogs op host. Ik betaal voor service in ruil voor mijn eigen plekken op het internet en garanties dat dat niet zomaar verloren gaat. Ik kan ergens een beroep op doen. Net als bij Flickr.com. Ik investeer graag in Een Veilig Gevoel. Dat mijn foto’s er morgen ook nog zijn.

Als Twitter betaalde accounts gaan verkopen zal ik waarschijnlijk meedoen. Zo verzeker ik mij van iets meer zekerheid over een belangrijke webservice online. Hoe belangrijker een service voor mij is, des te logischer is het voor mij om ervoor te betalen. Dat dat account er morgen ook nog is. Dat ik het op visitekaartjes kan gaan noteren. Mijn adres. Hier.

Af en toe betaal ik voor een digitale download. En af en toe doneer ik wat. Maar dat is toch behoorlijk minimaal moet ik zeggen. Daarentegen betaal ik wel redelijk veel aan offline activiteiten. Ik koop soms een nrc.next. Of soms een kop koffie en lees dan de nrc.next gratis. Ik koop redelijk veel boeken. Af en toe nog een CD. Tastbare zaken. Maar ook online zal ik dat vaker gaan doen. Mensen ondersteunen wiens werk ik waardeer en waar ik graag middels mijn financiële injectie aan mee kan helpen. Dat hun werk niet van de een op de andere dag verloren kan gaan.

Natuurlijk, je kunt je niet tegen alles verzekeren. Shit happens. Maar je zult het met mij eens zijn dat mensen die elkaar financieel of op een andere manier supporten een verbinding aangaan. Een verbinding, die een solide basis legt.

Wat nog ontbreekt is een slim betalingssysteem voor micropayments. Nee, niet IDEAL (te duur). Niet PayPal (ook te duur). Gewoon iets wat net zo werkt als een pinpas. Snel, direct en goedkoop. Van jouw rekening naar de mijne. Als blijk van waardering.

Uitgedaagd worden om zelf muziek te gaan maken; in Bb

inbflat

Eerlijk gezegd kreeg ik zelf dat idee ook. Maar nooit uitgewerkt. inbflat.net deed dat wel en op een hele mooie manier.

Achterover gebogen kun je beste al eerste deze link volgen. Je snapt wat je ermee kunt doen, toch?

Ik filosofeer nu al hoe je verder kunt gaan dan dit. Veel verder. In de toekomst zullen we veel vaker met visuele samples werken dan niet-visuele samples. Niet omdat het beter klinkt. Niet omdat het er beter uitziet. Nee, omdat het gewoon veel leuker is om zo muziek te maken. Je ziet en hoort de persoon die de audio in de sample produceert. Dat geeft je veel meer het gevoel dat jouw muziek samen met anderen gemaakt wordt. Dat je het samen doet. Ook al doe je het op afstand. Het is niet langer ‘ik en mijn software’.

En daar ga ik even lekker een nachtje op slapen…

(filosoof bedankt!)

Fuck de muziekindustrie!

Ja, fuck het!

Fuck de muziekindustrie omdat jij een vrouw in Amerika voor 1,92 miljoen dollar hebt laten beboeten voor het downloaden van 24 liedjes. Een moeder van 32 jaar met 4 kinderen. 80.000 dollar boete per liedje.

“We are pleased that the jury agreed with the evidence and found the defendant liable,” RIAA spokeswoman Cara Duckworth said in a statement.

(bron)

De Amerikaanse variant van het schandelijke Stichting BREIN. Ja, fuck jou ook Stichting BREIN!

En fuck jou Cara Duckworth! Nee, jouw kinderen doen natuurlijk zoiets niet.

Van die kutartiesten zoals No Doubt, Gloria Estefan. 24 liedjes. Illegaal. Boeiend.

Lazy Dogs: John Pazdan & Raap

ScoutSamen met vriend John Pazdan ben ik bezig aan een track. John zit in Chicago, ik in Den Haag. Om alvast een sneak preview te geven, John’s muzikantenpraat via de Email:

That harp is in my secret stash..not by me..old..cut up..I can send you some sections..all in one key/bpm (Em/around 85-88bpm), but not as edited into the teaser track I sent you, as that part I made of you playing didn’t go to the “4” (A). anyway, you can cut them and edit them into where you need. I did that yesterday…when you play the “riff” as it is, in Em, then you sort of answer it and I go to the 4..I had the harp playing in the initial riff part..the way i was hearing it was you playing with a harp player, and you were sort of answering him, but you weren’t..I thought it was getting a little too busy though.

so fucking hard to do in email..

anyway..here’s 4 sections..”#4″ is really useful..if you cut it and edit it, repeating the part that comes in on the “1”, you can have about 10 riffs!. Actually you can do all of them like that. and remeber, in harp-land, Em is also good with G Maj, and sometimes D Maj, and the turnaround key of B7 usually, but not all the time, unless you are me and hear things in the “wrong” key ;)

Bad analog delay and spring reverb are good plugs, also putting through an amp sim..a fender Champ..is good too..but not until the mix..it’s strange working with blues harp..even though the “print” soloed sounds better and better the more crap you put on it (all the stuff I just mentioned..) when you mix it, because there’s no dynamics, IOW Marco, the guy “playing” the harp can’t adjust his phrasing or volume in response, you lose the juice..sometimes all that’s required is a little bit of echo..analog, with a little spring to it, know what I mean? Sometimes at Chess, when the guys had those big plates, they would put Little Walter through them, and it ALWAYS sounded like shit. You can hear them experimenting with them on the records they made in the 60’s..Chuck Berry ALWAYS wanted more reverb..

I see you were quoting Meestar Burnside today on Twitter..he’s playing here tomorrow..his son is anyway (so is Sugar Blue, a guy I once worked with, and probably the best harp player in the world)..and that Burmside stuff is a good example of what I am tryin to say: When all that Fat Possum stuff was done 10 years ago..the harp part was used ONLY as a “riff”, almost like a head in a jazz tune..no soloing, no comping..just a little snatch of melody. That’s about all you can really do with sampled harp..it’s effective, but it’s not the same as what you and I just did, IOW, one take, responding to the other guy.

Man..time to buy a ticket to Europe and get on with it..

John

Geloof me, het gaat een vette track worden :-)))

(Foto: John Pazdan)