Beste Martin Koolhoven,

oorlogswinterOorlogswinter van filmmaker Martin Koolhoven is een film die ik nog niet gezien heb. Dus hoppa, ff klikken, en ja hoor, resultaat: http://www.speckly.com/s?q=oorlogswinter&f=exact

Of toch maar niet? Want filmmaker Martin Koolhoven liet vandaag via een Tweet weten:

“Zij hebben het aangegeven bij Rapidshare. Weet niet wat de procedure is.”

Rapidshare, een dienst waarmee je bestanden met mekaar kunt uitwisselen. Videobestanden bijvoorbeeld. Boeiend. Kijk, je kunt natuurlijk ook een DVDtje branden en op de fiets stappen, maar this is internet man, dus waarom zo moeilijk doen?

Hoe dan ook, het lijkt erop dat Martin niet overtuigd is van de voordelen van filesharing, want na mijn tweet

“sharing is goed! sterker nog: de oplossing voor de filmindustrie. net zoals de videorecorder dat ooit voor Hollywood was”

gingen de tweets tussen ons al snel heen en weer.

Maar om een korte tweet lang te maken, hier mijn verhaal, voor Martin.

Even terug naar Oorlogswinter. Ik heb inderdaad een download lopen nu. Via bittorrent, geweldig formaat. Mijn MacBook Pro is met een S-video kabel aangesloten op de televisie. Misschien kunnen we vanavond die film gaan zien.

Martin denkt nu natuurlijk: ja, helemaal gratis, aan die Raaphorst verdien ik dus geen drol. Fout!

Even een rijtje voordelen:

  • stel ik wil naar de bios, helaas draait Oorlogswinter daar niet meer
  • stel ik rij naar de videotheek voor een DVD, maar ze hebben Oorlogswinter niet staan
  • stel ik kijk in de VPROgids in de hoop daar aan te treffen dat Oorlogswinter vandaag op tv te zien zal zijn, maar dat is niet zo

In alle gevallen ga ik niet die film zien, maar iets anders. Downloaden is dan beter. Of wil jij, Martin, soms niet dat ik jouw films zie?

En let wel, dan hebben we het over Oorlogswinter. Martin heeft misschien ook films gemaakt die helemaal niet op DVD leverbaar zijn. Die heel, heel lastig te vinden zijn. Obscuur.

Ik moet zeggen dat ik nooit zo van het formaat DVD gehouden heb (vooral die waarschuwingen van Stichting BREIN en het menu dat pas na 2 minuten in beeld komt terwijl mijn dochter vanaf de bank roept ‘nummer 11 pap, nummer 11!’ is er bij mij nooit zo in gegaan). Mijn vriendin daarentegen koopt ze wel. Een hele afdeling staat in onze boekenkast een soort van trots te zijn. Ook gaan we vaak naar de bioscoop.

Waarom? De bioscoop is leuk. Vooral van het Filmhuis in Den Haag houden we. Daar kun je ook rustig een lekker Haags Bakkie drinken, krantje erbij. Of vooraf wat eten. Hoewel dat wel veel duurder is dan thuis.

Ja, waarom eten we eigenlijk nog buiten de deur? Ik moet zeggen dat mijn vriendin en ik best lekker kunnen koken. Maar toch gaan we regelmatig buiten de deur eten. Dan kookt iemand anders voor ons. En komt er zelfs iemand het voor onze neuzen opdienen. We hoeven het niet eens zelf te pakken.

Weet je wat het is? Het is iets anders. Een andere ervaring. Thuis op de bank een film kijken is iets anders dan in de bioscoop een film zien. En een DVD in de kast is net zoiets als een boek bezitten. Je kunt een boek ook bij de bibliotheek huren. Toch is dat niet hetzelfde.

“@Raaphorst Je vergeet dat video inkomsten genereerde, file sharing is voor 99% onbetaald.”

Dit komt doordat file sharing nu nog door het publiek gedaan wordt. Er zijn een paar filmmakers die het ook zelf doen, maar niet echt veel. Toch gaat dat gebeuren. En dat heeft voordelen:

  • jij kan als filmmaker het publiek aan je binden
  • jij houdt toezicht op de kwaliteit
  • jij verdient er het meeste geld mee

Hoe dan, vraag je je af?

Ik lees dat je bezig bent met je nieuwste film The Ugly. Stel nu dat je daarvoor een website start. Diverse betrokkenen, van de grimeur tot de cameraman, laat je bloggen op het speciale domein voor deze film. De hele ‘making of’ wordt op die manier vastgelegd. De bezoekers van de website worden gevraagd om zich in te schrijven op de nieuwsbrief. Ook de laatste Tweets zijn natuurlijk zichtbaar. Op de site kunnen bezoekers snel klikken naar jouw oudere films die op DVD te bestellen zijn. Daarnaast heb je wat adverteerders die hele gerichte content aanbieden. En volgend jaar ga je via jouw website The Ugly editie van de nieuwste iPod verkopen. De eerste die het h.265 formaat voor video ondersteunt. Jouw film, het toonbeeld van vernieuwing. Een prachtig beeld en geweldig geluid. Alsof de gitarist en mondharp-speler vlak voor je ogen de soundtrack ingespeeld hebben.

Zomaar een paar ideeën.

