Het nut der dingen

Waarom maken we foto’s en zetten we die online? Waarom vertellen we via Twitter wat we doen, wat we leuk vinden? Waarom klikken we op de Like-knop van Facebook?

Om te laten zien hoe goed we zijn? Hoe actief we zijn? Of is er iets anders aan de hand? Doen we het onbewust. Of misschien doen we het om iets door te geven aan de ander. Dat wat wij zien belangrijk is om ook door anderen gezien te worden. Dat wat wij weten ook anderen moeten weten.

I get the deeper happiness of knowing the lucky streak I’ve had in my life will benefit tons of people – not just me.

Derek Sivers slaat de spijker op zijn kop. Hoe meer mensen er kunnen profiteren van de dingen die je doet, des te beter.

Cement

Ed Templeton "the cemetary of reason"Ed Templeton heeft een fascinatie voor het cement dat voor zijn voordeur ligt. Het cement brengt hem overal. En vanuit de auto, vanaf het cement neemt Ed vaak foto’s. Zonder ooit uit te hoeven stappen. Deze foto’s vormen samen zijn expositie “cemetery of reason”. Ik zag deze een jaar geleden in het S.M.A.K., Gent, Belgie en moest vandaag ineens aan hem denken. Het zal door mijn A13 project komen.

Het cement is er voor ons neergelegd om overheen te rijden. Om ons naar bestemmingen te brengen. Het cement houdt nergens op, desnoods leidt het ons naar een weg terug. En het is alleen toegestaan om over het cement te rijden. Je mag niet over gras rijden. Dat willen we ook helemaal niet. We willen cement. Een goeie weg die ons ergens naartoe rijdt.

Het cement kent de routes die wij mensen willen maken. De steden die wij mensen willen bezoeken. De steden waar wij mensen willen wonen. En plekken waar geen cement ligt, daar wil niemand zijn. Daarom is het ook zo druk op het cement. Het cement weet waar we naartoe willen. Als een uitgestippeld levenspad waar je niet vanaf mag wijken. Cement denkt met ons mee.

Soms is er gewoon meer cement nodig. En dan komt er ook meer cement. En ineens worden er plekken bezocht die voordat het cement er lag zelden bezocht werden. Cement is de rode loper van een bestemming.

Vanaf het cement kun je genieten van wat je ziet. Maar de meeste mensen kunnen dat niet. Zij hebben alleen oog voor hun bestemming. Ed Templeton ziet dat anders. Hij kijkt juist opzij en maakt foto’s van wat ‘ie ziet. Foto’s van winkels, huizen en mensen. Maar altijd met cement onder de wielen. Nooit wijkt hij er vanaf. Overal ligt er immers cement. De vloerbedekking van de aarde waar wij in cirkels overheen mogen rijden.

Everything Everything Remix wedstrijd

De band Everything Everything organiseert in samenwerking met SoundCloud en het Engelse magazine Sound On Sound een Remix wedstrijd.

De winnaar krijgt een jaar een SoundCloud Pro SoundCloud account, een jaar een abonnement op Sound On Sound en een gesigneerde limited editie op vinyl van het debuut van Everything Everything ‘Man Alive’. Daarnaast worden er nog een tweetal eenjarige SoundCloud lite accounts en de normale editie van ‘Man Alive’ weggeven als prijs.

Het leukste aan de wedstrijd vind ik dat je de losse multitracks kunt downloaden. Zo kun je niet alleen goed analyseren hoe Everything Everything deze track heeft opgebouwd, je kunt er juist je eigen versie van maken. Misschien ga ik ook een poging wagen ….

Internet, ons collectieve geheugen

Wat Twitter voor mij en velen anderen zo nieuw maakte is het live-element. Hier, nu, op dit moment. Natuurlijk was dit eerder met chat ook al mogelijk, of met Skype, maar Twitter bracht voor het eerst een openbare SMS-achtige dienst naar het web. Logisch dus dat menig blogger ook actief twitteraar werd, sommigen gaven hun blog er zelfs helemaal voor op. Niet langer hoefde je de pagina te verversen om een nieuwe reactie te lezen, berichten verschenen automatisch in beeld. Twitter was en is live. Hallo aarde nu op dit moment.

