De wekker van de verschrikkelijke man

Een van de dingen die het grote genot van de vrije werker mag heten is het niet zetten van de wekker.

Zoals iedereen wel weet werd de wekker ooit uitgevonden door een verschrikkelijke man. Voor een veel te laag salaris liet hij aardige mannen werk verrichten zodat ‘ie het zelf niet hoefde te doen. Een grijns lag op zijn gezicht als hij gebogen over zijn bureautje – het mocht geen naam hebben – de werkplaats inkeek. De mannen met zweet op hun ruggen waren hard aan het werk. Speciaal voor hem.

En als de verschrikkelijke man ’s avonds thuiskwam van een dag toezichthouden had zijn vrouw al een warm bord vreten voor hem klaarstaan. Hoe hoefde slechts zijn handen te wassen, die overigens zelden vies waren, en het eten kon beginnen. Eenmaal had hij zijn lip verbrand, sindsdien zorgde zijn vrouw ervoor dat het eten een tikkeltje afgekoeld was voordat de verschrikkelijke man zijn eerste hap nam.

Het is deze verschrikkelijke man die de wekker uitvond. Niet voor hemzelf, hij begon pas bij 10-en, maar voor zijn mannen. Zodat ze voor altijd op tijd zouden komen.

Imperfecte gelaagdheid

texture

Je hebt een school van photoshop die een foto zo probeert te perfectioneren totdat alles gladgetrokken is.
En je hebt een school van photoshop die een foto zo probeert te imperfectioneren totdat de gladheid eruit is.

Bovenstaande plaat is een mix tussen de textuur van Luis Mariano González en mijn foto. Lagen op elkaar met een beetje transparantie binnen die lagen waardoor ze samen kunnen smelten.

Met muziek kun je precies hetzelfde doen. En dat doe ik dan ook. Bijvoorbeeld in het volgende voorbeeld dat ik een week of wat terug online gezet heb. Hierin gebruik ik het tikken van een oude klok voor het ritme. Een stuk audio dat ik in het Haags Gemeentemuseum een poos geleden had opgenomen.

Dat samenvoegen gaat dankzij moderne digitale technieken prima. En het verenigt naar mijn idee het beste van 2 werelden: je kunt het meer karaktervolle analoge materiaal (1) vermengen met meer digitale lagen (2) waardoor het totaal meer gevoel krijgt.

Schrap en gij zult vinden!

Mijn nieuwe lezing is klaar voor het publiek. Onder de noemer ‘Creativiteit – eenvoudige eenvoud’ presenteer ik deze morgen voor Stimulanz.

Waar mijn verhaal op neerkomt is dat door te schrappen er iets nieuws ontstaat. Juist door dingen weg te laten, weg te gooien.

Een beeldhouwer die uit een groot stuk marmer een beeld hakt.

Apple die de iPod verzint, zonder fm-radio en met weinig knoppen.

Of waarom nieuwe muziek verzinnen als je net zo goed een klein stukje van andermans muziek kunt gebruiken voor jouw rap?

Bloggend het 2e decennium in

Aan de vooravond van 2011, in het jaar dat de Dutch Bloggies het bijltje erbij neerlegde, denk ik na over de blogs. Het voelt als een soort breekpunt maar niet in de zin van professionalisering zoals zovelen ons doen geloven.

Natuurlijk heeft inmiddels elk bedrijf dat een beetje digitaal snugger is een blog. En natuurlijk haalt niemand het nu nog in zijn harses om een statische website te maken die er versteend uitziet.

In 2005 nam ik een stap die de rest van mijn bestaan als blogger drastisch zou veranderen: ik besloot in het Nederlands te gaan bloggen. Daarvoor was het internet voor mij een geglobaliseerd ding. In 2005 ging die vlieger niet meer op.

Ik begon door Wassenaar te fietsen, vrijwel dagelijks. Als ik een postbus op straat zag dacht ik aan Poste Restante. Ik dacht na over de mogelijkheden van een bloggend bestaan. Een mooier bestaan was niet denkbaar.

De blogger kan overal wonen en werken. Ik realiseerde mij dat om die droom te realiseren ik alles al in huis had. Het was zuiver een kwestie van elke dag aan de slag gaan. Simpel.

Ik blog dus ik besta. Je doet een New Post, schrijft iets, plaatst een foto, een video of een stuk audio en drukt op Publish. Hoe vaak heb ik dat inmiddels gedaan?

Een echte blogger blogt om het bloggen. Een echte blogger is een verhalenverteller. En een glimlach verschijnt op zijn gezicht als ‘ie oude blogposts terugleest. Een stuk geschiedenis openbaart zich. De blogger documenteert zijn eigen leven en er is niemand die hem dat kan afnemen.

BEGREPEN?

How to storytell een verhaal?

Het is nog niet eens zo heel erg lang geleden dat ik de schoonheid van het verhaal ontdekte. Natuurlijk las ik allang boeken, ging ik regelmatig naar de bios en luisterde ik graag naar een goed verhaal tijdens de Haagse opuh koffie.