Vroeger, voor de komst van internet, voor het ontstaan van Social Media, wist jij niet wie jouw films leuk vonden. Oké, van je vrienden en kennissen kreeg je reacties. Maar jouw fans in Appelscha, ken je die ook? Nee, sterker nog: ken je überhaupt namen en email-adressen van de mensen die naar jouw films in de bioscopen komen, of die jouw DVD’s kopen? Dat kun je nu wel. Dankzij internet en Social Media.

Als The Ugly klaar is, kunnen de abonnees van jouw nieuwsbrief zich inschrijven op de première in Tuschinski. In de weken erna kunnen ze korting krijgen op een bioscoopkaartje. Ook online biedt je in de weken erna de film online aan. Hoewel de film dan inmiddels al via het file sharing circuit beschikbaar is, zorg jij ervoor dat de kwaliteit via jouw website beter is. En misschien vinden sommigen The Ugly niet zo’n goeie film maar kopen wel de DVD van Oorlogswinter. Weet jij het?

Neem plaats tussen je eigen publiek.

Eigenlijk kan ik het niet beter verwoorden dan Monty Python op YouTube:

For 3 years you YouTubers have been ripping us off, taking tens of thousands of our videos and putting them on YouTube. Now the tables are turned. It’s time for us to take matters into our own hands.

We know who you are, we know where you live and we could come after you in ways too horrible to tell. But being the extraordinarily nice chaps we are, we’ve figured a better way to get our own back: We’ve launched our own Monty Python channel on YouTube.

No more of those crap quality videos you’ve been posting. We’re giving you the real thing – HQ videos delivered straight from our vault.

What’s more, we’re taking our most viewed clips and uploading brand new HQ versions. And what’s even more, we’re letting you see absolutely everything for free. So there!

But we want something in return.

None of your driveling, mindless comments. Instead, we want you to click on the links, buy our movies & TV shows and soften our pain and disgust at being ripped off all these years.

(bron)

De Publiek Omroep en Creative Commons

gelijk delen

Lees eerst ‘Publieke Omroep, samenwerken onder een Creative Commons BY-SA licentie‘ en vertel me, wie zal de volgende omroep zijn die zijn nek durft uit te steken hiervoor? Die een productie niet langer laat opsluiten in copyright maar het teruggeeft aan het publiek. Omdat het publiek als belastingbetaler dat verdient.

Dat blijft mijn missie als muziekcomponist. Want geloof me: bij Flick Radio alleen zal het niet blijven.

Vraag: welke omroep denk jij dat de volgende is, en met welke productie?

Jimmy Nolen

Hij was gisteren op TV, James Brown, Ned 3, de documentaire serie Up close.

James Brown moet niet lullen, maar zingen. Over zijn politieke voorkeur zullen we het dus maar niet hebben.

Slimme zakenvogel ook.

“25% entertainment, 75% business”

En geile muziek. Een bas die steeds maar weer ritmisch gaten laat vallen. Blazers die een vraag en antwoord spel spelen. Waanzinnig drumwerk. Geen klap te weinig, geen klap te veel. Met z’n allen in de vuurspuwende groove. Een gezelschap met de heetste pepertjes in hun reet.

So far so fantastic. Maar goeds, de kers op de taart voor mij blijft gitarist Jimmy Nolen. Zijn doorgroovende gitaarpartijen gingen bij mij het ene oor in en kwamen er nooit meer uit. Mijn muzikale DNA. Zijn ritmische swing gaf de James Brown band de drive. De lijm van de band.

Jimmy Nolen is uiteindelijk belangrijker voor mij geweest dan Jimi Hendrix. Nog altijd hou ik het meeste van ritme gitaristen. Van die knapen die een groove hoog kunnen houden. Want dat is ook mijn doel.

Tijd voor een voorbeeld van mijzelf (lees: je ken lullen tot je een ons weegt, maar spelen is toch beter) op mijn lekkere gitaar met mijn lekkere übergeile Vox WahWah-pedaal, doin’ that Nolen thang:

luister/download

Good god! Doing it to death.

Schuim vandaag

onderweg

Bij Schuim op het terras zat iemand met een laptop. Met een scherm dat heel erg spiegelde. En de zon die er flink in scheen. De man die hem bediende had een joint in zijn hand (opvallend hoeveel mensen blowen bij Schuim, maar dat terzijde). Op een gegeven moment hield ‘ie de laptop met zijn linkerhand in het midden vast en zat zowat met zijn neus in het scherm. Nog ff en de laptop zou zomaar op straat kunnen vallen.

Daarna kwam er nog een man aan mijn tafeltje zitten die vaag uit zijn ogen keek. Een jongen naast me had zojuist een joint opgestoken en de andere man deed dat ook. Toen zei ‘ie plotseling “ti, tief” en de man naast me hielp hem een beetje: “tiefus?”. De man knikte. En knikkerde vervolgens de joint de asbak in. “Als je nog wil rokuh”, riep de man de jongen toe en liep knetterstoned, schommel de schommel, weg. Toen ik een poosje later naar de WC liep, stond de man nog 3 meter voor de bar te draaien op zijn benen met een grijns op het gezicht.

De jongen van de laptop kwam druk aangelopen. Checkte de banken. Lichtte jassen en tassen op. Laptop kwijt! En hij stootte nog een cola om. Omdat ‘ie waarschijnlijk ook stoned en tiefuskwaad was.