Massaal geeft men in het openbaar antwoord op de vraag “wat ben je aan het doen?”. Voor elke tweet kun je de locatie waar je je bevindt koppelen – “Add a location to your tweets”. Bovendien legt Twitter vast waarmee je tweette, via haar eigen website, een mobiele applicatie, of wat dan ook.

Twitter legt dat niet alleen vast ook Google indexeert die gegevens van Twitter. Alles wat je aan het doen bent en waar je je bevindt. En da’s handig want stel nu dat je je afvraagt wat je op 28 maart 2010 allemaal gedaan hebt. Een vraag die voor jou lastig te beantwoorden is, je kunt hooguit je oude agenda erop naslaan. Voor Google en Twitter is die vraag helemaal niet zo moeilijk te beantwoorden. Het levert simpelweg een chronologische lijst met acties op. Glashelder. Feitelijk correct tenzij jijzelf de boel hebt lopen te fucken.

Betekent dit het einde van privacy? Voor een deel wel. Maar het levert ook iets positiefs op: een beter collectief geheugen. Internet legt vast wat we doen, wat we willen, hoe we ons voelen. Internet legt ons leven vast. Als een doorlopende documentaire.

(ook gepubliceerd op Offline070.com)

BBC ‘What Is Reality?’ is niet realistisch

Vanmorgen heb ik de aflevering ‘What Is Reality?’ van BBC Horizon bekeken. Via YouTube (deel 1 en zo verder) omdat de BBC zo stom is om haar online-uitzendingen te beperken tot slechts een paar dagen na uitzending.

Het programma begon mij halverwege de keel uit te hangen. De wetenschappers in het programma kijken namelijk letterlijk met oogkleppen op, want de Realiteit wordt alleen beschouwd op wat we zien. Geen enkele wetenschapper houdt zich bezig met wat we horen!

Ik ben liever blind dan doof. Voor mij begint realiteit juist bij het luisteren. Geluid duidt minder dan beeld en taal en biedt daarom juist de kans om ons diep in ons hart te raken. En het doet ons heel sterk beseffen dat we hier zijn, op dit moment. Realiteit is voor mij juist niet dat wat we zien, wat we kunnen beschrijven, want dat zijn slechts aangeleerde woorden en associaties. Realiteit is voor mij een gevoel. Dat ik en alles om me heen leeft.

Vincent Mentzel en I promise to love you @Kunsthal

Het Oog. Kunsthal Rotterdam.De suppost schoot me aan: “daar staat de fotograaf!” Vincent Mentzel maakte even snel wat overzichtfoto’s met zijn mobiel en weg was ‘ie. Hij wilde natuurlijk voor het nageslacht vastleggen dat er best veel mensen naar zijn fotoexpositie in de Kunsthal kwamen kijken.

Beste lezer, het is de hoogste tijd om deze track op te zetten terwijl je verder leest:

Hij zit inmiddels al bijna 40 jaar bij NRC Handelsblad, die Vincent. In 1973 was hij de eerste en enige fotograaf die bij deze krant een vaste aanstelling kreeg. Dat was een slimme zet van het NRC. De foto’s van Vincent Mentzel spreken. Ze vertellen verhalen. Verhalen van Wiegel die keihard moet lachen om een grap van Van Agt, verhalen van Beatrix met haar hond, verhalen van een Herman Brood met een André Hazes die op de achtergrond staat te bellen. Veelal in zwart-wit geschoten. Soms zonder aanvullend licht, zoals die mooie foto van Isabella Rossellini gemaakt bij het licht van een lantarenpaal. Toegegeven: door de begeleidende tekst weten we nu meer van die foto’s dan wanneer je er alleen maar naar kijkt. Da’s ergens wel jammer.