De ontdekking vond buiten plaats. Ik luisterde met mijn mobieltje naar een podcast van Radiolab. Zo hoorde ik het verhaal van Laura Buxton, een engels meisje van 10 jaar wiens leven plotsklaps zou veranderen door een rooie ballon die ze door de lucht liet zweven. Op de ballon had ze een notitie geplakt “Please send back to Laura Buxton”. Wat er toen gebeurde mag een wonder heten. Vele kilometers zuidelijker kwam de ballon in handen van een meisje dat ook Laura Buxton bleek te heten! Ze kregen contact en spraken af elkaar te ontmoeten. Wat er toen gebeurde was misschien wel veel wonderlijker: de twee meiden leken niet alleen behoorlijk op elkaar, ze bleken ook dezelfde haarkleur, dezelfde type kleding te dragen, even oud te zijn, dezelfde stem en dezelfde interesses te hebben! Dit kon toch geen toeval zijn?

Een wonder was het, dit had moeten gebeuren. De ballon werd van de ene Laura gedreven in de handen van de andere Laura. Het kon niet anders. Dit had moeten gebeuren, zo vertelden de meiden in de podcast.

Op onze planeet aarde met ongeveer 7 miljard bewoners, is kansberekening van toepassing. Mensen die een gigantische bedrag uit de loterij winnen bijvoorbeeld, niet 1 keer maar soms zelfs een paar maal. Of basketbalspelers die als topspelers weggezet worden, puur omdat ze tijdens een wedstrijd ineens heel veel doelpunten achter elkaar scoorden, meer dan iemand ooit tevoren gedaan had. Dat ze de volgende wedstrijd slecht scoorden deed er voor het grote publiek al helemaal niet meer toe. De spelers waren immers halfgoden geworden.

Een wonder is slechts een verhaal. Zo ook dat van die twee Laura Buxton’s. Een verhaal waarin de overeenkomsten in het verhaal werden opgenomen en de zaken die niet overeenkwamen lieten ze weg, die hadden de meiden zelf ook niet eens opgemerkt! Het is een mooi verhaal over toeval mooi verteld. Mystiek gemaakt. Zoals sprookjes dat ook doen. De twee Laura Buxton’s waren in werkelijkheid wel degelijk totaal verschillende meiden. Verschillende lievelingskleuren. Verschillende studievakken. De ene was niet echt 10, maar bijna 10. En ga zo maar door.

Mensen willen maar wat graag in dit soort wonderen geloven. Maar waarom? Waarom zouden we niet willen accepteren dat ons eigen leven ook een wonder is? Waarom er op wachten? En waarom naar al anderen die anderen kijken terwijl wij het zelf allang zijn?

Een goed verhaal goed verteld hoeft niet eens waar te zijn. Dat het iets met je doet dat is de voorwaarde. Dat heet storytelling.

De toekomst van radio

In samenwerking met de VPRO en De Nieuwe Reporter hoop ik een serie over radio te maken. Een coproductie waarbij de noodzaak tot publieke funding noodzakelijk lijkt. Op welke manier dat voor onze Publieke Omroep kan en mag, moet uitgezocht worden. Waarmee dit project op zichzelf ook al een zoektocht wordt naar radio nieuwe stijl. Niet alleen inhoudelijk, maar ook qua financiering. Je zou zelfs kunnen stellen dat door er over te bloggen we eigenlijk al begonnen zijn. Op zoek naar de toekomst van radio.

Als we het hebben over Storytelling, het vertellen van verhalen, dan is het radioprogramma This American Life een voorbeeld. Zij zijn bovendien een van de beste voorbeelden van publiekelijk ondersteunde projecten. Het publiek doneert geld om This American Life te laten voortbestaan. Public radio. Een prachtig model dat hier in Nederland ook langzaamaan meer geaccepteerd lijkt te worden.

This American Life heeft nog iets anders heel goed begrepen. Ze snappen heel goed hoe je heden ten dagen radio moet presenteren. Check bijvoorbeeld eens hun Ways to Listen (radio / podcast / web stream / download / mobile apps / CD).

Tot slot, een mooie aflevering van This American Life, dat zich prachtig laat embedden op mijn blog:

Hier wordt gesproken

de stem van Akbar

In het blauwe balkje aan de bovenkant zie je de ‘knips’. En zoals je kunt zien zijn deze soms heel kort. Het is het knippen in zinnen dat je als editor moet doen. De schaar erin! Soms, en dat weegt heel precies, knip je zelfs in een woord om een zuchtje tussendoor of om versprekingen te maskeren.

Pure audio heeft voor mij meestal de voorkeur, maar soms kan je niet anders, moet het heel duidelijk en heb je geen zeeën van tijd om het verhaal te laten vertellen. Soms heb je slechts 1 Minuut.

Wordt vervolgd …