Kunsthal RotterdamEen verdieping hoger in de Kunsthal troffen we een collectie aan die ook 40 jaar omvat. Joop van Caldenborgh verzamelt al zolang kunst, of beter gezegd: koopt kunst als kleine liefdesbetuiging. De naam van die expositie: I promise to love you. Toepasselijk.

Een vrouw zocht in een zwart gordijn naar de opening. Daarachter, Sigh, de video installatie van Sam Taylor-Wood. Op acht videoschermen waren orkestleden in hun dagelijkse kleding zonder instrumenten te zien. Ze mimede hun eigen uitvoering. Gemaakt in samenwerking met het BBC orkest en gecomponeerd door Anne Dudley (-ex Art of Noise). Indrukwekkend. Ik heb er 2 fonografische opnames van gemaakt:

Na afloop in het cafeetje bij de Kunsthal zag ik Vincent met familie en vrienden aan tafel zitten. Ik overwoog mijn audiorecorder te pakken voor een kort interviewtje. Toch maar niet. Het is goed zo. Zijn foto’s spreken boekdelen.

(foto’s: Karin Ramaker)

Geef elke plek op de aarde een eigen album!

Geluid is zeer veranderlijk. Meer dan beeld. Een boom verliest in de herfst misschien zijn bladeren maar is nog steeds herkenbaar als die ene boom. Met geluid is het anders gesteld. Een plek maakt geen geluid, dat doen alleen mensen, dieren en machines. Vooral in de buitenlucht is te merken dat het geluid sterk kan variëren van seconde tot seconde.

Geluid online koppelen aan een Google Map is tegenwoordig een veelgebruikte methode. Maar wat moet je doen op het moment dat er meerdere opnames gemaakt zijn van 1 bepaalde plek? Dat wordt veel ballonnen prikken op dezelfde plek, of niet? Aporee.org, mijn favoriete site als het gaat om het koppelen van geluiden aan locaties, heeft dat heel effectief opgelost: via een playlist. Je zou zo bijvoorbeeld van diverse plekken van de aarde op bepaalde tijdstippen opnames kunnen maken en die kunnen koppelen. Zo creëer je een album van natuurlijke geluiden. En iedere plek krijgt zo zijn eigen album.

Hieronder mijn voorbeeld, 2 fonografische geluiden opgenomen op dezelfde locatie, ons balkon in Mariahoeve. Op twee verschillende momenten:

  • in de avond terwijl het regende
  • aan het eind van de middag terwijl de vogels floten


(druk op de rooie stip om af te spelen)

De ultieme planner

Er zijn mensen die juist goed presteren als ze niet onder druk staan. Die plannen alles perfect. Bouwen ruimte in voor onverwachte zaken. Overal zijn ze op voorbereid. Ze baseren alles op ervaring, gaan voor feiten, onderzoek, weloverwogen en een leven dat totaal maakbaar is. Niets laten ze aan het toeval over. Op die manier kunnen ze optimaal presteren.

Ik had het er gisteren met @MadamePrimula over. Toen ik vertelde dat mijn grafische kaart van mijn MacBook Pro een poos geleden stuk ging, reageerde ze: “heb je geen backup-machine dan?”

Ben er niet echt achter gekomen wat zij zou doen als toch nog onverwachts alles anders loopt dan verwacht. Ik stelde wat vragen in die richting maar alles bleek altijd voorspelbaar en planbaar. Stress, geen.

Ik bezit dat gen duidelijk niet. Waarschijnlijk presteer ik juist goed als ik er druk is, als er die noodzaak achter zit. Een krappe planning, weinig geld, onbekend terrein of niet gehinderd door enige kennis.

Toch lacht de planner mij ronduit in het gezicht uit. Die zou zoiets wat ik doe namelijk ook kunnen, maar dan zonder al die stress, paniek en zweetdruppeltjes. Kwestie van goed plannen en lachend je ding doen. #jaloers